γράφει: η Ειρήνη Μουμούρη
- Τα χέρια του πατέρα μου πάντα καταχτυπημένα δούλευαν στην οικοδομή.Τα χέρια τα δικά μου για αμέτρητες ώρες δουλεύουν στο βιβλίο.
Τα χέρια μου μέσα στα χέρι του μεγάλωσαν για δεκαετίες . Πάντα με έγδερναν, πάντα τα φιλούσα σαν εικόνισμα και αυτός μου έλεγε γελώντας: «Με τόσο μικρά χέρια, πώς θα βγάζεις μεροκάματο ρε μπελά;».
Με πείραζε όμως γιατί ήξερε καλά ότι ο εργάτης σκάβει τον δρόμο και ματώνουν τα χέρια του και ο φοιτητής ‘’σκάβει’’ το βιβλίο και ΄΄ματώνει΄΄ το κεφάλι του.
«Κοιμήσου και λίγο, ξημέρωσε», μου έλεγε κάθε φορά, που έδινα εξετάσεις. Και οι δύο μας με τον κόπο μας χαράζαμε δρόμους για να ΄΄περπατάμε΄΄ τη ζωή μας. Δρόμους από τσιμέντο, δρόμους από γράμματα.
Τα γράμματα όμως δεν ανοίγουν μόνο δρόμους. Τα γράμματα είναι όπλα και όπως όλα τα όπλα και εάν δεν ξέρεις να τα κρατάς γίνονται επικίνδυνα.
Γίνεσαι στην πράξη επικίνδυνος, όταν σου αγοράζει στην κυριολεξία ο γονιός, ο πλούσιος τη λευκή ποδιά του γιατρού, ή το πτυχίο του δικηγόρου και του πολιτικού μηχανικού.
Με αγορασμένα πτυχία του κιλού οι δρόμοι δεν ανοίγουν αλλά κλείνουν και γκρεμίζονται.
Άλλωστε κατά ζωής απόδειξη το ψέμα όσο και να ΄΄χτίζει΄΄ στο τέλος πάντα από την αλήθεια κατεδαφίζεται.
Πλούσιοι και αλαζόνες γονείς την αγαπημένη κουβέντα: «Μάθε παιδί μου γράμματα» την κατάντησαν: «Κλέψε παιδί μου γράμματα» .
Τα κλεμμένα γράμματα είναι άτιμα γράμματα!
Απο πότε έγιναν τα γράμματα άτιμα; Από τότε, που τα κλέβουν στην κυριολεξία απατεώνες γονείς για να τα δώσουν στα παιδιά τους λες και είναι μεταβίβαση ακινήτου.
Τα γράμματα δεν δίνονται με ΄΄γονική παροχή΄΄ .
Δες γύρω σου, για χρόνια μας διοικούν άνθρωποι, που έχουν κλέψει τα γράμματα με κάθε τρόπο, αρκεί να βάλουν ένα ψεύτικο πτυχίο μέσα στην χρυσή κορνίζα της πολιτικής.
Όσα γράμματα και να κλέψεις άξιος δεν γίνεσαι! Πάντα κλέφτης και λωποδύτης της ζωής θα είσαι. Κανέναν δεν θα ξεγελάς και όλοι θα λένε: «Κρίμα τα γράμματα, που λέει, ότι ξέρει…».
Η ίδια σου η ζωή με κάθε αιτία και αφορμή θα σε αποδεικνύει για κατώτερο της θέσης, που έκλεψες. Να σέβεσαι το παιδί σου και με κλεμμένα γράμματα μην το μαθαίνεις για να πορεύεται, γιατί η ζωή πάντα στο φινάλε σε κανένα ψέμα δεν χαρίζεται, κανένα ψέμα δεν αθωώνει.
«Το άδικο δεν ευλογείται», ακούω τη φωνή του πατέρα μου, που είχε εισπράξει τόσο άδικο, που βάλει και στις τσέπες του . Να καταλάβουν καλά οι μανάδες και οι πατεράδες και μετά να μάθουν στα παιδιά τους ότι η ζωή με τη Μοίρα πάντα δικαιώνουν ακόμη και με τρόπο υπόγειο τον κόπο τον αληθινό και του σκαφτιά και του γραφιά.
Πως τον δικαιώνουν;΄΄Κλέβοντας΄΄ τον κλέφτη ακριβώς τη στιγμή, που έχει φτάσει ψηλά και χαμογελάει και ξαφνικά τα χάνει όλα και εμείς γινόμαστε θεατές στο δίκιο μας.
*Η Ειρήνη Μουμούρη σπούδασε Νοσηλευτική και Φαρμακευτική εργάζεται δε στον Άγιο Ανδρέα Πατρών
