Πριν λίγες μέρες ο εγγονός (ζει στη Ντόχα) με ρώτησε: παπού, τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;
Αλήθεια τώρα που αρκετοί μεγαλώσαμε, αναρωτιώμαστε που πάει αυτή η φαντασία, ο ρεαλισμός η ωριμότητα, η λογική, η σοφία, η κατανόηση, το συναίσθημα, η ενσυναίσθηση, η επαναστατικότητα η νεανική;
200 χρόνια τα ίδια και τα ίδια. Στην καθημερινότητα, στις σχέσεις, στην πολιτική ανεχόμαστε το παράλογο το φτηνό… Οι πολιτικοί διάττοντες αστέρες αλλάζουν πάραυτα φανέλες για την επανεκλογή, γλύφουν και φτύνουν με το τρόπο τους τους ψηφοφόρους και ξαφνικά το φταίξιμο το επικεντρώνουμε στην Καρυστιανού γιατί σε 30 μέρες σε άλλα μαθήματα πάει καλά και σ’ άλλα όχι.
Το έχω πει επανειλημμένως πως στα 3 αυτά χρόνια ενασχόλησης με το φαινόμενο Καρυστιανού διαπίστωσα αρετές και ελαττώματα. Ε και… τα χαρίσματα δε μετράνε; Δεν είναι καθόλου δίκαιο να μηδενίζουμε μια προσπάθεια.
Που θα πάει, μυαλό δε βλέπω να βάζουμε, ίσως όμως απο καραμπόλες βγει κάτι θετικό για τον τόπο. Ίδωμεν.
Μέχρι τότε ο ήλιος θα δύει και θα ανατέλλει για χάρη μας.
καλό μας βράδυ
Πέτρος Ιωάννου
