9 – 10 χρονών τότε στα 1970 – 71 μάλλον στην Πέμπτη τάξη
12/10/26
γράφει: ο Πέτρος Ιωάννου*
Το πρωτότυπο αυτής της φωτογραφίας δεν υπάρχει προ πολλού. Έπεσε κατά λάθος πίσω από έπιπλο και την έφαγε η υγρασία. Κατά καλή μας τύχη όμως η κάμερα έσωσε το θέμα.
Την 10ετια του ’70 δεν ήταν συχνό φαινόμενο να κατακλύζουν τα σχολεία οι φωτογράφοι, όπως σήμερα. Θυμάμαι κείνη τη μέρα μας είχε στείλει η χούντα ένα τετράδιο με εξώφυλλο το πουλί να αναγεννάται από την τέφρα από τις φλόγες και ένα στυλό. Χρώματος μπλε με ραβδώσεις. Όμως όπως βλέπετε στη φωτογραφία δεν είναι αυτό το στυλό.
Κεινες στις μέρες η γειτόνισσα με είχε δωρίσει ένα στυλό καλύτερης ποιότητας και το τίμησα δεόντως. Βέβαια αυτό προξένησε γκρίνια στην αίθουσα γιατί δεν βγήκα στο φακό με το στυλό της χούντας. Το σχολείο δε μου έλεγε πολλά. Κάτι υποχρεωτικότητες να μάθουμε τα ποιήματα από έξω (μας περίμενε τιμωρία νηστεία αλλιώς, στέρηση φαγητού με εγκλεισμό ωρών για να το μάθουμε) κάτι απαγορεύσεις να μην παίζουμε μπάλα τα σαββατοκύριακα, οι ασκήσεις… Μόνο τα παραμύθια με σαγηνευαν και η ιστορία στο Γυμνάσιο. Αυτά και άλλα δεν ήταν τα καλύτερά μας.
Είχα τις απορίες μου κεινα τα χρόνια. Στα 6 μου άκουγα να πέφτουν οι καρεκλοπόδαρα στη Βουλή. Αργότερα στα δημοψηφίσματα έβλεπα τον έναν και μοναδικό κομμουνιστή να ανεβαίνει προς τις κάλπες δακτυλοδεικτούμενος. Κάτι δεν πάει καλά έλεγα . Άλλοτε έδειχνα στην κατά 10 χρόνια μεγαλύτερη αδελφοι μου ένα νόμισμα με τον φοίνικα στην πλάτη και το Ελληνική Δημοκρατία τριγύρω. Εκείνη με απαντούσε ψέματα λένε δεν έχουμε δημοκρατία. Στο χωριό έφτανε η προπαγάνδρα της χούντας δια τον περιοδικών της. Όπως έφταναν και φωτογραφίες του βασιλιά και της βασίλισσας (Άννα Μαρία).
Κάπου κάπου ερχόταν και ασπρόμαυρο σινεμά ή ντοκιμαντέρ. Η τηλεόραση στο χωριό ήρθε ακριβώς την ίδια μέρα που πάτησαν οι Αμερικανοί στο φεγγάρι. Εκείνη τή χρονιά καταργήσαμε και της λάμπες ηλεκτρισμού ένεκα. Το δικό μου σπίτι αυστηρό θα το έλεγα δεν είχε καν πρόθεση να φέρει tv. Να φανταστείτε και το ράδιο άργησε να μπει στο σπίτι μόλις στην επιστράτευση του 1974. Γιατί υπήρχε αγωνία για τον επιστρατευθέντα πατέρα μου, που τελικά τον κράτησαν μία μόλις ημέρα. Στο σπίτι στα χρόνια της χούντας είχαμε για ένα μικρό διάστημα και τουφέκι κανονικό το Μ1 αν το λεω καλά που το περιεργαζόμασταν και το καμαρώναμε. Το έδινε η χούντα στα ΤΕΑ, κάτι σαν πολιτοφυλακή.
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου μας βρίσκει με διακοπή λειτουργίας του γυμνασίου, με λιγότερα κατά πολύ δρομολόγια κτελ. Με ένα τενεκέ λάδι 7 λίτρων να διανύουμε ποδαράτα πάνω από 7 – 8 km. Όση η απόσταση Χαλκιάδων – Σκοτούσσης . Μόλις β’ γυμνασίου τότε… Άλλες εποχές τότε που δεν απεμπολούμε. Ίσως με την μπάλα στις αλάνες, τα ματς στην ασπρόμαυρη tv τα στεκ αμαν τις νύχτες τα άλλα παιχνίδια τις ημέρες και τα καλοκαίρια, οι περιπέτειες με τον όχι εύκολο γάιδαρό μας, το τρακτέρ, ίσως να ήταν τα καλύτερά μας χρόνια. Ίσως…
Ένα χρόνο μετά θα εγκαταλείπαμε το χωριό για την πόλη, τη Λάρισα.
*Ο Πέτρος Ιωάννου είναι διαχειριστής της ιστοσελίδας