Γιατί τόσο μελάνι εις βάρος της Μαρίας Καρυστιανού;

Εδώ και λίγο καιρό η Μαρία ανακοίνωσε πρόθεση ίδρυσης κινήματος και τί τόθελε ξεσηκώθηκαν, επιστρατεύθηκαν πολλές πένες να την ξεσκίσουν. Απ΄τη μια θεωρώ βεβιασμένη κάθε ανακοίνωση πριν είναι κάτι ακριβές και ολοκληρωμένο. Γιατί να επισπεύσει μιας και τυπικά οι εκλογές αργούν ακόμη; Γιατί να υποστεί φθορά από τώρα… Δεν το λες στρατηγική αυτό που έγινε. Απ΄την άλλη είναι ανεξήγητη και η επιθετικότητα. Τόσο πολύ αγαπήσαμε τα κομματικά μαντριά και δεν μπορούμε να απεμπλακούμε;

Με αφορμή το παρακάτω άρθρο στο MENSHOUSE :

” Όταν δεν τολμάς να αναγνωρίσεις ότι το λάθος είναι δικό σου κι όχι της Καρυστιανού…

Το ενδεχόμενο να μην άλλαξε δεν το ‘χουμε σκεφτεί καθόλου…”

( Όταν δεν τολμάς να αναγνωρίσεις ότι το λάθος είναι δικό σου κι όχι της Καρυστιανού… )

θα σταθώ με λίγες σκέψεις αντίθετος στην κατά συρροή επιθετική αρθρογραφία.

Μιλά για αναγωγή πολλών στο πρόσωπό της κι έχει δίκαιο. Αναγωγή πάρα πολλών στο πρόσωπο Καρυστιανού όντως συμβαίνει, είτε γιατί δεν μπορούν κάτι μόνοι τους να αρθρώσουν, είτε γιατί βλέπουν δυναμική, είτε γιατί η Μαρία ”γράφει” κι επικοινωνεί άριστα, είτε ως ευσεβείς πόθοι κ.ο.κ. Σωστά ως εδώ συμφωνούμε άπαντες!

Όμως γιατί θα πρέπει σώνει και καλά να ταυτιζόμαστε και στο περιεχόμενο; Όλοι ίδιοι είμαστε; Όλοι την ίδια οξυδέρκεια, ενσυναίσθηση και εμπειρία διαθέτουν; Όλοι μπορούμε να διατυπώνουμε τις ίδιες μαλακιούλες; Πως το έμβρυο, το αγέννητο παιδί είναι δικό μου κορμί και το ορίζω… ενώ αληθές είναι πως πρόκειται για 2ο φιλοξενούμενο οργανισμό που έχει ανάγκη τη δική μας στοργή κι όχι κάποια ευμενή ή δυσμενή τοποθέτηση κάποιου νομοθέτη… Από πότε ένα χ νομοσχέδιο έχει παρά πάνω αξία από την ίδια τη ζωή; Από πότε έχουμε τέλεια συντάγματα και δεν το ξέρουμε; Αν καταφύγουμε στο λεξικό και αναζητήσουμε την ετυμολογία είτε της άμβλωσης, είτε της έκτρωσης θα βεβαιωθούμε πως η πλούσια ελληνική γλώσσα δεν κάνει λάθος. Εμείς σκεφτόμαστε λάθος. Στο κάτω κάτω της γραφής, μήπως κάποιοι έχουμε δικαίωμα, να εμπιστευόμαστε τον ιατρικό κόσμο που βλέπει το έμβρυο ως 2ο ασθενή, περισσότερο και λιγότερο τον εμπερίστατο εκάστοτε νομοθέτη που ζυγίζει και το πολιτικό κόστος… Μας το επιτρέπετε; Εκείνη ως παιδίατρος θα πρέπει να τιμά τον όρκο της στον Ιπποκράτη; Θα μπορούσα ΠΟΤΕ να ταχθώ δήθεν υπέρ του θανάτου και μάλιστα παιδιών, στη θεραπεία των οποίων έχω αφιερώσει τη ζωή μου; Αναρωτιέται η ίδια.

Αφού όλοι συμφωνούμε στην ύπαρξη δημογραφικού προβλήματος τί κάνουμε γι αυτό; Την έκτρωση αντισύλληψη; Ποιά βοήθεια παρέχει το δυστυχές κράτος είτε στα νέα ζευγάρια, είτε στα κοπέλια που εκτός προγράμματος κυοφορούν και θα ήθελαν ενδεχομένως με σχετική συνδρομή, να ανταπεξέλθουν στα νέα βάρη; Η Εκκλησία της Ελλάδος που τα κόβει χοντρά για το θέμα έχει εξασφαλίσει κονδύλια γι΄ αυτές τις θετικές περιπτώσεις; Πόση κοινωνική και δημοσιογραφική υποκρισία ακόμη; Περιμένατε από παιδίατρο να έχει άλλες απόψεις;

Όσο για το προσφυγικό κι εδώ γέμει η κοινωνία μας υποκρισίας. Είναι δυνατόν η Ελλάδα μια σταλιά γης να καλύψει χιλιάδες αποφασισμένους να μεταναστεύσουν πάση θυσία και με όποιον κίνδυνο από όλα τα μήκη και πλάτη της Γης; Αφρική, Ασία, Λατινική Αμερική κ.ο.κ. Έζησα σε Κονγκό, Αιθιοπία και Σουδάν ως εκπαιδευτικός 11 χρόνια και κάτι φαίνεται να γνωρίζω για το φαινόμενο… Σφυρίζουμε αδιάφορα σε 226 εν εξελίξει πολέμους και η προσφυγιά; Που θα πάνε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης; Θέλουν οι ίδιοι να ενσωματωθούν; Όχι βεβαια…

Πρόσφατα γνώρισα στο σχολείο της φυλακής και στο κρατητήριο της αστυνομίας, ένα φίλο από το Μαρόκο, ένας εξαιρετικός άνθρωπος. Γιατί επιλέγεται τούτο το πέρασμα από Μαρόκο ας πούμε. Είμαστε πιο κοντά; Όχι. Μήπως η Τουρκία διευκολύνει γιατί έχει τους λόγους της;

Κοντός ψαλμός αλληλούια, είναι καιρός να μη κρεμάμε ταμπέλες. Τα κόμματα της δεξιάς και της αριστεράς αιματοκύλησαν τον τόπο στον τελευταίο εμφύλιο για να προσεταιριστούν την εξουσία, χρεοκόπησαν τα ίδια, χρεοκόπησαν τη χώρα, καταδολίευσαν με τα κοράκια και τις τράπεζες ό,τι ιερό, το κεραμίδι, το σπίτι του Έλληνα με επισπεύδοντες πλειστηριασμούς, διέλυσαν το σιδηρόδρομο βουτηγμένοι στα σκάνδαλα κι έχουν και το θράσος να κουνούν το δάκτυλο στην Καρυστιανού;

Έλεος…

adios amigos

Πέτρος Ιωάννου, διαχειριστής της enotikos.gr

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *