30/1/2024
αλιευμένο από David Leon
Στις 16 Μαΐου του 1987 τρεις Πολωνοί εργάτες εκτελούσαν εργασίες έξω από το κρεματόριο του Άουσβιτς-Μπιργκενάου. Δίπλα σε μια βελανιδιά, 40 πόντους κάτω από το χώμα, βρήκαν θαμμένο μέσα σ ένα θερμός το ημερολόγιο του Μαρσέλ Νάτζαρη από την Θεσσαλονίκη.
Στην σελίδα 11 γράφει:
“Δε λυπάμαι που θα πεθάνω. Αλλά επειδή δε θα μπορέσω να τους εκδικηθώ όπως θέλω κι όπως ξέρω και εάν ποτέ λάβεις κανένα γράμμα απ τους συγγενείς μας του εξωτερικού, σε παρακαλώ να τους γράψεις αμέσως ότι ολόκληρη η οικογένεια Νάτζαρη έσβησε δολοφονημένη απ τους πολιτισμένους Γερμανούς. Νέα Ευρώπη τους ονομάζουν. Το πιάνο της Νέλλης μου Μήτσο να το πάρεις απ την οικογένεια Σιωνίδου και να το δώσεις στον Ηλία. Αυτό πρέπει να βρίσκεται μαζί του για να του θυμίζει πόσο τον αγαπούσε, όπως επίσης κι αυτός την αγαπούσε.
Κάθε μέρα σκεφτόμαστε αν υπάρχει θεός και παρόλα αυτά πιστεύω ότι υπάρχει κι ας γίνει το θέλημα του. Πεθαίνω ευχαριστημένος αφού ξέρω ότι η αγαπημένη μου Ελλάς της οποίας ανέκαθεν υπήρξα καλός πολίτης είναι τώρα απελευθερωμένη. Εγώ δε θα ζήσω αλλά ας επιζήσουν οι τελευταίες μου λέξεις.
Ζήτω η Ελλάς.”
