…για μια κωλοφωτογραφία θά λεγε πρώην υπουργός (Βαγγέλης Γιαννόπουλος)
9/1/2026
Απ΄τη 10ετία του ’90 αρχίζουν οι επαφές μου με το πρόβλημα των κρατουμένων. Είχε πέσει στα χέρια μου ένα ημερολόγιο τσέπης του συλλόγου συμπαράστασης κρατουμένων Ονήσιμος και τον ίδιο καιρό, μάλλον το 1994, άρχισα επαφές μαζί τους για ένα επικουρικό ρόλο τοπικά. Συζητήσαμε, μας φίλεψε, μα κάποια μέρα έμαθα πως δολοφονήθηκε. Έτσι άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για τη δική μας, οργάνωση τη ΔΙΕΞΟΔΟ.
Τις προάλλες, την Παρασκευή τηλεφώνησα σε φίλο για να πάμε για καφέ, μετά από βραχύ πέρασμα απ΄τα δικαστήρια γύρω στις 12. Και να θέλαμε το κλίμα δεν ευνοούσε να μείνουμε περισσότερο. Στο 10λεπτο ετοιμαζόμαστε να φύγουμε … Εκεί με βάζει η σκανταλιά για μια αναμνηστική φωτο… Αυτό ήταν και το μοιραίο λάθος. Η αίθουσα ήταν τίγκα από αστυνομικούς. Είδαν εμένα τη φωτό και με εντολή εισαγγελέα και προέδρου ετοιμαζόταν να με τυλίξουν σε μια κόλλα χαρτί…
-Πάλι μου λέει ο εισαγγελέας, τη προηγούμενη φορά είχαμε τα ίδια…
-Έχω κάτι χρόνια να περάσω απ΄το Δικαστικό, αντέτεινα.
Προσαγωγή λοιπόν και στους διαδρόμους της αστυνομίας για τη χαρτούρα. Κατάσχεση κινητού, το πειστήριο του εγκλήματος (μια φωτογραφία!) αντεγκλήσεις, απολογία το απόγευμα και μετά το σούρουπο το κρατητήριο με περίμενε. Πλησίαζε 8.00 … Ήδη το ενδεχόμενο εξόδου από πρόταση του εισαγγελέα δεν έτρεξε. Δε βοήθησα κι εγώ πολύ. Σε κάποια αποστροφή της απολογίας μου έγραψα: Είναι αδιανόητο, να είναι καταχραστές εκατομμυρίων έξω κι εγώ να παριστάνω τον κρατούμενο… για μια άτυχη στιγμή, μια φωτογραφία…
-Ου τέτοια ώρα … αντιδρά ο φύλακας.
-Βγάλτα όλα μου λέει . Ευτυχώς συμπεριφέρθηκε καλύτερα, δεν τα βγάλαμε όλα…
Τα κλείθρα, τα λουκέτα, άνοιξαν, σκύψε να μη σε βρουν οι αλυσίδες… και μπαίνω προς αναζήτηση κλίνης από μπετόν στους θαλάμους ημιυπογείου χώρου της αστυνομίας. Στρώματα εδώ κι εκεί από αφρολέξ ευτυχώς με επένδυση. Μαξιλάρια ; Κάτι πεταμένα άνισα σκισμένα ρετάλια από πρώην στρώματα, γυμνά… Τίποτα οργανωμένο.
-Τί ναι αυτά αναρωτιέμαι… Είναι σοβαροί;
-Αν ήταν σοβαροί, εμείς εδώ θα είμασταν απαντά κάποιος συγκρατούμενος.
Συζήτηση αρκετή , διάβασμα ιστορικού βιβλίου φίλου πρώην δικαστή που πέθανε πέρυσι για την αρρωστημένη κατάσταση εν Ελλάδι προ, κατά και μετά τη δολοφονία του Κυβερνήτη. ”Όλα στο Φως” του Θεόδωρου Παναγόπουλου και καπνός φουλ δυσάρεστος σε ένα μη καπνιστή.
Ανάμεσα στις φωνές και μια γνώριμη. Σχολείο, σχολείο έλεγε και καμάρωνε. Τον είχα δει στη Χριστουγεννιάτικη γιορτή στο θεατρικό να παίζει τον φούρναρη. Καημός; Δεν πρέπει να με διώξουν, απελάσουν Αφγανιστάν δεν έχω καμία σχέση. Πράγματι από Αλγερία είχε έρθει μέσω Τουρκίας. Τα αδέρφια του είχαν καλοπιαστεί σε Βοστώνη, Ισπανία, Γαλλία, Γερμανία κι κείνος πλήρωσε την εμπλοκή του σε εμπορία ναρκωτικών. Μετά την αποφυλάκιση τον περίμενε δομή κι όχι απέλαση. Μόλις βγήκα φρόντισα νάχει τα πραγματικά χαρτιά του.
Τελευταίος κοιμήθηκα τα ξημερώματα, για 2ωρο… η γωνία κλίσης του αυτοσχέδιου ”μαξιλαριού” κάτω από το στρώμα και η ένταση δε βοηθούσε καθόλου. Κουβέρτα είχα στρατιωτική αλλά δεν… Το μοντγκόμερυ ήταν μια χαρά. Στις 7 στο πόδι, βόλτες πάνω κάτω στο διάδρομο, μέχρι η αυγή να χαράξει να πιάσω βιβλίο. Που συγκέντρωση και για δαύτο.
Ο ήλιος ξεπρόβαλε, η κινητικότητα άρχιζε περί τους κρατουμένους. Κάποια στιγμή φωνάζουν ο έλληνας, ο έλληνας… Καλά όνομα δεν έχω αναρωτιέμαι φωναχτά. Πάλι στα γραφεία θορυβωδώς κι αυτή τη φορά. Έπεσα σε καλό δίδυμο αυτή τη φορά. Αν θες μπορείς ν΄αρνηθείς μου λένε καθ’ οδόν, να δώσεις δακτυλικά αποτυπώματα, φωτογραφίες…
Άλλο που δεν ήθελα. Όμως άλλος συνάδελφός τους ωρύεται, θα σου κάνουμε νέα δικογραφία για απείθεια κατά της αρχής, ήδη τα λέω με την εισαγγελέα. Με συμβουλή της δικηγόρου το κάνουμε κι αυτό. Μπορεί και 17 αποτυπώματα και φωτογραφίες. Μετά στην εισαγγελέα και σε λίγη ώρα στο αυτόφωρο, με καμπάνα 8 μήνες με αναστολή, 200 ευρώ πρόστιμο και δήμευση του κινητού, που είναι εργαλείο δουλειάς, καθημερινότητας κι όχι το εγχειρίδιο δολοφονίας του Καποδίστρια. Κάναμε έφεση και προσεχώς μια προσφυγή σε συμβούλιο δικαστών που ίσως αποφασίσουν θετικά για την επιστροφή του κινητού.
Ως προς το ψυχολογικό κομμάτι, τα συναισθήματα εναλλάσσονται, σαν τα κύματα της θάλασσας. Γιατί αλλάζει και η ροή της πληροφόρησης, των διαδικασιών, απ΄τον έξω κόσμο. Για την αστυνομία είσαι κανονικότατος κρατούμενος. Εσύ κάνεις την αφαίρεση που σε βολεύει. Το μυαλό δεν πολυπάει στην εξωτερική σιδερένια κλειδαμπαρωμένη πόρτα. Μοιάζει με κείνο που με ρωτούσε φίλος παλιά: Τί γίνεται το Κονγκό και του απαντούσα, το Κονγκό είναι έξω από τη τζαμαρία, όχι μέσα… Νοιώθεις την περιπέτεια ως ένα σταθμό, αναστοχάζεσαι, αναπροσρμόζεις τα πάντα, όλα. Ίσως και περισσότερο σκληρός, άτεγκτος μα και μαλακός, κατανοών.
Χρόνια το σκεπτόμουν πως δεν φτάνει η ΔΙΕΞΟΔΟΣ για τον σωφρονισμό, την πρόληψη του εγκλήματος και την επανένταξη, πρέπει νάχεις ιδίαν πείραν από το τί συμβαίνει σ΄ αυτούς τους ανθρώπους. Και το σύμπαν και η η δική μου ”αφροσύνη – επιπολαιότητα” συνωμότησε, για να γενεί κι αυτό. Προσέχουμε τις κακοτοπιές για να έχουμε. Δεν είναι οι καλύτερες περιπτώσεις στη φυλακή μα δεν είναι όμως και οι χειρότεροι. Επί ώρες θα μπορούσα να γράφω γι αυτό το 24ωρο… και για χαρακτήρες…
καλημέρα, όλη μέρα amigos
