Δάκρυσαν και οι πέτρες με τις καταθέσεις της οικογένειας Κουτσοπούλου (δίκη Τεμπών)

Ο Αναστάσιος (Τάσος) Κουτσόπουλος, ο 20χρονος φοιτητής από την Καρδίτσα, ήταν ένα από τα 57 θύματα του μοιραίου δυστυχήματος που σημειώθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2023.

7/10/2026

Με δυσκολία πολλή απ’ την συγκίνηση η κ. Κουτσοπούλου καταθέτει για τον καλό της τον Τάσο που σκοτώθηκε στα Τέμπη. Από κείνο το βράδυ καταστραφήκαμε

Πριν το ταξίδι μου έδειξε μια εφαρμογή στο κινητό. Μαμά δες εδώ: Σε περίπτωση που συγκρουστεί ένα τρένο ειδοποιεί και γελούσε. Μην ανησυχείς.

Εκείνο το 3ημερο της αποκριάς το περάσαμε μαζί, βοήθησε και στα χωράφια. Πού να ξέραμε πως ήταν το τελευταίο.

Μέχρι τις 11.00 είχαμε επαφή. Τα δυσάρεστα τα μάθαμε από τον άλλο γιο, τον Γιώργο . Τρέχαμε υπερβολικά για να φτάσουμε στο πεδίο. Εκεί μας λένε δεν υπάρχουν νεκροί πάτε στο νοσοκομείο για τραυματίες. Εκεί δίπλα μας αντικρίσαμε μια σακούλα με πτώμα. Ερυθροσταυρίτισες με πήγαν σε άλλο χώρο. Χρειάστηκαν έντυπο περιγραφής θυμάτων, το κάναμε. Στο αμφιθέατρο μεσολάβησε ταραχή εις βάρος του Πλεύρη. Μας κοροϊδεύετε; Η ώρα της ταυτοποίησης άργησε πρός το απόγευμα. Ακολούθως γυρίσαμε σπίτι μας. Πήρα αγκαλιά τις πυτζάμες του Τάσου…

Στο μεταξύ πήγε ο σύζυγος στο πεδίο. Μας κάλεσαν απ’ το νοσοκομείο. Το βράδυ μου φεραν το σταυρό του Τάσου. Αρχίσαμε τα διαδικαστικά για την κηδεία.

Η εκκλησία δίπλα μας. Ζήτησα να δω το παιδί να το ντύσω. Το φέρετρο σφραγισμένο δεν μου επέτρεπαν να το ανοίξω. Από τότε είμαι στο δωμάτιο του Τάσου. Κοιμάμαι εκεί. Υποσχέθηκα θα κάνω τα πάντα για κείνον και θα στηρίζω τον άλλο γιο.

Το πόρισμα έγραφε σχάση κρανίου, πλήρης απανθράκωση.

Είχα αμφιβολία για το αν έφυγε ακαριαία όπως λέγανε. Όταν δημοσιοποιήθηκαν τα ηχητικά γνωρίσαμε τη φωνή του Τάσου. Κάηκε ζωντανός, πόνεσε, υπέφερε. Ζούσαμε ξανά την κηδεία.

Θέλω να κοιτώ στα μάτια τον άλλο γιο τον Γιώργο και να του πω πως έκανα τα πάντα για τον Τάσο. Θέλω να κρίνετε αμερόληπτα χωρίς πολιτικές σκοπιμότητες. Τον Τάσο ήθελα στο σπίτι και μου τον κάψανε.

Θέλω την αλήθεια, για την 717 για όλα.

Στις ερωτήσεις του συνηγόρου υπεράσπισης η κ. Βάσω πρόσθεσε:

Στο πεδίο η κατάσταση ήταν κόλαση, διακρίναμε καπνό πολύ και χαοτική κατάσταση. Αντιθέτως έδειξαν επιμέλεια στη συγκάλυψη. Στο ηχητικό ακούστηκε καθαρά: “προσέξτε με πατάτε” Μακάρι να μην το άκουγα ποτέ το ηχητικό. Αν δεν υπήρχε η φωτιά ο Τάσος μου θα ζούσε.

Στο δικαστήριο διαβάστηκε από τον συνήγορο υπεράσπισης και η δήλωση της Γελαλή που τον περιγράφει. Εκείνη άθελά της τον πλακώνει κάποια στιγμή, λένε οι δυο τους πάμε. Τα κατάφερε μόνον εκείνη.

Στο ερώτημα τί περιμένετε από το δικαστήριο. Απάντησε πως θέλει να τιμήσουν τη μνήμη του Τάσου των 57. Καμιά διάθεση δεν έχω να βρίσκομαι εδώ κι ο Τάσος στο χώμα. Η δικαιοσύνη είναι η τελευταία μας ελπίδα.

Ακολούθησε η κατάθεση του Γιώργου Κουτσόπουλου. Είμασταν μια δεμένη οικογένεια με τα ταξίδια μας. Εκείνο το βράδυ χωριστήκαμε λεγοντάς του να προσέχεις αδελφέ. Τί να προσέχω, με το τρένο πάω μου απάντησε.

Πληροφορήθηκα τα δυσάρεστα από την φίλη του στις 11.35. Σε μια ώρα είμασταν εκεί. Από ένα σημείο του διεθνή βλέπαμε καλά την άσχημη κατάσταση. Μας απομάκρυναν. Στο νοσοκομείο σοκαριστική η εικόνα αναρχία, οι σακούλες με νεκρούς να περνάνε εμπρός μας. Ο πατέρας εκτός εαυτού έσπαζε μπουκάλια χτυπούσε τα κάγκελα. Δύσκολα και με την μάνα μου. Υπηρετούσα τη θητεία μου τότε. Σε βιντεοκλήση με φίλο στρατιώτη που ήταν σε αντίσκηνο στο πεδίο, είδα περισσότερα. Ρόδες τρένου, Κρατήρας, (στο σημείο που είναι το εκκλησάκι) Τσάπες … Τα συνεργεία, πυροσβέστες. Στο νοσοκομείο ο Κυριάκος Μητσοτάκης με χάιδεψε το κεφάλι λεγοντάς μου, μη στεναχωριέσαι. Κοίταζα να βγαίνω να ξεχνιέμαι. Η κηδεία έγινε. Κάθε μέρα που περνάει είναι χειρότερα. Δε γιατρεύεται η κατάσταση είμαστε μια διαλυμένη οικογένεια. Δεν είμαστε οικογένεια πια. Το ’24 μάθαμε και τα χειρότερα. Η εφαρμογή του κινητού αυτόματα είχε κάνει κλήση στο 112 που καταγράφηκε. Με ζήτησε η μάνα μου να το δούμε. Απόρησα και να που κατέγραψε τα τελευταία του. Ηταν 2ος “κεραυνός”. Κι αν γίνει η εκταφή 3ος.

Ο πατέρας μου έχει βενζινάδικο. Χίλια λίτρα μπορούν να κάνουν καταστροφή.

Τρία χρόνια και να μην έχει τιμωρηθεί κανείς; Εσείς θα κρίνετε τι πρέπει να γίνει. Ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Πρέπει να τιμωρηθούν. Πως θα χτίσω εγώ στα 26 τη ζωή μου; Πως θα ζήσω;

Το λόγο έλαβε ο συνήγορος Νίκος Κωνσταντόπουλος: Άκουσα τον σπαραγμό του πατέρα σου, της μάνας σου, τον δικό σου. Πρέπει να σταθείς στα πόδια σου και να στηρίξεις τους δικούς σου, τον τόπο που σου έλαχε. Αστροπελέκι έπεσε στο σπίτι σας αλλά σε θέλω δυνατό. Πρόεδρος: σου τα λέει ένας με πολλά χρόνια και πολλές εμπειρίες. Μάρτυρας: Θα προσπαθήσω…

Ζωή Κωνσταντοπούλου: Το κράτος το αισθάνεσαι δίπλα σου;

Δίπλα μου, είναι η μάνα μου ο πατέρας ο συνήγορός μας, κανένας άλλος.

Ακολουθεί η κατάθεση του Χριστόφορου Άγγελου Κωνσταντινίδη: Με τις πρώτες εικόνες διαπίστωσα πως η μητέρα μου δεν θα έβγαινε ζωντανή. Στην ταυτοποίηση δεν άφησα τις αδελφές, την έκανα εγώ. Τουλάχιστον παραλάβαμε το σώμα της αρτιμελές.

Η μητέρα μου ηταν κατά πάνω στις προπονήσεις μου. Βοηθούσε τους πάντες και μας το πέρασε αυτό. Μετά την κηδεία πασχίζαμε να μάθουμε την αλήθεια. Στα μπάζα τα σκυλιά της Anubis βρήκαν 154 οστά. Δεν ζητάμε εκδίκηση αλλά την τιμωρία όλων όποιοι κι αν είναι. Νιώθω πως ένα φαγοπότι εξελίσεται. Άλλος τρώει περισσότερο άλλος λιγότερο. Έτσι καλύπτει ο ένας τον άλλον. Πρόκειται για συγκάλυψη. Εμποδίστηκα πολλές φορές στην ερευνά μου. Τελευταία συμμετέχω στην ερευνητική ομάδα διάσωσης anubis, που πολεμείται κι αυτή τελευταία.

Ακόμη η άγνοια για το πώς έφυγε η μητέρα μας, είναι μια διαρκής αγωνία.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *