Πηγή φωτογραφίας: In
7/10/26
- Στη συνέχεια για κατάθεση προσήλθε ως μάρτυρας ο κ. Ρούτσι. Περίμενα σχεδόν 4 χρόνια για να βγάλω την ψυχή μου ότι με βασάνιζε μέρες και νύχτες.
Μεγαλώσανε κι ο Ντένις και ο Κριστιάν με πολύ αγάπη. Δύο δουλειές έκανα για να μη τους λείψει τίποτα. Τα καμάρωνε κι ο κόσμος. Ο Ντένις είχε όνειρα δοκίμασε κι Αγγλία να σπουδάσει. Γύρισε, ερωτεύτηκε, βρεθήκαμε μαζί στην ίδια εταιρεία στη Θεσσαλονίκη. Είμασταν μια χαρά.
Στις 28 Φεβρουαρίου ήταν να ταξιδέψει. Σκέφτηκε το αεροπλάνο του είπα για τρένο για ασφάλεια. Στον Παλαιοφάρσαλο είχαμε την τελευταία επικοινωνία. Από την τηλεόραση είχαμε εικόνα και μας ζώσανε τα φίδια. Όταν φτάσαμε είδαμε την κόλαση. Χάος… Η μυρωδιά δυσκόλευε την αναπνοή έτσουζε . Το ίδιο χάος και στο νοσοκομείο. Στο αμφιθέατρο όλοι ξεσπάσαμε πάνω στον υπουργό Πλεύρη για τις καθυστερήσεις. Οι μαύρες σακούλες ερχόταν… Ξανά αναμονή. Μέχρι την ταυτοποίηση στο χοτελ.
Την Πέμπτη μας ζήτησαν DNA. Όταν πιέσαμε να τον δούμε μας είπαν είναι αδύνατον. Ελπίζαμε στην Αθήνα. Ούτε εκεί… Το φέρετρο σφραγισμένο. Να τον αγκάλιαζα μια φορά. Με τον πιο άσχημο τρόπο το έμαθε ο αδερφός του. Ήταν φαντάρος του δώσανε άδεια ήρθε. Τα είχε χαμένα. Κατέρρευσε αλλά στη συνέχεια μας στήριξε. Και η μάνα μου που έχει κάποια ηλικία όλο και καταρρέει κι αυτή.
Με τους συγγενείς τα λέγαμε. Αδιανόητο 12 λεπτά δύο τρένα στην ίδια γραμμή. Από κει αρχίζει ο Γολγοθάς. Η θέση του ήταν στο 5ο βαγόνι αλλά την ώρα της σύγκρουσης ήταν στο κυλικείο.
Σχεδόν 4 χρόνια κι ακόμη δε μάθαμε το γιατί… οι υπουργοί στον κόσμο τους αντί να φτιάξουν το σιδηροδρόμο. Εμείς ακόμη ψάχναμε τα παιδιά μας και κείνοι τρέχανε το μπάζωμα. Ο ανακριτής πότε Απών πότε παρών μας διαβεβαίωνε για το καθήκον του να μην ανησυχούμε .
Τόσοι νεκροί τόσος πόνος και το αποκορύφωμα καμία ενημέρωση κανένας επιζών δεν κλήθηκε προς κατάθεση. Καταστραφήκαμε ως οικογένεια. Αλλάξαμε σπίτι… Όταν μαζέψαμε κι αδειάσαμε το σπίτι που νοίκιαζε ήταν πολύ επώδυνο.
Όσα δεν έκανε ο ανακριτής πρέπει να κάνετε εσείς. Έχασα τη δουλειά μου. Δεν μπορούσα να οδηγήσω. Κολλάω.
Καταστράφηκα και οικονομικά δεν ξέρω αν γι αυτό μπορείτε εσείς να κάνετε κάτι. Δεν γινόταν να περάσουν ντούκου όλα αυτά. Ετσι αποφάσισα την απεργία πείνας. Κανείς δεν ήξερε γι αυτό. Βρήκα μία σπασμένη καρέκλα και έμεινα τόσες μέρες στο ιερότερο μέρος εκεί που ήταν γραμμένα τα παιδιά μας. Αυτά κι ας μη γνωρίζανε έφυγαν ηρωικά. Ο κόσμος βοήθησε. Κάποιοι με λέγαν να τα παρατήσω. “Δεν τους ξέρεις…”
Κάποια στιγμή ήρθε ο βουλευτής Σταμάτης.
Μπορούμε να βοηθήσουμε;
– Ναι να μου φέρεις το παιδί πίσω.
Αυτό δε γίνεται.
– Τότε τι… να μου δώσετε λεφτά;
Έ κάτι μπορεί να γίνει.
Τον έδιωξα.
Κάποιοι προσπάθησαν να μου δώσουν λεφτά και τους απάντησα: Δεν ήρθα να ζητιανέψω, για την αλήθεια ήρθα.
Αντί να ικανοποιήσουν το αίτημα το πραγματικό λέγαν για dna τοξικολογικες ναρκωτικά και τέτοια… Κοροϊδία. Όταν αποδείχτηκαν τα αιτήματα πάλι μας κορόιδεψαν. Πέρασε ακριβώς ένας χρόνος κι εκταφή δεν έγινε.
Μια βδομάδα μετά την απεργία πείνας Πέρασε δίπλα μου απειλητικά ένα αμάξι με φίλε τζάμια. Την ίδια εποχή σπάσανε για εκφοβισμό μπαλκονόπορτες. Γιατί;
Πιστεύουμε σε σας η δικαιοσύνη πρέπει να είναι ανεξάρτητη. Ελάχιστα θα δίναν για φωτοσήματα. Αν γινόταν αυτό τα παιδιά μας θα ζούσαν. Δεν αντέχεται το μαρτύριο αυτό.
Οι ευτυχισμένες στιγμές κάθε μέρα είναι τα λίγα δευτερόλεπτα μόλις ξυπνάμε και δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμη. Πολλά θέλω να πω. Είναι μια μόνιμη ανοιχτή πληγή στην καρδιά μας στο μυαλό μας . Δεν ξέρουμε αν στον τάφο είναι ο γιος μας. Γι αυτό θέλουμε εκταφή.
Στο σημείο αυτό ζήτησε διακοπή και εν συνεχεία κατέρρευσε.
Με την επάνοδο των δικαστών, το λόγο πήρε ο Νίκος Κωνσταντόπουλος που μίλησε ότι η χώρα του Διάκου του Διγενή κατά τον ποιητή δεν αντέχει άλλο, αυτό το άγος. Πρέπει να τερματιστεί…
