γράφει: η Ειρήνη Μουμούρη*
25/3/2026
Οι ελεύθεροι πολιορκημένοι τότε,
έτρωγαν τα ποντίκια, αλλά η ψυχή τους
έμεινε ορθή και αποφασισμένη.
Οι «ελεύθεροι πολιορκημένοι» τώρα,
έχουν χρόνια που τρώνε τη σαπίλα
αλλά το ζήτημα είναι, εάν αντέχουν
μια Έξοδο η ψυχή τους για να σωθεί.
Τι είναι η ελευθερία; Ποια λέξη την ορίζει;
Το αυτεξούσιο! Αυτή είναι η μόνη μια λέξη,
που την Ελευθερία συνάμα και την έχει σπείρει και την έχει γεννήσει!
Το αυτεξούσιο, είναι για την ελευθερία
ο πατέρας και η μάνα της μαζί!
Το αυτεξούσιο είναι λέξη ακριβή,
αλλά για λόγους σκόπιμους, την έχουν
κλειδώσει στα μπουντρούμια οι σάπιοι
αφεντάδες, που για εμάς αποφασίζουν
και σε εμάς επιβάλλουν κάθε τι φθηνό.
Για θυμήσου από πότε τη λέξη
“αυτεξούσιο” πολιτικός, δημοσιογράφος
ή δικαστής έχει να την πει και
το κυριότερο, να την υπερασπιστεί;
Ζούμε μέρες αληθινού πολέμου,
μόνο που οι κατακτητές εδώ και χρόνια
έχουν ήδη μπει μέσα στα σπίτια μας
και μας κόβουν της κοιλιάς μας το ψωμί.
Μας ντουφεκάνε στο κεφάλι
και της ψυχής μας το όνειρο.
Όταν στον άνθρωπο, στερείς και φαί και
ελπίδα, τότε του έχεις αρπάξει τα πάντα!
Όταν ο άνθρωπος παραιτείται
μπροστά στου κόσμου τα δεινά,
τότε κάνουν κουμάντο – γελώντας του κόσμου τα παράλογα
και τα παιδιά μας, γίνονται η βορά
σε κάθε σαρκοφάγου την κοιλιά.
Εμείς παραιτημένοι λέμε:
«Όλα καλά!» και συνεχίζουμε
να ζούμε σε σπίτια χρεωμένα
και με όνειρα χρεοκοπημένα.
Εδώ στον τόπο μας, όταν όλα είχαν
αφανιστεί από του Τούρκου την παρακμή,
μπήκαν μπροστά οι ξυπόλητοι,
οι ονειροπόλοι και οι γενναίοι,
για να κάνουν επανάσταση.
Μπήκαν μπροστά όσοι δεν είχαν
πουληθεί στο φέσι και στον Γιαραμπή
και επέμεναν να κρατάνε τη φλόγα
της Ελλάδας έτοιμη για να κάψει,
προκειμένου ο τόπος με «τσεκούρι
και φωτιά» να ξαναγεννηθεί.
Ο ραγιάς μετά από τετρακόσα χρόνια
με επιμονή και με θυσία ξανάγινε ελεύθερος.
Ο νεοραγιάς, πότε θα λευτερωθεί;
Ο νεοραγιάς, πότε θα καταλάβει
ότι τούτος ο τόπος μόνο λεύτερα
μπορεί να προκόψει, μακριά
από της Ευρώπης τα σκυλιά;
Σκυλιά, που μας πέρασαν στην κυριολεξία
φίμωτρα και χαράτσια, υποθηκεύοντας
και του παιδιού σου τη μοίρα.
Ο νεοραγιάς, πρέπει να λευτερωθεί
πρώτα από της κεφαλής του την υποταγή
και της τσέπης του την βόλεψη.
Οι άνθρωπο που ελευθερώνονται
και λευτερώνουν, σίγουρα δεν το κάνουν
από του σαλονιού τους τη βολή.
Όσοι πράττουν για το αυτεξούσιο
κάθε μέρα και στιγμή με κάθε αφορμή
το διεκδικούν στη πράξη.
Οι λεύτεροι, κάθε μέρα και στιγμή,
δίνουν μια μάχη μικρή αλλά όχι ασήμαντη.
Αυτές οι μάχες οι μικρές, ας μη κάνουν
θόρυβο, αυτές μας κρατάνε ακόμη
όρθιους, αλλά δεν φτάνουν.
Νεοραγιά, μέτρα τα κουράγια σου
και ξανασήκωσε της ψυχής το λάβαρο.
Μην περιμένεις να είναι πολλοί όσοι
θα ζητήσουν το Δίκιο.
Τη μάχη για το Δίκιο
την ξεκινάνε πάντα οι λίγοι.
Κατά Ιστορίας απόδειξη, αυτοί οι λίγοι
πάντα γίνονται πολλοί και έτσι
γράφεται η λέξη “επανάσταση”.
Νεοραγιά, δεν είσαι αριθμός
αλλά άνθρωπος με το αυτεξούσιο,
δοσμένο από το Θεό και ο Θεός
στέκεται πιο πάνω από κάθε τραπεζίτη και πολιτικό.
Τώρα, που τα πάντα έχουν κατακτηθεί,
η Ιστορία κατά τη συνήθειά της μηδενίζει
και το παιχνίδι ξαναρχίζει.
Τώρα από φύση, από θέση
και από ιδιότητα, διάλεξε, εάν θα είσαι
λεύτερος ή μια ζωή αιχμάλωτος
σε κάθε “εντέλλεσθε”, που θα εκδοθεί.
————————————————————
* Η Ειρήνη Μουμούρη σπούδασε Νοσηλευτική και Φαρμακευτική, εργάζεται δε στον άγιο Ανδρέα Πατρών
Υ.Γ. Το κείμενο δημοσιεύεται και αύριο στον Πνευματικό άνεμο, μια σελίδα, που δεν φοβάται τις αλήθειες.
