KReport.gr
ΑΡΘΡΑ
20/09/2025
ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ
Περί (ακαδημαϊκών) ανέμων και (πτυχιακών) υδάτων
Περίπλοκες προφυλάξεις για μακρινούς κινδύνουςπαραμελούν προφανείς
Thomas de Quincey, Ο εκδικητής
- Δεν σκοπεύω ν’αναλωθώ σε επιχειρήματα ιδεολογικού χαρακτήρα ή συνταγματικής υφής ως προς την ίδρυση μη-κρατικών πανεπιστημίων. Κι αυτό διότι οι σημερινοί υπεραισιόδοξοι σε βάζουν σε θέση άμυνας, ενώ το θέμα είναι να βάλουμε όλοι σε θέση ευθύνης [ακόμα και απολογίας] τους σχεδιαστές /εφαρμοστές του νέου πλαισίου.
Έχουν άραγε σκεφτεί ή πιστέψει ότι: Ανοίγοντας τα παράθυρα αυτής της διαδικασίας χωρίς θεσμική ρύθμιση περιορισμών κι ασυμβιβάστων κλείνουν την πόρτα των περιφερειακών ΑΕΙ; Τί θα γίνει π.χ. αν οι υποψήφιοι φοιτητές νομικής δεν δηλώνουν Κομοτηνή και τα μέλη ΔΕΠ αποθαρρύνονται και ζητούν θέση στα μη-κρατικά Αθήνας και Θεσσαλονίκης; Η ανταλλαγή έδρας ελληνικών με κυπριακά πανεπιστήμια δεν διαφοροποιεί κάποιο status, αλλά συμψηφίζει τα ακαδημαϊκά ζητήματα των φοιτητών;
Η δυναμική [όχι ανταγωνιστική αλλά συναγωνιστική] σχέση δημοσίου και μη-κρατικού ΑΕΙ δεν νοείται να στηρίζεται στη μετριοκρατία των μεν [καταγγελόμενη εκ του πονηρού επί πολλά χρόνια τώρα] με την άγνωστη «αξιοκρατία» λόγω μη-έναρξης λειτουργίας των δε;
Η διαχείριση της «πολιτικοποίησης» των φοιτητών των δημοσίων ΑΕΙ δεν πρόκειται να ισοσκελισθεί στην κοινή γνώμη με την «ουδετερότητα» των φοιτητών των μη-κρατικών [οι οποίοι ως μαθητές και ως μέλη οικογενειών ήσαν ενγένει ισορροπιστές];
Η προβολή άλλου προφίλ του πανεπιστημιακού δασκάλου [άραγε οι αφυπηρετήσαντες από δημόσιο πανεπιστήμιο θα γίνουν εν μιά νυκτί πειθήνιοι;] δεν θα ωφελήσει το επίπεδο σπουδών;
Η ακύρωση των πανελληνίων εξετάσεων και η απαξίωση του λυκείου δεν ανεβάζει την ποιότητα των υποψηφίων φοιτητών;Οι έννοιες και πρακτικές, όπως άσυλο, ελεύθερη διακίνηση ιδεών, πειθαρχικό, πανεπιστημιακή αστυνομία, δεν μπορεί παρά να είναι κοινές σε όλα τα ΑΕΙ;Η κολλεγειοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης μπορεί να μη την διεθνοποιεί ,αλλά να την αποστεώνει από την academia;
Οι φοιτητές των μη-κρατικών ενδεχομένως θα αισθάνονται λιγότερο ασφαλείς ως προς την επαγγελματική τους αποκατάσταση;
Ο πελατειασμός [των ιδιοκτητών] δεν συνιστά κάποιου είδους φάρμακο απέναντι στην ανομία των δημοσίων;
Θα μπορούσα ν’απαριθμήσω κι άλλα ερωτήματα για τη μέτρηση της ποιότητας,για τη διασφάλιση του επιπέδου, για τις διαφοροποιήσεις [προς τα κάτω] των προγραμμάτων σε σχέση με τις ομοειδείς σχολές ή και για την κουλτούρα της ευκολίας που προβάλλεται στους νέους. Κλείνω όμως αυτό το άρθρο λέγοντας ότι το κουδούνι έναρξης της νέας πανεπιστημιακής χρονιάς 2025-6 είναι –μέχρις ώρας- «σήμα κινδύνων» κι όχι επιλογής ελευθεριών στην απόκτηση γνώσεων από τα παιδιά κάθε ελληνικής οικογένειας.
