ΓΥΡΩ ΜΑΣ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕ Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΓΩΙΣΜΟΥ. Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ. ΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ.
14/11/26
γράφει: ο Θανάσης Λάλας
- Μάθαμε να μετράμε τα χρέη μας και σταματήσαμε να λογαριάζουμε τι χρωστάμε ο ένας στον άλλον.Ξέρουμε πόσα χρωστάει ένα κόμμα, μια επιχείρηση, μια εφημερίδα.
Ποιός μετρά την εμπιστοσύνη που κατασπατάλησαν; Την αξιοπρέπεια που τσαλαπάτησαν; Τους ανθρώπους που χρησιμοποίησαν και πέταξαν;
Η φτώχεια είναι πραγματική. Αλλά η περιφρόνηση δεν εξηγείται από την έλλειψη χρημάτων. Υπάρχουν γεμάτα ταμεία που χρηματοδοτούν άδειες συνειδήσεις.
Ο εργαζόμενος έγινε αναλώσιμος. Ο ασθενής πελάτης. Ο ηλικιωμένος βάρος. Ο πολίτης κουκί ψηφοφορίας. Ο φίλος χρήσιμη επαφή.
Ο άνθρωπος αξίζει όσο μας εξυπηρετεί. Αυτός είναι ο πολιτισμός που επικράτησε.
Και τον διδάσκουμε καθημερινά. Στο παιδί λέμε «να είσαι έντιμο» και μπροστά του καμαρώνουμε που παρακάμψαμε τον κανόνα. Μιλάμε για αξιοκρατία και τηλεφωνούμε για το δικό μας παιδί. Καταγγέλλουμε τη διαφθορά μέχρι να μας προσφερθεί η ευκαιρία να ωφεληθούμε.
Βαφτίσαμε την αρπαγή εξυπνάδα, την αναίδεια δύναμη, την υποταγή ρεαλισμό. Τον έντιμο τον λέμε αφελή.
Για τον αδίστακτο βρίσκουμε δικαιολογίες: «Τουλάχιστον ξέρει να πετυχαίνει».
Έτσι σαπίζει μια κοινωνία. Όταν αρχίζει να θαυμάζει εκείνον από τον οποίο θα έπρεπε να προστατεύεται.
Και όταν αυτή η νοοτροπία αποκτά εξουσία, γίνεται θεσμός: νόμοι με παράθυρα για τους ισχυρούς και τοίχους για τους αδύναμους. Ευθύνες που χάνονται σε διαδρόμους. Παρανομίες που ξεπλένονται μέσα σε διαδικασίες. Η αδικία αποκτά υπογραφή, σφραγίδα και ύφος νομιμότητας.
Τα μέσα ενημέρωσης καταρρέουν όταν χρειάζονται περισσότερο την εύνοια του ισχυρού από την εμπιστοσύνη του πολίτη. Η πολιτική καταρρέει όταν μετατρέπει τη δημόσια ευθύνη σε προσωπική σταδιοδρομία. Η κοινωνία καταρρέει όταν απαντά σε όλα αυτά: «Εγώ να βολευτώ».
Το πιο τρομακτικό είναι ότι η παραίτηση πέρασε στα όνειρά μας. Μαθαίνουμε στα παιδιά να φαντάζονται πώς θα γίνουν πλουσιότερα, διασημότερα, ισχυρότερα. Ποιος τους μιλά για τη χαρά να δημιουργούν; Για την ελευθερία να έχουν αρκετά; Για μια ζωή που δεν χρειάζεται ηττημένους για να θεωρηθεί πετυχημένη;
Ακόμη και το όνειρο το κάναμε διαγωνισμό επικράτησης.
Κι ύστερα περιμένουμε να μας σώσει μια αλλαγή κυβέρνησης. Η αλλαγή προσώπων δεν αρκεί όσο η εξουσία εξακολουθεί να ανταμείβει την ίδια συμπεριφορά. Και όποιος μιλά για αλληλεγγύη ενώ ζει περιφρονώντας τους άλλους, ακυρώνει με τη ζωή του όσα διακηρύσσει.
Χρειαζόμαστε δικαιοσύνη, αξιοπρεπείς μισθούς, δημόσια υγεία, παιδεία. Χρειαζόμαστε και το θάρρος να πάψουμε να ζητάμε για τον εαυτό μας την εξαίρεση που καταγγέλλουμε στους άλλους.Ακούστε με.
Μια κοινωνία μπορεί να έχει ανάπτυξη και να σαπίζει. Να αυξάνει τα κέρδη της και να παράγει περισσότερη μοναξιά, περισσότερο φόβο, περισσότερη ταπείνωση.
Η κατάρρευση αρχίζει όταν ο άλλος γίνεται εμπόδιο. Ολοκληρώνεται όταν η συντριβή του γίνεται δική μας επιτυχία. Κι εμείς έχουμε φτάσει να το λέμε αυτό πρόοδο
