Άχ, αυτά τα ρυάκια…
Το παρήγορο θάταν αυτά τα ρυάκια να βρούν τρόπο να ενωθούν κι αύριο, και μεθαύριο και παραμονές εκλογών και ανήμερα των εκλογών, και την επομένη… και να μεταβληθούν σ΄ένα πεντακάθαρο γοργό ποτάμι.
Όμως ηθελημένα ή άθελά τους όλα αυτά τα συνδικάτα είναι οι κολώνες του συστήματος. Έφυγα απ΄την πλατεία με ένα βάρος στην καρδιά. Αυτό πρέπει, είπα μέσα μου αλλά τηρουμένων των αναλογιών δεν θα γίνει ποτέ…
Αντί για συνετές ηγεσίες, σε πρώτο πλάνο θάναι οι φωτιές στα δάση , στους λόγγους, στα σπίτια τα εξοχικά και τα μόνιμα. Πρώτο πλάνο θάναι το χιόνι, το νερό, οι λάσπες και οι λοβιτούρες, οι τιμές στα ύψη και η μεγάλη φυγή χιλιάδων παιδιών σε χώρες με σωστά στάνταρ, υποδομές και διοίκηση ορθή.
Όσο αφορά τη Δικαιοσύνη, δεν περιμένω περισσότερα από κείνα που αποφάσισαν… για το άλλο έγκλημα στο Μάτι.
Αν θέλουμε να βλέπουμε και μακρύτερα, ποτέ δεν πρέπει να υποτιμούμε τις διαθέσεις των γειτόνων μας. Ποτέ μην αισθανόμαστε σίγουροι, πατώντας, ποντάροντας στην ατολμία των πολιτικών λόμπυ. Οι Κύπριοι οι Πόντιοι, οι Μικρασιάτες πόσα θα μπορούσαν να μας διηγηθούν;
adios amigos
Πέτρος Ιωάννου για τον enotikos.gr
