Οι Έλληνες πολίτες δεν συμβιβάζονται με παλαιοκομματικές λογικές. Για αυτό προσβλέπουν στην ΕΛΠΙΔΑ!
3/7/2026
Του στρατηγού ε.α. Δημήτρη Κυπριώτη
Παρατηρώντας οι Έλληνες και οι Ελληνίδες με ποια λογική κινούνται οι πολιτικοί αρχηγοί της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και των λοιπών θα έλεγα κομμάτων της Βουλής, πλην ΚΚΕ που έχει τη δική του άποψη για το μέλλον της ανθρωπότητας γενικότερα στο απώτερο μέλλον και μετά βλέπουμε τι θα γίνει στην Ελλάδα, όλοι οι άλλοι κινούνται σε μια λογική συντήρησης κομματοκρατίας και το πως θα οδηγήσουν τα «πρόβατα στη σφαγή» ή το πως θα συντηρήσουν το ποσοστό παραμονής τους σε μια ασφαλή θέση στη Βουλή, για να έχουν τα όποια οφελήματα τους παρέχει.
Από την άλλη πλευρά, πίστευαν οι πολίτες ότι η είσοδος νέων κομμάτων θα φέρει και νέες ιδέες και πρακτικές που θα οδηγούν και θα βγάζουν τη χώρα από όσα αναφέρθηκαν παραπάνω. Δυστυχώς όμως, αν παρακολουθήσουμε την αφετηρία του κόμματος ΕΛΑΣ με αρχηγό τον Α. Τσίπρα, το πρώτο που διαπιστώνεται είναι ότι επιστρέφει στο πολιτικό γίγνεσθαι, επαγγελλόμενος μεν το νέο, συντηρητικότερος όμως του παρελθόντος, με έμφαση στον αρχηγισμό.
Και συγνώμη για την έκφραση, σε αυτό που φαίνεται ως, «Σκάστε όλοι, τώρα μιλάω εγώ», και τρέχουν όλα τα προβατάκια να συνταχθούν, μήπως και εξασφαλίσουν μια θέση στον ήλιο του Κοινοβουλίου.
Αυτή είναι πρόοδος και ο λόγος στο λαό; Δική σας η απάντηση.
Στο πολιτικό προσκήνιο όμως βρέθηκε και η «ΕΛΠΙΔΑ για δημοκρατία» με επικεφαλής στην πρωτοβουλία της γυναίκας Μάνας, σύμβολο την αποκάλεσαν και την αναγνώρισαν πολλοί, για την τόλμη της να δώσει προοπτική σε μια διαφορετική προοπτική, στηριζόμενη στον κόσμο, σχηματικά θα το πω της «πλατείας». Στον κόσμο που ζήτησε πάνω από όλα Δικαιοσύνη και κάθαρση.
Το τόλμημα είναι πολύ δύσκολο από τη στιγμή που αποφασίζεις να αντιμετωπίσεις το ΘΗΡΙΟ στο δικό του σπίτι αυτό του σκληρού βίαιου και εν πολλοίς βρόμικου και λασπωμένου πολιτικού στίβου.
Το ερώτημα είναι αν θα τα καταφέρει ως μία άφθαρτη μεν άπειρη δε στο βρώμικο αυτό «παίγνιο», όταν μάλιστα από πολύ ενωρίς φάνηκαν οι παιδικές ασθένειες των κινημάτων, με αποχωρήσεις, καταγγελίες κλπ . Από τις αντιδράσεις που ακολούθησαν φαίνεται ότι η Μαρία Καρυστιανού αντιμετώπισε με ορθό το πρώτο το πρώτο ωστικό κύμα της αναταραχής με φυγή προς τα μπροστά. Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι που θα αναζητήσει το στήριγμα στις τρικλοποδιές του συστήματος, που δεν μπορεί να της συγχωρέσει ότι «μπήκε στα πόδια του;»
Μαγικοί τρόποι δεν υπάρχουν πέραν από τους δοκιμασμένους που είναι ό ίδιος ο λαός που την αναγνώρισε ως γυναίκα με τσαγανό και έτοιμη να αντιπαρατεθεί μέχρι τέλους για το δίκιο, την ανατροπή και την ανάδειξη του ανθρώπου, των Ελλήνων και της Ελλάδας, εκεί που πράγματι αξίζουν να είναι, δηλαδή στην πρώτη γραμμή.
Θα τα καταφέρει; Ναι, αλλά όχι μόνη της, αφού έχει επιλέξει να συμπορευτεί και να συμπαραταχθεί με τη δύναμη και τα ψυχικά αποθέματα που είναι πρόθυμος να της δώσει ο απλός και άδολος Ελληνικός λαός!
