Γράφει : η Ειρήνη Μουμούρη *
- Το πιο δύσκολο έργο του Θεού ήταν να φτιάξει την ψυχή του ανθρώπου! Για καιρό σκεφτόταν πάνω σε τι μαλάματα και ασήμια να την χαράξει αλλά δεν του άρεζε η ιδέα να την φορτώσει με τον χρυσό. Ο χρυσός έχει βάρος, η ψυχή πρέπει να μην κουβαλάει βάρη περιττά για να μπορεί πότε -πότε μέχρι τον ουρανό να ακουμπά.
Σαν να ήταν ράφτης φτωχός αποφάσισε ο Θεός να ράψει την ψυχή πάνω στου ανθρώπου το κορμί.
Ράφτης σοφός υπήρξε Θεός και επίτηδες την έραψε πάνω μας την ψυχή, δικαιολογία κανένας μας να μην έχει ότι την έχασε μέσα στη παλιοζωή.
Η ψυχή του ανθρώπου έχει περασμένα στο υφάδι της το καλό, το κακό,
το περήφανο μα και το δουλικό.
Η ψυχή του ανθρώπου έχει του κόσμου όλα τα ξόμπλια και τα ακριβά και τα φθηνά,
τα αθώα και τα ένοχα,
τα λάθη και τα σωστά.
Η ψυχή σαν να είναι από βαμβάκι ρουφάει αχόρταγα το χάδι και την αγκαλιά.
Η ψυχή σαν να είναι από μετάξι στο χρόνο αντέχει και του γελά.
Η ψυχή σαν να είναι από νάυλον φθηνό την αγάπη ψευτίζει και με μαχαιριά πισώπλατη χτυπημένη την απαρατά.
Μέσα στου κορμιού μας τα θεμέλια, στη ψυχή όλα τα νοήματα έχουν δεθεί σφιχτά για νήματα ! Όλα!
Όλοι έχουμε μέσα στις κλωστές της ψυχής μας την ανθρωπιά μας δεμένη κόμπο άλυτο με την απανθρωπιά μας.
Της ψυχής το ακραίο το υφάδι σε κάνει από στοργικό γονιό το πρωί μέχρι πληρωμένο φονιά το βράδυ.
Οι άνθρωποι, οι διαβολάνθρωποι, της ψυχής μας το υφάδι το βάζουμε αιτία και καίμε με κάθε άδικο πόλεμο τον ντουνιά.
Οι άνθρωποι οι αγγελάνθρωποι, της ψυχής μας το υφάδι το στρώνουμε σε κούνια και ανασταίνουμε πάνω του τα ακριβά μας τα παιδιά.
Ο Θεός ράβει ψυχές και ο άνθρωπος τραβάει να τις ξηλώσει και αυτό το λένε «ανθρώπων έργα»!
Κάπου νυχτώνει, κάπου χαράζει και εσύ πορεύεσαι ανάμεσα σε φως και σε σκοτάδι,
κουβαλώντας στης ψυχής σου το υφάδι κατάδικο σου ήλιο και μοιραίο σκοτάδι.
Της ψυχής μας το υφάδι βάζει το χέρι μας να βαστάει το μαχαίρι μαζί με το χάδι!
Αφιερωμένο σε όλους μας…
————————————–
* Η Ειρήνη Μουμούρη σπούδασε Νοσηλευτική και Φαρμακευτική εργάζεται δε στον Άγιο Ανδρέα Πατρών
