Η αρχή ενός οδοιπορικού Έχασαν εκείνοι που έλαμψαν δια της απουσίας των
Δε μπορώ να ερμηνεύσω την “ηχηρή” απουσία πλείστων συμπολιτών. Πώς γίνεται στα συλλαλητήρια να γεμίζει όλο το κέντρο της Λάρισας και σήμερα αυτή η αλγεινή εικόνα; Ο γραφων δεν έχει αυταπάτες. Ζούμε μια χαοτική κατάσταση. Είναι κατι παρά πάνω από βέβαιο ότι Νοσεί η ελληνική κοινωνία όπως και η διεθνής. Τι αλλαξε από το τελευταίο συλλαλητήριο; Λύθηκαν όλα δια μαγείας; Πού την είδαν την δικαό δικαίωση;
Παραθέτω όμως παρακάτω την ψύχραιμη γνώμη φίλου ψυχολόγου του Γιώργου Γιαννούση που περιγράφει τη σημερινή βραδιά: Απόψε, στην παρουσίαση του βιβλίου «Τέμπη: Κατηγορώ – Από την τραγωδία στη λύτρωση», βρεθήκαμε μαζί με κάποιους από τους γονείς των 57 ανθρώπων που χάθηκαν στο έγκλημα των Τεμπών. Λίγος ο κόσμος, αλλά ζεστή η συνάντηση και βαθιά η συγκίνηση. Τα λόγια τους τάραξαν την ησυχία μας και μας θύμισαν πως, αν λησμονήσουμε, θα λησμονηθούμε.
Έφυγα με την πικρή αίσθηση ότι ηττηθήκαμε, αλλά παραμείναμε άνθρωποι. Ότι το σύστημα έχει λυγίσει πολλές από τις αντιστάσεις μας, χωρίς να έχει σβήσει την ανάγκη μας για αλήθεια και δικαιοσύνη.
Αυτή η ανάγκη μάς έφερε απόψε κοντά. Η δικαίωση των ανθρώπων που χάθηκαν και των οικογενειών τους παραμένει χρέος όλων μας. Μαζί της παραμένει ζωντανή και η επιθυμία για μια κοινωνία που θα προστατεύει τη ζωή και θα λογοδοτεί όταν αποτυγχάνει να το κάνει.
