ζωντανό παράδειγμα ο Ανατόλι
8/10/2026
σημειώνει: ο Γιώργος Τράντας*
- Όταν αποχαιρετώ τους μαθητές μου που αποφυλακίζονται, τους λέω να μην τους ξαναδώ.
Έξω αυτό ακούγεται σκληρό. Εκεί μέσα είναι ευχή. Η πιο μεγάλη που μπορώ να τους δώσω.Σήμερα μίλησα διαδικτυακά με τον Ανατόλι. Τον θυμάμαι μαθητή στα πάντα. Στην ελληνομάθεια, στο ΣΔΕ, στο λύκειο. Και ζωγράφο. Αυτοδίδακτο, χαρισματικό, από εκείνους που βλέπεις τη δουλειά τους και σωπαίνεις.
Έφυγε. Και δεν τον ξαναείδα μέσα, όπως του είχα ευχηθεί.
Ζει τώρα στη Μόσχα και κάνει δουλειά δική του. Καλλιτεχνική. Σήμερα με κάλεσε από την Αλικαρνασσό, από τη μικρασιατική ακτή απέναντι, όπου πήγε για ολιγοήμερες διακοπές: «Έστω κι από δω να βλέπω την Ελλάδα, να κάνω μπάνιο στο Αιγαίο.»
Ένας άνθρωπος που έμαθε τα ελληνικά του σε μια τάξη μέσα σε φυλακή, στέκεται σήμερα στην απέναντι όχθη και κοιτάζει προς τα εδώ. Όχι από νοσταλγία για το μέρος. Για τη γλώσσα, νομίζω. Για ό,τι του δόθηκε εκεί που δεν το περίμενε.
Αυτό είναι η δουλειά μας. Δεν φαίνεται στα χαρτιά, δεν μετριέται σε δείκτες, δεν μπαίνει σε έκθεση πεπραγμένων. Φαίνεται χρόνια μετά, σε έναν χαιρετισμό από μια παραλία.Και κάτι ακόμη, που το λέω συχνά αλλά σήμερα το ένιωσα ξανά: η τέχνη σώζει.
Όχι μεταφορικά. Κυριολεκτικά. Ο Ανατόλι είναι ζωντανή απόδειξη ότι όταν ένας άνθρωπος βρει κάτι που ξέρει να κάνει καλά και το αγαπάει, βρίσκει και τον δρόμο του.Καλή συνέχεια, Ανατόλι. Και σε παρακαλώ, μη σε ξαναδώ…
*Ο Γιώργος Τράντας είναι διευθυντής των σχολείων φυλακών Λάρισας
