DOCUMENTO 12/8/24
Ένα φάντασμα ήρθε μέσα στη νύχτα
και σαν ξένος έφυγε
Δ. Φωτεινάκης,Το παλιό μου ξεχασμένο σπίτι
γράφει: ο Γιάννης Πανούσης*
Δεν γνωρίζω αν πράγματι γίνονται προσπάθειες συννεννόησης των δυνάμεων της ενγένει Αριστεράς,μέσω εκ-δηλώσεων ή κρυφής διπλωματίας,ή αν όλα τα γραφόμενα τροφοδοτούνται από την αμηχανία των πολιτικών συντακτών για το βάλτωμα του χώρου ή κι από τις πρώιμες φιλοδοξίες νέων αρχηγίσκων.Έχω πάντως την αίσθηση ότι μάλλον κινούμαστε στον αστερισμό της έγκλειστης απόκλισης κι όχι της ανοικτής σύγκλισης
Κι αυτή την άποψη τη στηρίζω στους εξής λόγους
1.δεν καθίσταται σαφές ποιός είναι ο κοινός παρονομαστής της συμμαχίας.Το να ‘φύγει’[;] ο Μητσοτάκης και να ‘πέσει ‘[;] η ΝΔ αποτελούν ένα μερικό όρο του ‘κοινού κεντροαριστερού αφηγήματος’.Το κύριο ενδιαφέρον συνίσταται στη θετική πρόταση για την επαγγελόμενη νέα πολιτική,η οποία μέχρι τώρα αγνοείται
2.το άνοιγμα των κομματικών μηχανισμών[του ΚΚΕ ημι-ακολουθούντος], προς τους νέους και τα προβλήματά τους, μάλλον λειτουργεί φυγόκεντρα κι όχι κεντρομόλα , καθώς οι χρόνια κλειστοί μηχανισμοί δεν είναι καθόλου πειστικοί όταν διατείνονται ότι ‘εκσυγχρονίστηκαν’, χωρίς να κάνουν αυτοκριτική
3.τα μέχρι σήμερα ‘κολλημένα μυαλά ‘ με τα βαλτωμένα ποσοστά [όποιο από τα κόμματα κι αν μαζέψει περισσότερα ψηφαλάκια] δεν εγγυώνται είτε την ειρηνική μετάβαση σε ενιαίο σχηματισμό,είτε την ανέφελη διακομματική συναίνεση σε θεμελιώδη ζητήματα πολιτικής
4.οι δυσφορούντες πολίτες με τις κυβερνητικές αποφάσεις είναι πολλοί,οι αδιαφορούντες με τα τεκταινόμενα περισσότεροι ,όμως οι δυσπιστούντες με την ενδεχόμενη ενότητα της Κεντρο- Αριστεράς είναι σχεδόν όλοι[των ιδίων των αριστερών συμπεριλαμβανομένων]
Νομίζω ότι ο νεοκυριλέ ΣΥΡΙΖΑ,η παλαιομοδίτικη Νέα Αριστερά,το αμφιταλαντευόμενο ΠΑΣΟΚ και οι προσωποπαγείς Πλεύση Ελευθερίας και ΜΕΡΑ 25 σκιαμαχούν με ιδεολογικούς ανεμόμυλους γιατί αρνούνται να δουν την πραγματικότητα στα μάτια.Κατά βάθος κοιτάζονται μεταξύ τους κι ό,τι λένε είναι κυρίως ‘για τα αυτιά των οπαδών τους’
Σε κάθε περίπτωση μολονότι είναι ιδαίτερα δυσχερές να παρακολουθήσεις τη λογική σκέψη, το πολιτικό νόημα και τον απώτερο στόχο των πάσης φύσεως τελάληδων της δημιουργίας[εκ του μηδενός;] μιάς ρωμαλέας Κεντροαριστεράς, πιστεύω ότι δεν έχει σφυριλατισθεί ενιαία πολιτική γραμμή ως προς το μοντέλο της κοινής διακυβέρνησης
Μέσα σ’αυτό το χάος των εικονικών αντι-παρα-θέσεων, που συντελούνται σ’ένα προκατασκευασμένο τάχατες πολεμικό κλίμα εικόνων και λόγων από ριψάσπιδες και διπρόσωπους , ανα-δεικνύονται όλες οι παθογένειες των συστημάτων και οι μωροφιλοδοξίες των ασημάντων
Η Κεντροαριστερά δεν μπορεί να σχηματισθεί με όρους τυφλόμυγας ή σαν ένα passe partout από δεξιούς που έγιναν ‘’αριστεροί’’, από αριστερούς που αγάπησαν αιφνιδίως τους σοσιαλιστές κι από σοσιαλιστές που αλλοιθωρίζουν προς την Κεντροδεξιά
Δεν μπορεί να γίνει πηγή έμπνευσης από λόγια πρώην φανατικών υπερασπιστών της Πρώτης Φοράς Κόμματος Εξουσίας, οι οποίοι μετά τις αλλεπάλληλες ήττες ανακάλυψαν την αξία της ενότητας των προοδευτικών δυνάμεων[sic],που επί χρόνια απέρριπταν μετά βδελυγμίας, ανεχόμενοι τις κραυγές μίσους και τις συμπράξεις με ακροδεξιούς. Ούτε από νεόπλουτους του σο’ι’-σιαλισμού που τώρα θυμήθηκαν το λαό. Ούτε από οιονεί-Χαλίφηδες ή εν δυνάμει Βρούτους
Κατά τη γνώμη μου μόνον η Σοσιαλιστική Δημοκρατική Αριστερά ,ως όραμα κι ελπίδα που θα επιδιώξουν άνθρωποι της μαχόμενης ,ιδεολογικά,ηθικά και πολιτικά,βάσης,παραμερίζοντας τους αενάως συναλλασσόμενους [δ’ίδιον όφελος] καρεκλοκένταυρους καθοδηγητές [της μοίρας] των μαζών,θα μπορούσε ν’ανοίξει νέους δρόμους,με νέο κόμμα και με νέους ανθρώπους
Ποιός όμως από τους ηγέτες και ηγετίσκους των νυν αριστερών και κεντροαριστερών κομμάτων θα έβαζε στην μπάντα τις προσωπικές του φιλοδοξίες για το καλό της Ενότητας; και ποιό κόμμα δέχεται να διαλυθεί για να γεννηθεί ένα καινούργιο;
Αν δεν απαντηθούν αυτά τα πρωτεύοντα κρίσιμα ερωτήματα η όλη συζήτηση έχει μόνο θεωρητικό χαρακτήρα,κάτι σαν ανιαρή παραφιλολογία αενάως δια-ψευδόμενων
* Ο Γιάννης Πανούσης είναι Καθηγητής Εγκληματολογίας, πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη
ΠΗΓΗ:
