Είναι το πλήρωμα ενός προαναγγελθέντος ταξιδιού…
Απλά, αλλά μοιραία ξεκίνησαν όλα. Ένα ταξίδι αέναο, ανάμεσα σε λέξεις που ακροβατούσαν, σε έννοιες που μοχθούσαν να δουν το φως, καταβάλλοντας σισύφειες κινήσεις και σε στίχους που αφήνονταν να γλιστρήσουν, άλλοτε κραυγάζοντας με διάθεση χαρούμενα ερωτική, άλλοτε ασθμαίνοντας από θυμό και μελαγχολία, αλλά με τάση και ροπή νηπενθείς, εξιλεωμένοι από τον πόνο του ανθρώπου και των πραμάτων.
Και κάπως έτσι τελούνταν το θαύμα της δημιουργίας. Στοιβαγμένο σε μιαν άκρη του μυαλού, κουρνιασμένο στης ψυχής τις υδροφόρες σπηλιές, υποταγμένο στη στιγμή παρέμενε το εν-κάρδιο μάγμα. Και είναι η ώρα να βγει στο φως…
Η παρουσία σας χαρά και τιμή για μένα.
Η εισφορά σας συνεισφορά αλληλεγγύης για τους συνανθρώπους μας που δοκιμάζονται ακόμη σκληρά.
Με προσμονή…
Με όνειρο…
