7/5/2026
Σημειώνει: ο Πέτρος Ιωάννου
Tο φονικό στην Κρήτη επαναφέρει και πάλι δύο ζητήματα: α) η δικαιοσύνη πάει με τον αραμπά, πολύ αργά και 2ο οξύ πρόβλημα η οπλοκατοχή. Βεβαίως εγκλήματα γίνονται και στην ηπειρωτική Ελλάδα όπου δεν συντρέχει οπλοκατοχή. Όποιου βιδωθεί στο μυαλό του η εκδίκηση θα βρει τρόπο και να το κάνει.
Όμως στη λεβεντογένα Κρήτη δεν έχουμε μόνο εκτελεστές αλλά και ανθρώπους με ενσυναίσθηση όπως ο πατέρας του Βαγγέλη Γιακουμάκη. Δέστε μεγαλείο ψυχής: “Εγώ μεγάλωσα ένα ευαίσθητο παιδί, σεβαστικό και τρυφερό. Αυτοί μεγάλωσαν δολοφόνους. Εγώ κρίθηκα, θα κριθούν κάποια στιγμή κι εκείνοι. Εγώ δε θα γίνω φονιάς”.
Κι ο ΓΙΑΚΟΥΜΑΚΗΣ λάτρευε τον αδικοχαμένο, δολοφονημένο γιο του, όμως στη σπάνια ψυχή του δεν χώραγε κανένα είδος μίσους…
