… μήπως είναι καιρός να γυρίσουμε στα χρόνια της αθωότητας

15/7/2026

σημειώνει : ο Πέτρος Ιωάννου*

  • Εν μέσω αλεπάλληλων δημοσκοπήσεων που στο ευρύ κοινό είναι πιστευτές, ένα θαρρώ είναι το στοίχημα.

Ο γυρισμός στα χρόνια της αθωότητας, γενικά το εννοώ αλλά και πολιτικά. Κατά τεκμήριον σε καμία περίοδο οι πολιτικοί δεν είχαν και δεν επέδειξαν ειλικρίνεια κι αθωότητα, έναντι των πολιτών. Αυτό δεν έπρεπε να βάλει σε σκέψεις τη βάση την εκλογική που δίνει και την εντολή διακυβέρνησης της χώρας;

Ο πολίτης απ’ την άλλη δεν πρέπει να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του και με τους άλλους. Γιατί σώνει και καλά πρέπει να τον δουλεύουν οι διάφοροι πολιτικοί (παλιά θεωρούσα ως χειρότερο κόμμα το ΠΑΣΟΚ, μετα τον ΣΥΡΙΖΑ και εσχάτως τις ξαναζεσταμένες τηγανιτές πατάτες του Αλέξη Τσίπρα) οι διάφορες πολιτικές ομάδες; Γιατί πρέπει να γίνεται το αιώνιο θύμα αυτών των καπάτσων τύπων, που μπαίνουν στην πολιτική με δύο τρία σπίτια και βγαίνουν με 57 και παραπάνω; Ποιός δεν ξέρει πώς ότι είναι να γίνει θα πρέπει να ξεκινήσει από κάτω προς τα πάνω και όχι από την κορυφή της πυραμίδας προς τη βάση; Θα μπορούσαμε να παραθέτουμε επιπλέον ερωτήματα έως το ξημέρωμα αλλά ένα έχει σημασία και αυτό ακούει στο όνομα ωριμότητα.

Ο χρόνος δεν πρέπει να είναι καταλυτικός καθοριστικός, με την ανάπτυξη εκάστρου εξ υμών; Η ωριμότητα πέρα από το χρόνο δεν έχει σχέση με τις δυσκολίες τις δυσχέρειες στο διάβα της ζωής μας; Τα παθήματά μας, έγιναν μαθήματα;

Ποτέ δεν είναι αργά. Τώρα που έχουν φαίνεται το τέλος της μεταπολίτευσης, είναι καιρός να σταθμίσουμε τα θέλω μας και χωρίς θολή όραση να διακρίνουμε ότι προηγούνται τα δικά μας συμφέροντα κι οχι της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας.

Ο υποφαινόμενος έλαβε εδώ και δυόμιση χρόνια της αποφάσεις του πριν καν η Μαρία Καρυστιανού ανακοινώσει την Ελπίδα για την Δημοκρατία. Παρακολουθώ στενά τις εξελίξεις άπ’ τα μαθητικά μου χρόνια, από τη 10ετία του ’70 έως τώρα. Δεν μου γέμισαν το μάτι και δεν ψήφισα ποτέ κοινοβουλευτικά κόμματα. Θα μου πείτε η Καρυστιανού σε γεμίζει;

Την ακολουθώ στενά πριν και μετά το Καλλιμάρμαρο και πυκνά τον τελευταίο χρόνο. Πέραν του ότι κουβαλάει τον βαθύ συμβολισμό που απορρέει από το κρατικό έγκλημα των Τεμπών, δια ενεργειών και παραλείψεων – έφυγαν με τον πλέον μαρτυρικό τρόπο, κάηκαν ζωντανοί 20/30 άνθρωποι – είναι μια οξυδερκής γιατρός της διπλανής πόρτας με τα προτερήματα και τα ελαττώματά της.

Μη ψάχνουμε να βρούμε ψεγάδια και κουσούρια και “γαμάμε” όποιες θετικές προοπτικές έχει το κίνημα αυτό. Εκείνοι που κάηκαν στη Ζαχάρω στο Μάτι στα Τέμπη και οπουδήποτε αλλού διατρανώνουν την ανάγκη να αντιληφθούμε όλοι την ανικανότητα ή την δολιότητα των ηγεσιών, την σοβαρότητα της κατάστασης και να πράξουμε ανάλογα.. Κοντός ψαλμός αλληλούια… Οι ακρίδες είτε γαλάζιες είτε πράσινες είτε κόκκινες πρέπει να εξαφανισθούν από το προσκήνιο.

adios amigos

*Ο Πέτρος Ιωάννου είναι διαχειριστής της ιστοσελίδας enotikos.gr

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *