8/11/26
γράφει: ο Νίκος Σκαρλάτος
Όταν τον περασμένο Αύγουστο ο εκδότης του βιβλίου μου, ο Ηλίας Επιφανίου, μου χάρισε ένα μικρό βιβλιαράκι που εξέδωσε, με την απόρρητη έκθεση του Τούρκου καθηγητή Νιχάτ Ερίμ, την οποία συνέταξε το 1956 με εντολή του τότε Τούρκου πρωθυπουργού Αντνάν Μεντερές (Αντώνης Μέανδρος), όταν ακόμη ο αγώνας της ΕΟΚΑ βρισκόταν στην κορύφωση του, ένιωσα μια δικαίωση για την προσπάθεια μου που έγραψα το νέο
μου βιβλίο: να ήθελε “ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ”. Δεν ξέρω βέβαια αν το έκανε επίτηδες για να ενισχύσει, το περιεχόμενο του βιβλίου μου.
Από τον πρόλογο ακόμη αυτού του βιβλίου διαπίστωσα την σημασία, που έδωσαν οι Τούρκοι στην Γεωπολιτική, όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά τον Β΄ΠΠ και πόσο επιδέξια ξεπέρασαν τα γεωπολιτικά δεδομένα του Χάρτη του Ατλαντικού, ο οποίος θεωρείται πρόδρομος του ΟΗΕ. Με το 1ο άρθρο αυτού του Χάρτη προβλέπονταν η ανυστεροβουλία των συμμάχων μετά τον πόλεμο και με το 2ο η Αυτοδιάθεση των λαών, ώστε η Ευρώπη ν’ απαλλαγεί από τις αποικίες της και να περάσουν σταδιακά στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ.
Λένε ότι, κανένας ηγέτης έχων σώας τας φρένας δεν εισέρχεται σε ένα πόλεμο, εάν προηγουμένως δεν εξασφαλίσει όσα προσδοκά να πετύχει από αυτόν. Ο Χάρτης αυτός υπογράφτηκε τον Αύγουστο του 1941 μεταξύ Ρούσβελτ και Τσόρτσιλ, όταν ο δεύτερος προσέφυγε για δανεισμό στις ΗΠΑ, μετά την εξάντληση των αποθεματικών του.
Η πρόνοια της Αυτοδιάθεσης, όπως διαπίστωσε ο Νιχάτ Ερίμ αποτελούσε εμπόδιο στα τουρκικά σχέδια. Γι’ αυτό στην έκθεση του πρότεινε να εφαρμοστεί χωριστά για τους Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους.
Έτσι θα ήταν εφικτός ο στόχος της διχοτόμησης (Ταξίμ) του νησιού, όπως την προωθούσε από το 1923 στη Λοζάνη ο Ισμέτ Ινονού. Έπρεπε όμως πρώτα για να φθάσουν σ’ αυτό το στόχο να πετύχουν την αναγνώριση από την Ελληνική πλευρά της μειονότητας του 18% σε κοινότητα, ώστε ν’ αποκτήσουν οι Τ/Κύπριοι ίσα πολιτικά δικαιώματα με την πλειοψηφία του 82%.
Αφού το πέτυχαν αυτό στη Ζυρίχη εκμεταλλευόμενοι την αφέλεια και απουσία στρατηγικής που διέκρινε την Ελληνική πλευρά, οργάνωσαν την αποστασία του 1964 κατά το πρότυπο του Ισραήλ από την Παλαιστίνη το 1947, διεκδίκησαν την χάραξη της πράσινης γραμμής ,που διχοτόμησε την πρωτεύουσα και μετακίνησαν τους Τ/Κύπριους σε θύλακες δημιουργώντας αμιγείς Τ/Κυπριακές κοινότητες, τις οποίες οχύρωσαν. Φρόντισαν μάλιστα οι θύλακες αυτοί να ελέγχουν ένα μεγάλο μέρος του Ζωτικού χώρου του νησιού, βόρεια της Λευκωσίας, που αποτελεί στρατηγικό στόχο για έναν εισβολέα και τα Ζωτικά εδάφη, από τα οποία ήλεγχαν τις κύριες ακτές απόβασης και κύρια δρομολόγια.
Το 1967 συνέταξαν την δύο σχέδια με την γραμμή “Σαχίν” και “Αττίλα” περιμένοντας την αφορμή που θα τους έδινε την ευκαιρία να εισβάλλουν και να πετύχουν όσα μέχρι σήμερα είναι γνωστά.
Ο Νιχάτ Ερίμ για τον ρόλο που διεδραμάτισε θεωρείται ως ο εμπνευστής του “Ταξίμ” της διχοτόμησης της Κύπρου. Είναι καλό συνεπώς, εκτός από την αυτοκριτική μας, που δεν την κάναμε ούτε μετά το 1974, αν και πέρασαν 52 χρόνια, ν’ αναλύουμε πριν από κάθε μας βήμα την Γεωπολιτική κατάσταση, χάριν της οποίας γίναμε και ανεξάρτητο κράτος.
Τα δύο βιβλία κυκλοφορούν ήδη από τις Εκδόσεις Ηλία Επιφανίου σε όλα τα μεγάλα Βιβλιοπωλεία.
