Γράφει: ο Πέτρος Ιωάννου.
Τυχαία βρήκα σ’ ένα χωριό προ 2ετίας, γονιό πιλότου της πολεμικής Αεροπορίας, θύματος από πτώση. Μου είπε αρκετά για τις αδυναμίες του χώρου που δεν τα είδαμε ποτέ σε πορίσματα ή σε εφημερίδες. Διαχρονικές ευθύνες έχουν όλες οι κυβερνήσεις για τα χάλια του δημοσίου σ΄όλες τις εκφάνσεις. Πώς να κρυφτούμε το μαρτυρούν οι αριθμοί! Αλλά τέτοιο σαρδόνιο γέλιο σαν του Μητσοτάκη, δεν ματάδαμε… Έλεγα μετά τα Τέμπη πως σειρά έχουν κάποια ακόμη σπίτια να θρηνήσουν τους δικούς τους νεκρούς. Και ιδού δυστυχώς επιβεβαιώνομαι.
Τους 2 πιλότους – που όφειλαν να ζούν τώρα που σας γράφω – τους δρομολόγησαν για τον Άγιο Πέτρο. Οι πιλότοι, και δεν είναι 1η φορά… , νομίζω πως πλήρωσαν το διαζύγιο “ηγεσιών” και πολιτών, με τη λογική.
Όσοι είδαμε τον πρωθυπουργεύοντα, να λέει στη Βουλή, γελώντας:
– τι να κάνουμε τόσα έχουμε μ’ αυτά θα σβήσουμε τη φωτιά (κι οι φωτιές αλωνίζουν…)
– μακάρι να είχαμε περισσότερα.
– αλλά κ αυτά που έχουμε πολλά είναι…
– (και ενώπιον πιλότων), ξέρετε τα αεροσκάφη σας έχουν ένα θεματάκι, είναι πολύ παλιά!
βγάζουμε και συμπέρασμα. Συνδέονται όλα αυτά μεταξύ τους; Όχι . Μήπως ανεκδιήγητη είναι και η κοινωνία μας που δεν σπάει τον άρρωστο δεσμό της με τα τυχόντα λόμπυ εξουσίας; Μήπως όταν κάθε χρόνο καίγεται η μισή Ελλάδα , κάποιοι κερδίζουν; Νομίζω ναι. Τότε γιατί να πάρουν αποτελεσματικά μέτρα και εξοπλισμό… Όταν πολλά γίνονται στο γόνατο, θα θρηνούμε κι αλλους, κι άλλους, κι άλλους. Μακάρι νάναι τα τελευταία θύματα αλλά πολύ φοβάμαι πως με τα “Μπατάκια” που στέλνουν οι νεοέλληνες στο “δωμάτιο της εξουσίας” θα θρηνήσουμε κι άλλους. Καλή ξαστεριά!!!
