3.9.2026
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
Επανέρχομαι όπου, όσο, και όπως μπορώ στα θέματα της ελληνικής λερναίας ύδρας, που είναι το γερμανικό κατοχικό χρέος και το ΜΕΓΑ ΦΙΑΣΚΟ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ.
Με τα θέματα αυτά, τα μόνα ίσως, που η επίλυσή τους θα μπορούσε να δώσει ανάσα στην καταποντιζόμενη Ελλάδα, ουδείς των πολιτικών μας ασχολείται! Δεν τους αφορούν! Τα φοβούνται, ιδίως και επειδή τα υπέγραψαν ή δεσμεύτηκαν με οποιονδήποτε τρόπο για την υλοποίησή τους. Γι αυτό και οι όποιες λύσεις που προτείνουν είναι ανέφικτες, σε χώρα που έχει, πρόσφατα, ξεπουλήσει ακόμη και το ΝΕΡΟ, και παρά ταύτα υπόσχεται στους ΨΗΦΟΦΌΡΟΥΣ λαγούς με πετραχήλια! Ενώ,παράλληλα, σπεύδει να ικανοποιήσει τους δανειστές, ξεπληρώνοντας χρέη πριν τη λήξη τους ( προφανώς, επειδή, σε οικονομία που τελειώνει, δεν έχουν που να χρησιμοποιηθούν).
ΕΝ ΓΝΩΣΕΙ μου, φυσικά, επιλέγω μη επιστημονική γλώσσα. Περιττό να επισημάνω ότι γνωρίζω σε βάθος, την επιστημονική, καθώς την έχω, για χρόνια επενδύσει (και συνεχίζω όπου υπάρχουν περιθώρια) σε δεκάδες επιστημονικά συγγράμματά μου. Εδώ, όμως, με τα χρέη που άκριτα δεχόμαστε, γιατί οι πολιτικοί μας, που και πάλι διεκδικούν την ψήφο μας τα υπέγραψαν (και μάλιστα κάποιοι χωρίς να διαβάσουν το θανατηφόρο για την Ελλάδα περιεχόμενο τους), δεν χωρά επιστημονική γλώσσα……σίγουρα ΟΧΙ!
Λοιπόν, αναφέρομαι στον Γάλλο πολιτικό της αριστεράς κ. Melanchon, ο οποίος πρόσφατα πρότεινε, προκειμένου να σώσει τη Γαλλία από τον δικό μας δρόμο του χαμού, “να μην πληρώσει το χρέος της”. Το αναφέρω, όχι γιατί θεωρώ ότι πρόκειται για πρόταση χωρίς υπέρογκα εμπόδια. Αλλά, μόνο για να υπογραμμίσω ότι όσοι χρωστούν και γνωρίζουν ότι το χρέος αυτό θα εξαφανίσει τη χώρα τους, ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΛΥΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ. Δεν προχωρούν, χαμογελαστοί, και με “άλλα λόγια για να αγαπιόμαστε” προς το ικρίωμα!
ΕΜΕΙΣ;;;;;Μα….εμείς, απλώς δεν ασχολούμαστε με το χρέος, την υφή του, τις απάνθρωπες απαιτήσεις του, τις οδούς επανεξέτασής του κ.ο.κ. Εμείς, απλώς, δεν αναφέρουμε την ύπαρξή του, εκτός όταν κάποιοι αρμόδιοι θεωρούν χρήσιμο για την πορεία τους, να το παρουσιάσουν ως……βελτιούμενο, ενώ πηγαίνει, ως γνωστόν, από το κακό στο χειρότερο. Και ο μέσος Έλληνας, που δεν βγάζει το μήνα, μετά από τις 18 του,, που δεν μπόρεσε να πάει και φέτος διακοπές, που ακούει ότι “η υφήλιος θαυμάζει τα οικονομικά μας θαύματα”, και προσπαθεί να τα διακρίνει, δεν έχει χρόνο να ασχοληθεί με προσπάθειες που θα βελτίωναν, πιθανότατα, την ύπαρξή του. Έτσι και οδεύει, προς τις εκλογές, ως “΄πρόβατο για σφαγή”.
Τα παραπάνω, για να καταλήξω, ότι σίγουρα υπάρχουν λύσεις, λιγότερο ή περισσότερο σημαντικές, που παραμένουν μερικώς ανεκμετάλλευτες.
Και σήμερα, προβάλλω ως μια τέτοια λύση την ομογένεια, αυτό το κατάδικό μας κομμάτι, που έχει ξαπλωθεί σε ολόκληρη την υφήλιο, αλλά αναπνέει ελληνικά και αποτελεί ανυπολόγιστη δύναμη για την Ελλάδα.
Η αφορμή μού δίνεται από τα γενέθλια των 5 ετών της εφημερίδας και του ραδιοφώνου, που ίδρυσε στο μακρινό Μαϊάμι, η Γιάννα Λαζάρου (βλ. στο τέλος του σημειώματός μου).
Η ομιλία μου για τη σημαντική αυτή επέτειο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Θεσσαλονίκη” της 30.8.
Η εφημερίδα της, έχει ως πρωτοσέλιδο ένα δικό μου άρθρο (που δημοσιεύθηκε στο Newsbreak στις 16.06.2026), αναφέρεται στο τεράστιο γερμανικό κατοχικό χρέος και τη θλιβερή του αντιμετώπιση από αρμοδίους . Αρνούνται να το καταβάλουν οι Γερμανοί, και….εμείς αρνούμαστε επί 80 και πλέον χρόνια να το απαιτήσουμε όπως επιβάλλεται: με νύχια και δόντια!
Η ομογένεια είναι δική μας και πρόθυμη να βοηθήσει τη “Μαμά Ελλάδα”. Ας την αναρτήσουμε ως σημαία έναρξης των νόμιμων διεκδικήσεών μας.
