ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΜΠΟΓΛΟΥ
19/3/2025
Ο αγαπημένος Βασίλης Ραφαηλίδης έλεγε πως για να έχεις «σωστό» καπιταλισμό, πρέπει να έχεις «σωστή» αστική τάξη.
Στην υποβαλκάνιά μας «κοινότητα», από τα χρόνια του Όθωνα -με τον νόμο των ετεροχθόνων- αποφασίστηκε η μη αποδοχή της μόνης αστικής τάξης που υπήρξε, αυτής των ελληνικών κοινοτήτων (Μ. Ασία, Αίγυπτοs, Mασσαλία, Τεργέστη, Μολδοβλαχία…) και βρισκόταν εκτός του Ελληνικού κράτους.
Ακόμη και στην συνέχεια, προς την κατά το δοκούν νομή εξουσίας και προνομίων η παρασιτική τάξη των Κοτζαμπάσηδων-Ολιγαρχών (αυτή που δολοφόνησε τον Καποδίστρια με την συναίνεση των επικυρίαρχων χωρών), που αντλούσαν ισχύ και κυριαρχία από την εξάρτηση της χώρας στις μεγάλες δυνάμεις και αντιλαμβανόντουσαν ως πρυτανείο το δημόσιο ταμείο, εξακολούθησε να λυμαίνεται την Πατρίδα .
Τους διαδέχτηκαν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, λαδέμποροι, δοσίλογοι, μαυραγορίτες, εργολάβοι και κρατικοδίαιτοι ολιγάρχες που το καθεστωτικό γκόβερνο τους έχρισε συνεργάτες του.
Και «καπάρωσαν» διευθυντήρια αποφάσεων (οικονομικά, πολιτικά, μέσα ενημέρωσης, Δικαιοσύνη) με αποτέλεσμα την εθνική αλλά και ατομική μας τελμάτωση.
Και είτε στο σχέδιο Μάρσαλ, στις δουλειές με την Χούντα, στα πακέτα Ντελόρ, στα ΕΣΠΑ, στο χρηματιστήριο του 1999, ακόμη και στα μνημόνια αυτή η εγχώρια «ελίτ» αγορεύτηκε από θεσμούς, μέσα ενημέρωσης (καθώς τα αλλοτρίωσαν), ως η «αστική τάξη του τόπου».
Χωρίς βέβαια καμία αστική κουλτούρα, αστικούς τρόπους, αστική παιδεία.
Γι’αυτό το ολιγαρχικό λόμπι, που λυμαίνεται τη χώρα με τα δεκανίκια πολιτικών οίκων , έγραφε στην από 14 – 2 – 1947 επιστολή προς το Κογκρέσο, ο τότε πρεσβευτής και επικεφαλής της Αμερικανικής Οικονομικής Αποστολής των ΗΠΑ στην χώρα μας, κ. Πωλ Α. Πόρτερ (Paul A Porter) με τίτλο «Πολιτικοί»-υπηρέτες των ελίτ»… και θα εξηγηθούν πολλά (πως διδάσκουν σε σχολές, πως διευθύνουν εθνικά θέατρα, πως παίρνουν επιδοτήσεις, πως καλύπτουν εγκλήματα, και πως αλληλοξεπλένονται…) οι της «αστικής τάξης» τιμητές.
Και πέρα από τα ιστορικά της στοιχεία, η έκθεση Πόρτερ φανερώνει και στηλιτεύει εξόφθαλμα ιδιοτελείς – απαράδεκτες συμπεριφορές πλήθους ντόπιων πολιτικών και οικονομικών ελίτ, που και τότε υποκρίνονταν ότι υπηρετούσαν το συμφέρον λαού και χώρας.
Και αυτή η ετερόνομη – εξαρτώμενη ολιγαρχία, είναι που νομιμοποίησε την κατοχή και εξάρτηση της χώρας με αντάλλαγμα την καταλήστευση του δημοσίου πλούτου της και αναλογικά στα μνημόνια-η μόνη τάξη που έμεινε άθικτη-, ήταν αυτή η ολιγαρχική τάξη (πολιτική – οικονομική) που νέμεται και απομυζεί την χώρα 200 χρόνια τώρα.
Αυτά, τα σημερινά τρωκτικά της χώρας «ομνύουν» στο όνομά της και εφαρμόζουν αγόγγυστα την ιδιότυπη «αλληλεγγύη» τους.
Μέχρι να τους εξοβελίσουμε από τις ζωές μας, έως ότου πάψουμε να «συνηθίζουμε» την χλεύη τους…
οφείλουμε να μην ξεχνάμε….
4 χρονια πριν…
Σήμερα ντρέπομαι… Πολύ όμως ντρέπομαι. Στα άγια χώματα της Μάνης (μου) .
Τσαντάκι – τσαρούχι ,”φολκ” αισθητικη και αέρας Φιλοθέης.
Η φιλαυτία ,η ματαιοδοξία, η ιδιοτέλεια ο κοτζαμπασισμόs εμαγαρισανε την πλατεία τηs 17ηs Μαρτίου,τηs Αρεόποληs.
Γι’αυτό μωρέ μιά δράκα ωραίοι ”παλαβοί” με την τρέλα τουs ανάκατα με την λαχτάρα τηs λευτεριάs ,με πρωταρχή τουs την αυτοθυσία υπέγραψαν με το αίμα τουs το όνομα τηs Πατρίδαs?
Για να ευτελίζεται η θυσία τουs και η μνήμη των γεννητορων μαs, από φτιασιδωμένεs ”πομφόλυγεs” και εκμαυλισμένεs οδαλισκεs του Μαμωνά?
Ανάθεμα την “Πατρίδα” σαs ”Υπερκομψεs” αυτού του βασανισμένου τόπου…
Γιατί σίγουρα δεν έχουμε την ίδια.
Στηs Πατρίδαs μου τα κορίτσια …
Συγνώμη Δόμνα Βισβίζη, συγνώμη Ασήμω Λιδωρίκη, συγνώμη Μαργαρίτα Μπαστεκη, συγνώμη Μαργαρώ Ζαραφοπουλα(κορίτσια άγνωστα στουs πολλούs μαs).
Σήμερα ντρέπομαι… Πολύ όμως ντρέπομαι.
-Η τρίτη φωτό είναι από το μνημείο τηs μάχηs των γυναικών τηs Μάνηs πρόs θύμηση τηs μάχηs του Δυρού (23-24 Ιουνίου 1826).
Eκεί που η κόρη τού γέρο Βοζίκη, Πανώρια (Πανωραία),
η γυναίκα τού Γεωργούλια Γερακαράκου ,η γριά Θερασερή και πλήθοs γυναικών απέτρεψε την αποβίβαση Τουρκοαιγυπτιωτών του ”Ιμπραχήμη” με μόνα όπλα τα δρεπάνια και την Ψυχή τουs.
Aυτήν την Ψυχή ,που εσείs οι βολεμένοι ,οι ιταμοί απόγονοι του Βουλπιώτη,του Νενέκου,του Ζαίμη,του Κωλέττη και του εσμού προδοτών , 200 χρόνια τώρα παλεύετε να ξεριζώσετε.
-Στο πρώτο σχόλιο, κάποια σημεία της επιστολής που απορείς για το αν γράφτηκαν για όσα συνέβαιναν πριν 78 χρόνια ή για τα τεκταινόμενα του σήμερα…
