19/4)2026
σημειώνει: ο Πέτρος Ιωάννου
Συνήθως στην Ελλάδα πολλοί παριστάνουμε τους κανονικούς, τους πολύξερους, τους ειδικούς και βάλε…
Επειδή λόγω εγγονού βρέθηκα αρκετές φορές στο ειδικό σχολείο που φοιτά, είμαι σχεδόν σίγουρος πως την κανονικότητα, την ευαισθησία, την ατόφια έκφραση την εκφράζουν κυρίως αυτά τα παιδιά.
Μή τριγυρνάνε στο μυαλό μας μεγάλες ιδέες και αγέρας… σιγουριάς, (βεβαιότητα στα ελληνικά). Χωλαίνουμε σε πολλά σε διεθνείς σχέσεις, σε παιδεία, σε υγεία, σε άμυνα, σε οικονομία, σε στρατηγική, σε οργάνωση, σε δικαιοσύνη, κ.ο.κ.
Δεν είναι χώρα αυτό που παραδίδουμε στα παιδιά μας, αλλά χώρος. Ένα χαοτικό λεκανοπέδιο και έρημα χωριά, δεν μας κάνουν Ελλάδα.
Ο τόπος χρειάζεται ωριμότητα εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον και ευκαιρίες στα παιδιά μας. Αυτά που εξορίζουν οι “επιλεγμένες” – “επίλεκτες” ηγεσίες στου “διαόλου τη μάνα”. Το ίδιο τροπάρι 200 ολόκληρα χρόνια. Μετά τις πράσινες ακρίδες τώρα και οι γαλάζιες τα καταφέρνουν περίφημα στη διασπάθιση ευρωπαϊκών και ελληνικών κονδυλίων.
-Γιατί θα πρέπει το ανώριμο εκλογικό σώμα να μας ταλαιπωρεί κι άλλο;
-Γιατί οι νέες γενιές θα πρέπει διαρκώς να πληρώνουν τις αμαρτίες αλλονών;
Γιατί τέλος πάντων θα πρέπει να μας κάνουν τη ζωή μας “ποδήλατο”;
Σε καιρούς πονηρούς χαοτικούς, η κοινωνίες μας οι χώρες μοιάζουν και είναι ακυβέρνητες. Οι Gangster που είναι στο τιμόνι τίποτα δεν μπορούν να εγγυηθούν. Αντιθέτως βάζουν μέρα με τη μέρα τη ζωή μας, σε νέες περιπέτειες, σε νέους μπελάδες…
Είναι καιρός να συνέλθουμε…
