”Όλα τ’ αφήσαμε γι’ αυτό το Αύριο, που δε θα έρθει ποτέ”.
Πρόσωπα
Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026
Όλα τ’ αφήσαμε γι’ αυτό το Αύριο
που δε θα έρθει ποτέ.
Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει
κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο
πονάμε,
γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε
να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα
όπως:
Πόσο τον αγαπήσαμε,
πόσο σημαντικός ήταν για μας.
Όμως τ’ αφήναμε για αύριο.
Για να πάμε πού;
Αφού ανατέλλει,
δύει ο ήλιος και δεν πάμε
πουθενά αλλού παρά στον θάνατο.
Όταν είσαι για εκτέλεση,
έχεις κάθε μέρα επισκεπτήριο.
Ήρθε η κακομοίρα η μάνα μου
την πρώτη μέρα να με δει.
Για να πάω στο στρατοδικείο μού είχαν
φέρει ένα κοστούμι, του αδερφού μου,
γιατί εγώ δεν είχα καλά ρούχα.
Αφού είδα τη μάνα μου,
την αγκάλιασα και της λέω:
”Αύριο που θα έρθεις, να μου φέρεις
τα παλιά μου τα ρούχα να φορέσω,
γιατί, ε,
αφού μεθαύριο θα μας σκοτώσουν,
να μην πάει τζάμπα και το κοστούμι…”
Μπαμ η μάνα μου, κάτω ξερή.
Κάναμε επισκεπτήριο μαζί
με τον Μαύρο, οπότε μου λέει:
”Τί λες στη μάνα σου;
Είναι κουβέντες αυτές;;”
Όχι, δεν το έκανα επίτηδες.
Τα είχα χαμένα κι εγώ, ο φουκαράς,
δεν ήξερα τί να της πω έτσι
όπως σπάραζε στην αγκαλιά μου.
Το κακό είναι πως ποτέ δε μπόρεσα
να της εξηγήσω μερικά πράγματα,
όπως ας πούμε
πόσο την αγαπούσα και τί καταφύγιο
ήταν, στα μεγάλα μου ζορίσματα.
Αλλά έτσι είναι πάντα.
Ποτέ δεν προλαβαίνουμε να πούμε
τα πιο ουσιαστικά πράγματα,
και το καταλαβαίνουμε
μόνο σα χαθούμε…
Χρόνης Μίσσιος
Σαν σήμερα, το 2012, έφυγε από τη ζωή.
……………………………………………………………..
Απόσπασμα από το βιβλίο:
ΚΑΛΑ, ΕΣΥ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕΣ ΝΩΡΙΣ
