Η κακή πείρα μου από μικρά κόμματα θάλεγε ένα συγκρατημένο ναι σ’ ένα τέτοιο εγχείρημα, ωστόσο οι νεοέλληνες δεν έχουν μόνον αρετές αλλά και ελαττώματα και τούτο είναι μία τροχοπέδη: α) στους 57 και στους λοιπούς η συνεννόηση παραμένει ζητούμενο… β) δεν είναι δεδομένο – κάθε άλλο – πως εκατομμύρια εγκλωβισμένων στα μαντριά θ’ αλλάξουν ρότα. Ο Μιχάλης το γεύτηκε μετά τις Πρέσπες…
Πέρα όμως απ’ το δικό μου μικρό καλάθι δέστε και τους προβληματισμούς του, στο παρακάτω άρθρο
Καρδίτσα στα Άκρα
Του Μιχάλη Πατσίκα
Διάβασα τα ευρήματα της τελευταίας δημοσκόπησης της MRB και μου έγινε ξεκάθαρο.
Αυτό που συμβαίνει δεν είναι απλώς μια πολιτική τάση.
Είναι η φωνή της κοινωνίας που επιτέλους ακούγεται δυνατά.
Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις της MRB δεν καταγράφουν απλώς αριθμούς.
Αποτυπώνουν έναν κοινωνικό σεισμό που κανείς δεν μπορεί πλέον να αγνοεί.
Αυτά που ψιθυρίζονταν στις παρέες, τώρα γίνονται πρωτοσέλιδο.
Οι ίδιοι οι πολίτες δίνουν την απάντηση.
Κοιτάξτε την εικόνα καθαρά.
Ένας στους δύο Έλληνες (50%!) έχει θετική γνώμη για τη Μαρία Καρυστιανού.
Δεν μιλάμε απλά για πολιτική.
Μιλάμε για μια πρωτοφανή κατάκτηση σεβασμού και εμπιστοσύνης.
Οι θετικές γνώμες είναι ΥΠΕΡΔΙΠΛΑΣΙΕΣ από τις αρνητικές (24,9%).
Αυτό δεν είναι συμπάθεια.
Είναι βαθιά εκτίμηση.
Το 32,2%, δηλαδή σχεδόν ΕΝΑΣ ΣΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ Έλληνες, δηλώνει έτοιμος να εμπιστευτεί με την ψήφο του ένα πολιτικό σχήμα με επικεφαλής τη Μαρία Καρυστιανού.
Ας σταθούμε λίγο σε αυτό.
Δεν μιλάμε για έναν επαγγελματία πολιτικό με κομματικούς μηχανισμούς.
Μιλάμε για μια μάνα, έναν άνθρωπο που μετέτρεψε τον ανείπωτο πόνο σε αγώνα για όλους μας.
Αυτή η τεράστια αποδοχή μετατρέπεται σε μια πανίσχυρη πολιτική δυναμική.
Και το πιο εντυπωσιακό;
Δεν είναι μια αόριστη τάση.
Έχει έναν ατσάλινο πυρήνα.
Ένα συμπαγές 13,9% δηλώνει «ΣΙΓΟΥΡΑ θα το ψήφιζα»!
Αυτό από μόνο του είναι μια βάση που πολλά κόμματα θα ονειρεύονταν.
Οι πολίτες δεν την επιλέγουν για αόριστες υποσχέσεις.
Την εμπιστεύονται για κάτι απτό, για κάτι ουσιαστικό.
Την επιλέγουν γιατί θέλουν:
Να δουν «απτά αποτελέσματα στη ζωή τους».
Να αισθανθούν επιτέλους «Δικαιοσύνη».
Σε μια εποχή που η γενικευμένη απαξίωση κυριαρχεί και 7 στους 10 πολίτες δηλώνουν ότι η χώρα χρειάζεται αλλαγή, η Μαρία Καρυστιανού αναδεικνύεται σε σύμβολο ελπίδας.
Σε μια χώρα που αναζητά πυξίδα, η Μαρία Καρυστιανού δεν αναδείχθηκε απλώς σε σύμβολο ενός αγώνα.
Έγινε η προσωποποίηση της ελπίδας ότι η ακεραιότητα, η αλήθεια και η αποφασιστικότητα μπορούν να φέρουν την αλλαγή.
Οι αριθμοί μίλησαν.
Και η φωνή τους είναι εκκωφαντική.
Είναι η απόδειξη ότι η ακεραιότητα, η αξιοπρέπεια και η αλήθεια έχουν ακόμα τεράστια δύναμη.
Δεν είναι πλέον μια μοναχική φωνή.
Είναι η φωνή εκατομμυρίων.
Είναι η συνείδηση μιας ολόκληρης χώρας που ξυπνά και απαιτεί. Η αρχή έχει ήδη γίνει.
Υ.Γ. Ας προσθέσουμε μια κρίσιμη σκέψη.
Αυτοί οι αριθμοί είναι πιθανότατα πιεσμένοι προς τα κάτω.
Πολλοί πιστεύουν –και είναι λογικό– ότι τα πραγματικά ποσοστά είναι ακόμα υψηλτερα.
Γιατί;
Γιατί μια τέτοια δυναμική δεν απειλεί απλώς την κυβέρνηση ή την αντιπολίτευση.
Απειλεί να διαλύσει ολόκληρο το πολιτικό πεδίο όπως το ξέραμε.
Όταν η κοινωνία βρίσκει την αυθεντική της έκφραση στο πρόσωπο ενός ανθρώπου που ζητά τα αυτονόητα –Δικαιοσύνη και Απτά Αποτελέσματα στη ζωή μας–, οι μηχανισμοί του παλιού συστήματος πανικοβάλλονται.
Προσπαθούν να “κόψουν” από τα ποσοστά για να ελέγξουν το μέγεθος του κύματος.
Τους τελείωσαν οι αλγόριθμοι για να “μαγειρέψουν” την αλήθεια.
Όπως εύστοχα γράφτηκε (εικ. 3), οι δημοσκόποι δέχονται μια «ευγενική προτροπή» να προσαρμόσουν τα ευρήματά τους.
Να «κόψουν» από εδώ, να «προσθέσουν» από εκεί, για έναν και μόνο λόγο.
Για να μην καταρρεύσει ολόκληρο το πολιτικό τους οικοδόμημα.
Αυτό που φοβούνται δεν είναι απλώς ένα νέο κόμμα.
Φοβούνται τη συνειδητοποίηση των πολιτών ότι η δύναμη είναι στα χέρια τους.
Φοβούνται το πρόσωπο μιας μάνας που τους υπενθυμίζει καθημερινά την αποτυχία τους και την απαίτηση για Δικαιοσύνη.
Ας οργανωθούμε.
