27/4/2026
Κρυμμένη Ιστορία: Πώς η Μοσάντ Διείσδυσε στην Ιταλία
- Η ανακοίνωση της Ιταλίδας πρωθυπουργού Τζόρτζια Μελόνι στις 13 Απριλίου ότι η Ρώμη θα αναστείλει μια μακροχρόνια αμυντική συμφωνία με το Ισραήλ προκάλεσε σοκ σε όλη την Ευρώπη. Ιστορικά, οι ιταλικές κυβερνήσεις – ακόμη και όταν ηγούνται προσωπικότητες που απεχθάνονται τον Σιωνισμό – έχουν απολαύσει εποικοδομητικούς, στενούς δεσμούς με το Τελ Αβίβ.
Οι υπηρεσίες ασφαλείας, πληροφοριών και ο στρατιωτικός μηχανισμός του ζεύγους έχουν επίσης μια μακροχρόνια μυστική σχέση. Στην πραγματικότητα, ο σάπιος σύνδεσμος της Μοσάντ στο εξωτερικό για κατασκοπεία, δολοφονίες και δολιοφθορές γεννήθηκε ουσιαστικά στην Ιταλία και έχει προκαλέσει χάος στη χώρα από τότε.Λεπτομέρειες για το πώς οι Σιωνιστές κατάσκοποι εξασφάλισαν μια σταθερή βάση στην Ιταλία παρέχονται σε μια συναρπαστική εργασία του ακαδημαϊκού Μασιμιλιάνο Φιόρε.
Βασιζόμενος σε αρχειακές πηγές, «παρακολουθεί την εξέλιξη της ισραηλινής μυστικής δραστηριότητας» στη Ρώμη, αποκαλύπτοντας πώς οι συνωμοσίες των σιωνιστικών μυστικών υπηρεσιών διεξήχθησαν εντός και εναντίον της χώρας ακόμη και πριν από την ίδρυση της οντότητας τον Μάιο του 1948 και καθ’ όλη τη διάρκεια του επακόλουθου πολέμου εξάλειψης του Τελ Αβίβ κατά της Παλαιστίνης. Αρκετές μελέτες περιπτώσεων χαρτογραφούν την εξελισσόμενη και ολοένα και πιο τολμηρή εγκληματικότητα της Μοσάντ στην Ιταλία, η οποία διαμόρφωσε τον τρόπο λειτουργίας της υπηρεσίας παγκοσμίως από τότε.Η ιστορία ξεκινά μετά το Σχέδιο Διαχωρισμού της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών τον Νοέμβριο του 1947, το οποίο παραχώρησε στους Σιωνιστές αποικιοκράτες το 55% του εδάφους της Παλαιστίνης.
Οι Άραβες ηγέτες άρχισαν αμέσως να προετοιμάζονται για την αντίσταση στην κατασκευή της οντότητας, εκπαιδεύοντας στρατιώτες στην Παλαιστίνη και τα γειτονικά κράτη για τον σκοπό αυτό. Σε απάντηση, ο ιδρυτής του Ισραήλ, Ντέιβιντ Μπεν-Γκουριόν, εξέδωσε οδηγία προς τις σιωνιστικές παραστρατιωτικές και μυστικές παρατάξεις να εξασφαλίσουν όπλα για τον επικείμενο γενοκτονικό πόλεμο σε παλαιστινιακό έδαφος – ο οποίος οδήγησε στη Νάκμπα – ενώ αρνήθηκε την παροχή όπλων στις αραβικές δυνάμεις.Ο Φιόρε καταγράφει πώς ο αρχηγός της Μοσάντ, λε-Αλίγια Μπετ και ο Ρεκές – αντίστοιχα, οι πτέρυγες κατασκοπείας και προμήθειας όπλων της διαβόητης σιωνιστικής παραστρατιωτικής οργάνωσης Χαγκάνα – αμέσως «δημιούργησαν μια μονάδα σαμποτάζ στη Ρώμη που γρήγορα έγινε επιχειρησιακός κόμβος ισραηλινής μυστικής δραστηριότητας στην Ιταλία και σε όλη την Ευρώπη». Στη συνέχεια, σιωνιστές πράκτορες «εκμεταλλεύτηκαν την πολιτική ασάφεια και τη φυσική υποδομή της Ιταλίας για να διεξάγουν μια συνεχή εκστρατεία σαμποτάζ και αναχαίτισης».
Ο ακαδημαϊκός χαρακτηρίζει αυτόν τον μυστικό διαγωνισμό σε ιταλικό έδαφος «μυστικό μέτωπο» στον πόλεμο του 1948.Τα λιμάνια και οι αεροπορικοί και θαλάσσιοι διάδρομοι μεταφοράς της Ρώμης «έπαιξαν κρίσιμο ρόλο στη διατήρηση της ισραηλινής προμήθειας» όπλων για τον πόλεμο του 1948, διακόπτοντας παράλληλα τη ροή όπλων προς τους αραβικούς στρατούς. Επιπλέον, οι Σιωνιστές «επιδίωξαν να διαμορφώσουν την ισορροπία δυνάμεων στη Μεσόγειο» για κακόβουλους γεωπολιτικούς σκοπούς. Οι μυστικές τους ενέργειες – «διεξήχθησαν υπό συνθήκες πολιτικής ανοχής και διπλωματικού περιορισμού» – σφυρηλάτησαν ισχυρούς δεσμούς με το ιταλικό κράτος, ενώ απειλούσαν την κατάσταση της Ρώμης «ως στρατηγικής γέφυρας μεταξύ Ευρώπης, Βόρειας Αφρικής και Μέσης Ανατολής» προς όφελος του Ισραήλ.
Η νεοσύστατη συνωμοσία της Μοσάντ στην Ιταλία είχε καταστροφικές επιπτώσεις. Ένα υπόμνημα της CIA του Ιουνίου 1948 παρατήρησε πώς τα «ευρωπαϊκά κεντρικά γραφεία» των σιωνιστικών μυστικών υπηρεσιών «λειτούργησαν υπό κάλυψη στη Ρώμη», μέσω των οποίων «η παράνομη μεταφορά πυρομαχικών αεροπορικώς» στην Παλαιστίνη διεξήχθη με «τη γνώση και τη συνεννόηση» των ιταλικών αρχών. Χωρίς να το προσέξουν οι Ευρωπαίοι πολίτες, οι αραβικές κυβερνήσεις ή η «διεθνής κοινότητα», η Ρώμη είχε μετατραπεί κρυφά σε έναν διεθνή πυρήνα «παράνομης εμπορίας όπλων για την εβραϊκή παρανομία».«Διπλωματικό Προστατευτικό Μέσο»
Στις αρχές του 1949, Σιωνιστές μαχητές επιχείρησαν να ανατινάξουν μηχανοκίνητες τορπιλάκατους σε ένα ιταλικό ναυπηγείο που είχε αγοραστεί από την Αίγυπτο. Ο Fiore καταγράφει πώς η επιχείρηση έδωσε προτεραιότητα στην απόκρυψη και την «αυστηρή άρνηση» για να αποφευχθούν «διπλωματικές επιπτώσεις» και επωφελήθηκε από ένα εσωτερικό πρόσωπο που παρείχε πρόσβαση στον χώρο. Ωστόσο, οι εκτελεστές της συνωμοσίας, με επικεφαλής έναν ειδικό σε εκρηκτικά που εμπλέκεται κεντρικά στη βύθιση του Lino, συνελήφθησαν επ’ αυτοφώρω από την τοπική αστυνομία.
Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, ο αρχηγός της ομάδας καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκιση για κατοχή εκρηκτικών.Αυτό προκάλεσε «συνεχή διπλωματική παρέμβαση» από τα υψηλότερα επίπεδα της νεοσύστατης σιωνιστικής οντότητας, με αποτέλεσμα την απελευθέρωση του καταδικασμένου πράκτορα με προεδρική χάρη. Μια «υπολογισμένη πράξη εκτελεστικής επιείκειας», η κίνηση αυτή έθεσε ένα προηγούμενο που άντεξε για δεκαετίες μετά, και μπορεί να ισχύει και σήμερα. Τον ίδιο μήνα που συνελήφθησαν οι Σιωνιστές κατάσκοποι, ο Ιταλός πρωθυπουργός Άλτσιντε Ντε Γκάσπερι έδωσε στην τοπική επικεφαλής της Μοσάντ, Άντα Σερένι, άτυπη άδεια λευκής επιστολής (carte blanche) να διεξάγει μυστικές επιχειρήσεις στη χώρα.
Κατά συνέπεια, οι δραστηριότητες της Μοσάντ όχι μόνο στην Ιταλία, αλλά και σε όλο τον κόσμο, στη συνέχεια έδιναν έμφαση στην «εξαπάτηση, τον αυτοσχεδιασμό και την επιχειρησιακή τόλμη».
Όσο οι δραστηριότητες των Σιωνιστών κατασκόπων «παρέμεναν κάτω από το όριο της δημόσιας κλιμάκωσης», οι αρχές στη Ρώμη «έκλειναν το ένα μάτι – κατά προτίμηση και τα δύο». Ήταν η αρχή μιας πολιτικής στρατηγικής ασάφειας, σύμφωνα με την οποία η Ιταλία επιδίωκε να διατηρήσει φιλικές σχέσεις με τον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο και το Τελ Αβίβ ταυτόχρονα.
Υπήρχε η ελπίδα ότι η Ρώμη θα μπορούσε να αποφύγει την εμπλοκή της στην παλαιστινιακή σύγκρουση, διατηρώντας έτσι την «πολιτική ισορροπία».Υπό την αιγίδα αυτής της μυστικής συμφωνίας, η σιωνιστική οντότητα επωφελήθηκε σε μεγάλο βαθμό από την «επιλεκτική επιβολή» των τοπικών νόμων, τις πολιτικές αμνηστίες σε περίπτωση αποκάλυψης των πρακτόρων ή/και των σχεδίων της και άλλες επιδοτήσεις. Η Μοσάντ μπορούσε έτσι να εκμεταλλευτεί τη Ρώμη «ως διάδρομο διέλευσης, υλικοτεχνική βάση και διπλωματικό προστατευτικό χώρο». Ωστόσο, το Τελ Αβίβ αψήφησε συστηματικά τους όρους αυτής της απαλλαγής, θέτοντας σε σοβαρό κίνδυνο την «πολιτική ισορροπία» της χώρας.
Το Ισραήλ δεν μπορούσε να ανεχθεί Παλαιστίνιους μαχητές και ομάδες αντίστασης να κάνουν λαθρεμπόριο όπλων ή να ταξιδεύουν χωρίς εμπόδια μέσω της Ιταλίας ή να απολαμβάνουν πολιτική προστασία τοπικά.Αυτή η συμφωνία που έθετε τα μάτια στην παλαιστινιακή αντίσταση έγινε γνωστή ως η συμφωνία «Lodo Moro», ονομάστηκε έτσι επειδή θεσπίστηκε από τον βετεράνο Ιταλό πολιτικό και επαναλαμβανόμενο πρωθυπουργό Άλντο Μόρο.
Η Μοσάντ προσπάθησε να τιμωρήσει αυστηρά τη Ρώμη για τέτοια επιείκεια απέναντι στην παλαιστινιακή υπόθεση. Υπάρχουν πολλά ερωτήματα σχετικά με τη σιωνιστική εμπλοκή σε πολυάριθμες τρομοκρατικές ενέργειες υψηλού προφίλ που διαπράχθηκαν στην Ιταλία στη συνέχεια, όπως η βομβιστική επίθεση του σιδηροδρομικού σταθμού Bologna Centrale τον Αύγουστο του 1980, η οποία σκότωσε 85 ανθρώπους και τραυμάτισε πάνω από 200, και πολιτικές δολοφονίες – συμπεριλαμβανομένης της ίδιας του Μόρο. Ο Μάρκο Μπελόκιο θα σκηνοθετήσει σειρά για την απαγωγή πρώην Ιταλού ηγέτηΤο πτώμα του Άλντο Μόρο ανακαλύφθηκε από τις ιταλικές αρχές στη Ρώμη, Μάιος 1978
Ένας ένθερμος αντισιωνιστής, ο Μόρο, φαινομενικά απήχθη από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, ένα αριστερό αντάρτικο κίνημα, τον Μάρτιο του 1978. Σκοτώθηκε μετά από 55 ημέρες αιχμαλωσίας.
Πολυάριθμες έμπειρες πηγές έχουν καταθέσει σε διαδοχικές κοινοβουλευτικές έρευνες και επίσημες έρευνες κατά τη διάρκεια των δεκαετιών από τότε που η Μοσάντ διείσδυσε και βοήθησε τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, επιδιώκοντας να επηρεάσει τις δραστηριότητες της ομάδας από την αρχή. Επιπλέον, υπήρχε επίσης ένα ελάχιστα γνωστό αλλά εξαιρετικά ισχυρό σιωνιστικό χέρι στην διαβόητη επιχείρηση Gladio, που διοικούνταν από τη CIA και την MI6, από την αρχή.Το χάος που εξαπέλυσε η Gladio ενίσχυσε σημαντικά την προσπάθεια της Μοσάντ να αποσταθεροποιήσει την Ιταλία, προς όφελος της ενίσχυσης της οικονομικής, στρατιωτικής και πολιτικής υποστήριξης του Ισραήλ από τις ΗΠΑ. Υπάρχουν ελάχιστες πιθανότητες η γεωπολιτική θέση του Τελ Αβίβ να αμφισβητηθεί από τη Ρώμη σήμερα.
Ωστόσο, περιστατικά όπως η μυστηριώδης επίθεση στα τέλη Μαρτίου σε έναν ιταλικό αγωγό πετρελαίου εγείρουν προφανή ερωτήματα σχετικά με το εάν το τοπικό σιωνιστικό δίκτυο καταστροφών που κατασκευάστηκε πριν από δεκαετίες παραμένει στη θέση του και εξακολουθεί να στέλνει εμπρηστικές προειδοποιήσεις στην κυβέρνηση της χώρας να μην ξεφύγει πολύ από τα όρια.
