Τον αθλητή Γκουρουγκλίεφ τον έχω υπερασπιστεί κι άλλες φορές.
Έψαχνε μια χώρα, για να παίξει πάλη. ΔΕΝ πήγε στην Τουρκία, που τον ήθελαν σαν τρελοί και “τον έκαναν χρυσό” !!!! Αν και Τσετσένος, είναι Χριστιανός Ορθόδοξος. Ήταν επιλογή του να έρθει στην Ελλάδα.
Δεν με ενοχλεί που παίζει με τα χρώματα της εθνικής ομάδας. Είναι Ταπεινός, δείχνει Ευγνωμοσύνη, είναι Κύριος. Και Τρομερός Αθλητής ! Τον ευχαριστούμε για την αγάπη του, κ το μετάλλιο, που μας έφερε. (Artemis Patria)
Το παλικάρι αυτό ποτέ δεν αρνήθηκε ότι είναι Ρώσος. Δεν το έπαιξε ποτέ Έλληνας. Εν γνώσει όλων, και επειδή του αρέσει η αρχαία ελληνική ιστορία επέλεξε την χώρα μας, για να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Η Ελλάδα μέσω της ομοσπονδίας πάλης άνοιξε την αγκαλιά της, σ έναν αθλητή που δεν του επιτρεπόταν ν αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες… μόνο και μόνο επειδή ήταν Ρώσος.
Ο αθλητής φόρεσε το Ελληνικό εθνόσημο στο στήθος και υποσχέθηκε να χαρίσει ένα μετάλλιο, κάτι που έκανε. Ο Κουρουγκλίεφ απλά μας τίμησε και μας έφερε το χάλκινο μετάλλιο στα 86 κιλά της ελευθέρας πάλης που τόσο μας έλειπε τα τελευταία χρόνια και μπράβο του.
Τέλος θεωρεί οτι ήταν μεγάλη τιμή να αγωνιστεί με το εθνόσημο της Ελλάδας στο στήθος,όπως φαίνεται και στην φωτογραφία !!! Ενημερωτικά εδώ ν αναφέρω ότι συναθλητής του επέλεξε ν αγωνιστεί με τα χρώματα τις Βουλγαρίας. Που το κακό;;
Είναι ένθερμος φιλέλληνας και το έχει (απο)δείξει. Ως πρωταθλητής Ευρώπης ελληνορωμαϊκής, που ήδη ήταν με το εθνόσημο τής Ρωσίας πριν έρθει στην πατρίδα μας, θα μπορούσε να αγωνιστεί σε μια δυτικοευρωπαϊκή χώρα με καλύτερες αθλητικές υποδομές. Που θα τού προσέφερε περισσότερες πιθανότητες για νέες διακρίσεις. Δεν το έπραξε.
Ο ίδιος αυτοπροτάθηκε πριν δύο χρόνια στην ελληνική ομοσπονδία πάλης, διότι ήθελε να αγωνιστεί σε ΦΙΛΗ ΧΩΡΑ. Με τα γαλανόλευκα κέρδισε ακόμη δύο χρυσά μετάλλια σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.
Και τώρα κατέκτησε, μετά από εξαιρετικές εμφανίσεις στο Παρίσι, το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Τού το αναγνωρίζουμε, τον συμπαθούμε και τον ευχαριστούμε.
Και προπαντός, τον ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ.. (Alexios Donas)
