13/10/2026
Μαρτυρία της κ. Καλατζή, μητέρας του Γεράσιμου
Ημέρα μηδέν για μας εκείνη η νύχτα στα Τέμπη. Η ζωή μας κρέμεται από τους γιατρούς. Μετά τη Λάρισα στην Λωζάνη Γερμανία αναζητώντας τεχνολογία. Καταφέραμε να πάμε στο κορυφαίο νοσοκομείο του κόσμου. Μα σίγουροι ούτε εκείνοι ήταν. Μέχρι να χαρούμε από κάποιες αντιδράσεις η ψυχολογία μας πάει στα τάρταρα όταν οι γιατροί χαρακτηρίζουν τις αντιδράσεις αντανακλαστικές. Άλλωστε μας το είπαν δεν έχουν άλλα να προσφέρουν. Δεν έχουμε ξαναδεί τέτοιο περιστατικό. Εδώ είναι σαν να έσκασε βόμβα μέσα στο κεφάλι του. Η ζημιά που έπαθε έγινε τη στιγμή της εκσφενδόνισής του στον αέρα. Όπου κι αν πας οι πιθανότητες κάτι να αλλάξει είναι μια στο δισεκατομμύριο.
Με βασανίζουν οι σκέψεις για το τί ένοιωσε κείνες τις στιγμές. Αυτό το παιδί συγκέντρωνε όλα τα καλά του Θεού. Με διακρίσεις από τη μαθηματική εταιρεία. Ήταν ένα υγιές κύτταρο της κοινωνίας θα μεγαλουργούσε. Αν ερχόταν ως έχει γυμνός με τα σωληνάκια εδω στην δίκη τί θα ρωτούσε; Τι θα απαντούσαμε εμείς; Πήρες μηχανή μεγάλου κυβισμού και έτρεχες τρελά; Μακάρι να γινομουν η φωνή του.
Πως ζουν οι υπαίτιοι του κακού; Το νοσοκομείο έγινε σπίτι μου. Ζητώ δικαιοσύνη και τιμωρία παραδειγματική. Ίσως η δίκη να γίνει μία νέα αρχή. Να μην επαναληφθεί νέα τραγωδία. Δούλεψα 30 χρόνια ως εκπαιδευτικός. Τήρησα τη συμβουλή του πατέρα μου: Να παραδώσεις τα παιδιά καλύτερα από ότι τα παρέλαβες.
Ήταν φοβερά δύσκολο να έρθω εδώ. Προσπαθώ να κρατήσω τη διαύγεια για να μπορέσω να ανταποκριθώ στην πραγματικότητα.
