Το ενδεχόμενο να μην άλλαξε δεν το ‘χουμε σκεφτεί καθόλου…
•7/2/2026
Συμβαίνει συχνά, είναι ίδιον της ανθρώπινης φύσης. Μας αρέσει να τρέχουμε πίσω από ηγέτες, έχουμε ανάγκη να αισθανόμαστε πως υπάρχουν κάποιοι εκεί έξω που μας προστατεύουν – ακόμα καλύτερα αν υπάρχει κάποιο δίπολο ώστε να λειτουργεί συγκριτικά. Οι ψυχολόγοι θα μας έλεγαν πως όλο αυτό προκύπτει επειδή χρειαζόμαστε κάτι να μας προσφέρει ασφάλεια, κάτι που θα δώσει νόημα στο σύνολο.
Στην πολιτική, αυτό ντύνεται με το μανδύα του «σωτήρα». Του ανθρώπου εκείνου που θα έρθει ξαφνικά, καβάλα σε άσπρο άλογο θα τον φανταζόταν ενδεχομένως ένας συγγραφέας αλλοτινής εποχής, και θα τα φτιάξει όλα. Θα διορθώσει αδικίες, θα σαρώσει με πύρινη ορμή τους διεφθαρμένους πολιτικούς που «φταίνε για το χάλι μας» και μεμιάς θα κάνει την Ελλάδα επί Γης παράδεισο.
Είναι τόσο μεγάλη και διαχρονική η απογοήτευση μεγάλης μερίδας των ψηφοφόρων ώστε δεν μπορείς παρά να το καταλάβεις ως (επαναλαμβανόμενο) μοτίβο. Ωστόσο ακριβώς αυτή η ανάγκη γεννάει υπερβολικές προσδοκίες. Βάρη που δεν υπάρχει κάποιος εκεί έξω ικανός να σηκώσει. Το παράδειγμα της Μαρίας Καρυστιανού έρχεται να το συνοψίσει.
Είναι μια γυναίκα που χαράκτηκε, μια για πάντα, από τη μεγαλύτερη δυνατή τραγωδία για ένα γονιό. Να χάσει το παιδί του. Το ότι αυτό συνέβη εξαιτίας μιας μεγάλης εθνικής πληγής, όπως ήταν το δυστύχημα στα Τέμπη, έκανε το δικό της ανείπωτο πόνο, κομμάτι των πολλών.
Η πλειονότητα την αντιμετώπισε με μεγάλη στοργή, τρυφερότητα και ενσυναίσθηση. Ακόμα περισσότερο όταν αποδείχθηκε πως η Μαρία Καρυστιανού είχε την ικανότητα να ντύσει με λόγια τις σκέψεις και τα συναισθήματα του κόσμου γι’ αυτήν την τραγωδία. Έγινε σύμβολο. Και οι επιθέσεις εναντίον της, με ειρωνικά σχολάκια περί «χαροκαμένης φίρμας που γλεντάει», όπως το είχε θέσει ο Γρηγόρης Ψαριανός κάποια στιγμή, ενέτειναν την αγάπη προς το πρόσωπό της. «Την πολεμάει το σύστημα», έβγαλαν πολλοί το συμπέρασμα.
Σταδιακά και η ίδια φαίνεται πως παρασύρθηκε από την ένταση του φαινομένου, από το μέγεθος των προσδοκιών που εναπόθεσαν πάνω της. Γι’ αυτό και πρόσφατα ξεκίνησε τη διαδικασία για να κατεβεί επίσημα στην πολιτική. Μέσα από το δικό της κόμμα.
Πάρα πολλοί έσπευσαν να πανηγυρίσουν, να ταχθούν στο πλευρό της. Χωρίς να γνωρίζουν όμως τίποτα το ουσιώδες από πλευράς πολιτικής στόχευσης. Ήτοι ποια είναι η ιδεολογία της, ποιους συνεργάτες θα επιλέξει, πού αποσκοπεί, τι απόψεις έχει για όλα τα ζητήματα, εθνικά, κοινωνικά και πάει λέγοντας. Τους αρκούσε να είναι «κατά του Μητσοτάκη» για να το θέσουμε ωμά, αλλά ρεαλιστικά.
Να όμως που η πραγματικότητα ήρθε να εμφανίσει μια διαφορετική εικόνα. Η Μαρία Καρυστιανού άρχισε να ορθώνει λόγο που κάθε άλλο παρά άρεσε σε μεγάλη μάζα των ακροατών της, αυτών που προέρχονταν από το (κεντρό)αριστερό χώρο.
Η αποκάλυψη για την Μαρία Καρυστιανού
Το πρώτο μεγάλο «φάουλ» ήταν για τις αμβλώσεις. Επανάφερε στην ατζέντα ένα θέμα που θεωρητικά έχει λυθεί εδώ και χρόνια. «Της την στήσανε οι κακοί δημοσιογράφοι και παρεξηγήθηκε», βρέθηκαν πάντως ακόμη μερικοί, πρόθυμοι να την δικαιολογήσουν. Για να μη ματαιώσουν στην ουσία τον ίδιο τους τον εαυτό.
Μόνο που η συνέχεια έδειξε πως δεν μιλούσαμε για μια κακιά στιγμή ή για μία ατυχή διατύπωση. Η Μαρία Καρυστιανού έχει τέτοιες απόψεις. Φάνηκε και με τα περί «παράνομων εισβολέων» που είπε για την τραγωδία στη Χίο με τους νεκρούς μετανάστες. Μπορεί να συμπλήρωσε πως αισθάνεται «βαθύ πόνο για τους ανθρώπους που χάθηκαν» όμως η ρήξη με το κεντροαριστερό κοινό της δείχνει οριστική και αμετάκλητη. Όταν επιμένει να νομιμοποιεί απόψεις ακραίες, συντηρητικές και σκοτεινές, πώς να γίνει αλλιώς;
Μήπως όμως όλο αυτό ήταν στην πραγματικότητα αναπόφευκτο; Στην περίπτωση της Καρυστιανού μάλλον ισχύει το ότι επειδή δεν υπήρχε Καρυστιανού εφηύραμε μια. Το ενδεχόμενο να μην άλλαξε η ίδια, δεν το ‘χουμε σκεφτεί καθόλου. Και όμως είναι το πιο πιθανό σενάριο. Αυτή να ήταν πάντα, δηλαδή. Με αυτά τα πιστεύω και αυτή την ιδεολογία.
Και επειδή πολλοί είχαν ανάγκη να δούνε κάτι άλλο, καθρέφτισαν πάνω της τις επιθυμίες τους, κατασκευάζοντας ένα επίπλαστο πρόσωπο. Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να ζητούν τώρα το λόγο από έναν άνθρωπο που μπορεί να μην άλλαξε ποτέ, απλώς θέλανε αυτοί να το προσεγγίσουν αλλιώς και να του δώσουν άλλες ιδιότητες; Το λάθος είναι δικό τους, όχι δικό της.
Η – σε μεγάλο βαθμό φανατισμένη – βάση διαδικτυακών υπερασπιστών της Μαρίας Καρυστιανού πέφτει στην παγίδα της ουτοπικής προσδοκίας που η ίδια δημιούργησε. Όσοι μετριοπαθείς έλεγαν «ας περιμένουμε πρώτα να δούμε τι απόψεις έχει και μετά την στηρίζουμε». Nα που αυτοί δικαιώνονται. Χωρίς να πανηγυρίζουν. Δεν τους αρέσει ο θόρυβος άλλωστε ούτε κουβαλάνε το viral και το hype…
και το δικό μας Υ.Γ. :
Αναγωγή πάρα πολλών στο πρόσωπο Καρυστιανού όντως συμβαίνει, είτε γιατί δεν μπορούν κάτι μόνοι τους να αρθρώσουν, είτε γιατί βλέπουν δυναμική, είτε γιατί η Μαρία ”γράφει” κι επικοινωνεί άριστα, είτε ως ευσεβείς πόθοι κ.ο.κ. Σωστά ως εδώ συμφωνούμε άπαντες!
Όμως γιατί θα πρέπει να ταυτιζόμαστε και στο περιεχόμενο; Όλοι ίδιοι είμαστε; Όλοι την ίδια οξυδέρκεια, ενσυναίσθηση και εμπειρία διαθέτουν; Όλοι μπορούμε να διατυπώνουμε τις ίδιες μαλακιούλες; Πως το έμβρυο, το αγέννητο παιδί είναι δικό μου κορμί και το ορίζω… ενώ αληθές είναι πως πρόκειται για 2ο φιλοξενούμενο οργανισμό που έχει ανάγκη τη δική μας στοργή κι όχι κάποια ευμενή ή δυσμενή τοποθέτηση κάποιου νομοθέτη… Από πότε ένα χ νομοσχέδιο έχει παρά πάνω αξία από την ίδια τη ζωή; Από πότε έχουμε τέλεια συντάγματα και δεν το ξέρουμε;
Αφού όλοι συμφωνούμε στην ύπαρξη δημογραφικού προβλήματος τί κάνουμε γι αυτό; Την έκτρωση αντισύλληψη; Ποιά βοήθεια παρέχουμε στα νέα ζευγάρια, στα κοπέλια που εκτός προγράμματος κυοφορούν και θα ήθελαν ενδεχομένως να ανταπεξέλθουν στα νέα βάρη; Η Εκκλησία της Ελλάδος που τα κόβει χοντρά για το θέμα έχει εξασφαλίσει κονδύλια γι΄αυτές τις θετικές περιπτώσεις; Πόση κοινωνική και δημοσιογραφική υποκρισία ακόμη; Περιμένατε από παιδίατρο να έχει άλλες απόψεις;
Όσο για το προσφυγικό κι εδώ γέμει η κοινωνία μας υποκρισίας. Είναι δυνατόν η Ελλάδα μια σταλιά γης να καλύψει χιλιάδες αποφασισμένους να μεταναστεύσουν πάση θυσία και με όποιον κίνδυνο από όλα τα μήκη και πλάτη της Γης; Αφρική, Ασία, Λατινική Αμερική κ.ο.κ. Έζησα σε Κονγκό, Αιθιοπία και Σουδάν ως εκπαιδευτικός 11 χρόνια και κάτι φαίνεται να γνωρίζω για το φαινόμενο… Σφυρίζουμε αδιάφορα σε 226 εν εξελίξει πολέμους και η προσφυγιά; Που θα πάνε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης; Θέλουν οι ίδιοι να ενσωματωθούν ; Όχι βεβαια…
Πρόσφατα γνώρισα στο σχολείο της φυλακής και στο κρατητήριο της αστυνομίας, ένα φίλο από το Μαρόκο, ένας εξαιρετικός άνθρωπος. Γιατί επιλέγεται τούτο το πέρασμα από Μαρόκο ας πούμε. Είμαστε πιο κοντά; Όχι. Μήπως η Τουρκία διευκολύνει γιατί έχει τους λόγους της;
Κοντός ψαλμός αλληλούια, είναι καιρός να μη κρεμάμε ταμπέλες. Τα κόμματα της δεξιάς και της αριστεράς αιματοκύλησαν τον τόπο στον τελευταίο εμφύλιο για να προσεταιριστούν την εξουσία, χρεοκόπησαν τα ίδια, χρεοκόπησαν τη χώρα, καταδολίευσαν με τα κοράκια και τις τράπεζες ό,τι ιερό, το κεραμίδι, το σπίτι του Έλληνα με επισπεύδοντες πλειστηριασμούς, διέλυσαν το σιδηρόδρομο βουτηγμένοι στα σκάνδαλα κι έχουν και το θράσος να κουνούν το δάκτυλο στην Καρυστιανού;
adios amigos
Πέτρος Ιωάννου, διαχειριστής της enotikos.gr
