Κοίτα του λέω οι άνθρωποι πεθαίνουν που πεθαίνουν πριν την ώρα τους αλλά μη λυγίζουν κι απ’ τον πόνο. Είναι δυνατόν τρίτης γενιάς παυσίπονα και να μην τους πιάνουν; Τί φταίνε;
1η Μάη 2026
γράφει: ο Πέτρος Ιωάννου*
Η σχολική δανειστική βιβλιοθήκη φαίνεται έκανε το θαύμα της. Βιβλία της Πηνελόπης Δέλτα, των κατακομβών απ’ εκεί, τα γεγονότα της σταύρωσης (0 Χιτών μυθιστόρημα) στο σπίτι, συναξάρια, ψαλμοί και ύμνοι καθόριζαν το τότε αλλά και τα μετέπειτα βήματά μου εν μέρει. Βαλβίδα διαφυγής ήταν το ποδόσφαιρο στις αλάνες – απηγορευμένο κι αυτό συνήθως απ’ τον δάσκαλο για να μην πάμε αδιάβαστοι τη Δευτέρα – και ο Δικέφαλος του Σαββάτου (ΑΕΚ κι ο δάσκαλος…). Και η πολιτική δειλά δειλά (περιοδικό Ελευθεροτυπία).
Το 1975 στα 15 μου κουνάμε το μαντήλι στο χωριό. Κλάμα θυμάμαι η μάνα μου οταν παρέδιδε τις 2-3 αγελάδες στον χασάπη. Παρελθόν και η σκληροτράχηλη γαιδουρίτσα μας. Ακόμα θυμάμαι που με έσερνε σαν τον Έκτορα απ’ το λιβάδι ως το σπίτι γιατί είχα την έμπνευση να δεθώ στη μέση και ν’ αφαιρέσω το παλούκι απ’ το λιβάδι όπου έβοσκε – ελεγχόμενα για να μη πάει στα χωράφια και φωνάζει ο αγροφύλακας. Μόλις το κατάλαβε έτρεχε καλπάζοντας στα τέσσερα κι εγώ λιγόστευα το μήκος του σχοινιού τάχα να αρπάξω το πίσω πόδι… Αλλες φορές την δάμαζα να πηδάει ένα ρέμα τόκανε αλλά τα γαϊδουράκια δεν είναι άλογα.
Στην πόλη όλα αυτά σβήσανε. Σπίτι, σχολείο, εργοστάσιο τα καλοκαίρια, Πανεπιστήμιο κατόπιν, στρατός που δεν τον χώνευα καθόλου, έρωτας, γάμος, διορισμός, παιδιά, Αφρική, εγγόνια κι απόμαχος της εκπαίδευσης απ’ το 2014 (γιατί δεν ήθελα να μπω στο βρακί της Μέρκελ).
Σήμερα παραμονή Πρωτομαγιάς δρασκέλιζα το εξωκλήσι της Αγίας Τριάδας και το μυαλό μου πήγε στους καρκινοπαθείς. Με τα ιερατεία δεν ταχω καλά με το Θεό οι σχέσεις μας είναι ακατάλυτες, άριστες. Κοίτα του λέω οι άνθρωποι πεθαίνουν που πεθαίνουν πριν την ώρα τους αλλά μη λυγίζουν κι απ’ τον πόνο. Είναι δυνατόν τρίτης γενιάς παυσίπονα και να μην τους πιάνουν; Τί φταίνε;
Απ’ την άλλη το σκέφτομαι κι αλλιώς, άγχος, τοξίνες, τοξικότητα, μίση, πάθη, πολιτικοί ξευτίλες, αγωνίες η μάχη για τον επιούσιο, η ανεργία, αποτυχίες, διαζύγια, το στραβό μας το μυαλό ροκανίζουν καθημερινά την υγεία μας. Άβυσος τα θέλω των ανθρώπων.
Θα κλείσω το θέμα των καρκινοπαθών κι όχι μόνον με την ακροτελεύτεια ευχή της λειτουργίας: “Χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών ανώδυνα ανεπαίσχυντα ειρηνικά…”
Το ανεπαίσχυντα όμως αφορά όλους, όλες τις ηλικίες. Χτες είδα μηνύματα που έλεγαν : καλά λεφτά βγάζουμε αλλά δεν αντέχουμε άλλο τη σαπίλα. Πρέπει να φύγουμε για Ολλανδία…
Η μπόχα για τους Ζουλού είναι καλή (άλα μπόχα θα πει καλημέρα) για μας όμως θα πει βρώμα και δυσωδία, κόλαση. Δεν έχουν το Θεό τους. Ήξερα για κόφτη στα φωτοβολταϊκά στα φιρφιριά των Ορέων αλλά σήμερα έμαθα από βουλευτή στη Βουλή και πόσο ρεύμα “πετάνε” μέχρι και 62%. Καρτελ στο γάλα, στην ενέργεια, στα σούπερ μάρκετ, στα αρρωστιάρικα κόμματα… παντού.
Που θα βρει απαντοχή ο νεοέλληνας; Παντού εκτός απ’ τον τόπο του . Τραγικό κι όμως αληθινό . Ηλίου φαεινότερο πως κάτι πρέπει να κάνω να κάνεις να κάνουμε…
adios amigos για σήμερα
Καλή Πρωτομαγιά σημαίνει πράττω κι όχι ανέξοδες διαδηλώσεις. Έτσι τιμούμε τους νεκρούς του Σικάγου, της Βιολάντα κι άλλων εποχών.
Πέτρος Ιωάννου διαχειριστής της ιστοσελίδας enotikos.gr
