2/11/2026
γράφει: η Ειρήνη Μουμούρη
- Μόλις βγεις από την κοιλιά της μάνας σου, αμέσως σε ένα παιχνίδι με ζάρια μπαίνεις.
Πρώτα μαθαίνεις τα ντόρτια του πόνου, γιατί αυτός ο κόσμος σε ξυπνάει με μια ξυλιά στον πισινό. Μετά μέσα στην πρώτη αγκαλιά της μάνας, μερεύεις και μαθαίνεις τις εξάρες της αγάπης.
Η ζωή μας κατά κανόνα ξεκινάει ανάμεσα σε ντόρτια, που είναι ο πόνος και σε εξάρες, που είναι η αγάπη.
Η ζωή μας απρόβλεπτα συνεχίζεται κάθε μέρα ανάμεσα σε ίσιες και σε στραβές ζαριές.
Οι περισσότεροι, στρατιωτάκια υπάκουα για δεκαετίες ΄΄περπατάνε΄΄ την πορεία τους πάνω σε μια γραμμή, που την λένε ΄΄κοινωνικό πρόγραμμα΄΄: Σπουδάζουν, παράγουν, ερωτεύονται, παντρεύονται, γεννάνε, αναθρέφουν.
Κατά ζωής απόδειξη όμως το παιχνίδι με τα ζάρια, πάντα μοιραία γονατίζει την λέξη “πρόγραμμα”.
Εξάρες φέρνεις γιατί σπουδάζεις. Σπουδάζεις γιατί είσαι τυχερός και έχει να σε στηρίξει στην τσέπη ο γονιός σου.
Ντόρτια φέρνεις και εργάτης καταντάς και ας είχες μυαλό για γράμματα.
Εξάρες σου έρχονται γιατί παντρεύεσαι όχι τον σύζυγο αλλά τον σύν-ζυγο, αυτόν, που θα ζευτεί μαζί σου στον ζυγό μιας κοινής ζωής. Όταν παντρεύεσαι τον σύντροφό σου τον αληθινό, πορεύεσαι ευλογημένα.
Ντόρτια σου ήρθαν και παντρεύεσαι τον σύζυγο, έναν ρόλο κοινωνικό, που δεν θα γίνει ποτέ ο άνθρωπός σου και η ζωή σου θα γίνει ένα μοναχικό ΄΄σκάψιμο΄΄ δεκαετιών.
Εξάρες από την κούνια σου έφερες γιατί έχεις γονιό, για να σε στεριώνει, όπως το στήριγμα στου δρόμου το δέντρο.
Ντόρτια, σου ήρθαν γιατί γεννήθηκες ή έμεινες ορφανός και έμαθες τον κόσμο μόνος σου και από την ανάποδη του όψη.
Εξάρες και η τύχη σου κλήρωσε να γίνεις γονιός και παιδί στα χέρια σου να κρατάς. Ντόρτια μετράς με πίκρα γιατί τα ξένα παιδιά μόνο στις παιδικές χαρές τα κοιτάς.
Εξάρες φέρνεις κάθε μέρα επειδή είσαι όρθιος και γερός, Ντόρτια έχεις, επειδή παλεύεις για μια μέρα ακόμη και ο γιατρός σου έχει γίνει φίλος υποχρεωτικός.
Εξάρες έφερες πολλές φορές, εάν έχεις ζήσει την αγάπη πολύ για κάθε λόγο και αφορμή. Ντόρτια μετράς, εάν μέσα στον πόνο η ζωή σου έχει μπει υποθήκη και δεν την ξεχρεώνεις.
Εξάρες και ζεις ευτυχής γιατί τα παιδιά σου έμειναν γερά και σου έκλεισαν τα μάτια.
Ντόρτια σου ήρθαν και πεθαίνεις κάθε μέρα επειδή σου κλήρωσε και η πιο σκληρή ζαριά: να κλείσεις εσύ του παιδιού σου τα μάτια. Αυτή η ζαριά του νεκρού παιδιού και του νεκρού αδερφού, έχει διαλύσει και τα περισσότερα της ζωής μας τα ΄΄παιχνίδια΄΄.
Το παιχνίδι όμως και πάνω στον μεγαλύτερο χαμό δεν σταματάει, γιατί ο κόσμος και χρόνος πάντα άκοπα γύρω από τον άξονά σου γυρνάει.
Ένα παιχνίδι η ζωή μας, παιχνίδι χωρίς εγγυήσεις ακόμη και για αυτούς που δηλώνουν λόγω αλαζονείας σπουδαίοι και΄΄ πειράζουν ΄΄τα ζάρια.
Ως γνωστόν όμως της ζωής οι στραβές ζαριές δεν σταματούν ούτε μπροστά σε στημένα παιχνίδια. Οι στραβές ζαριές δεν κάνουν εξαιρέσεις για τα φράγκα και για τα αξιώματα.
Το ζήτημα πάνω στο παιχνίδι αυτό είναι με κάθε ζαριά να στέκεσαι για άνθρωπος με το κεφάλι ψηλά!
Στις εξάρες σου μπροστά να είσαι μάγκας και να δίνεις από το περίσσευμα της τύχης σου.
Στα ντόρτια σου μπροστά από το παιχνίδι να μην βγαίνεις αλλά να συνεχίζεις. Εάν τα ντόρτια του πόνου τώρα σφιχτά τα κρατάς, συνέχισε, μην ρίχνεις την παραίτηση για τελευταία σου ζαριά!
Κάθε μέρα στα ζάρια παίζεται αυτή η μία και μόνη ζωή μας και τη στραβή ζαριά πρέπει είσαι παίκτης δυνατός και να τη ΄΄γυρίσεις΄΄.
Παίξε! Παίξε, μέχρι να κάνεις τα ντόρτια σου εξάρες μόνο τότε το χαμόγελό σου με την λύπη σου θα ισοφαρίσεις.
Υ.Γ. Εξάρες: σαν σήμερα γεννήθηκε η κόρη μου. Ντόρτια: σαν σήμερα είπε : “οχι” στην τελευταία χημειοθεραπεία ο αδερφός μου . Ότι γράφεται δεν είναι θεωρία…
*Η Ειρήνη Μουμούρη σπούδασε Νοσηλευτική και Φαρμακευτική εργάζεται δε στον Άγιο Ανδρέα Πατρών
