5/4/2026
σημειώνει: ο Πέτρος Ιωάννου
Πολλά λέγονται τελευταία για την δικαιοσύνη και δικαίως. Η αποδοχή της στην κοινή γνώμη από το 72% πήγε στο 22%. Και οι δικηγόροι διαπιστώνουν πως δεν έχουμε πλεον τους δικαστές που ξέραμε παλιά.
Πολλά λέγονται αναίτια και για την Καρυστιανού. Πως εργαλειοποιεί τον πόνο, πως την ευνοούν τα κανάλια χρησιμοποιώντας τον όρο “μάνα των Τεμπών” κ.ο.κ.
Πολλές οι μάνες των Τεμπών αλλά αυτές που τόλμησαν να πουν γυμνό τον βασιλιά και τη δικαιοσύνη, είναι λιγότερες κι από τα δάκτυλα του ενός χεριού. Το ορθό δεν είναι καν να γυρεύουμε και να ονομάζουμε μάνες των Τεμπών αλλά ξεχωρίζουμε εκείνους που μπορούν να διακριθούν πανελλήνια και διεθνώς.
Τα τωρινά αρρωστημένα κόμματα και οι υποστηρικτές τους είναι το αιώνιο πρόβλημα κι όχι η Καρυστιανού. Λίγο απέχω από το να την ονομάσω φαινόμενο.
Αχ νεοέλληνα, 200 χρόνια οι ξένοι σε διαφεντεύουν με ντόπιους υποτακτικούς που εγκρίνεις νομιμοποιείς και συ κάθε φορά είτε με φανατισμό είτε με βαριεστιμάρα κι αγγαρεία.
Όταν δεν θες καν να κουνήσεις το δακτυλάκι σου, να μην κάνεις και κριτική σε άλλους που θέλουν τα αυτονόητα και να πούνε επί τέλους στοπ στην κατρακύλα του τόπου.
Τι σχέση έχει η δημοκρατία με τη κλεψιά; Είναι δικαιοσύνη αυτό που βλέπω στις δικαστικές αίθουσες; Είναι υπουργείο Παιδείας αυτό που ανέχεται και εκτρέφει τη βία το μπουλιγκ μαθητών κατά εκπαιδευτικών; Γιατί θα πρέπει να ευνούνται τα γαλάζια, τα κόκκινα τα πράσινα παιδιά και οι λοιποί πρέπει να στέλνουμε τα παιδιά μας στο εξωτερικό, στου διαόλου τη μάνα για να ξεχωρίσουν να διαπρέψουν; Πώς κατάφεραν Ισπανοί Ιρλανδοί, Πορτογάλοι, Ρουμάνοι, Βούλγαροι και μας προσπέρασαν;
Για να πιάσεις ψάρια πρέπει να μπεις στο ποτάμι και μάλιστα να βρέξεις και τον κωλο…
