1.11.2026
Σημειώνει: η Μαρία Νεγρεπόντη Δεληβάνη
=======================================
Θλιβερή, αλλά δυστυχώς αναμενόμενη η οικτρή εξέλιξη του τουρκολιβυκού, για την Ελλάδα. Επακόλουθο, ωστόσο, και αυτό μιας εξωτερικής πολιτικής χωρίς ραχοκοκαλιά, χωρίς μακροχρόνιο πρόγραμμα, αλλά με αναφώνηση άκρατων ενθουσιασμών, χωρίς βάση.
Δυστυχώς, για μας, η Τουρκία κάνει προσεκτικά βήματα, τα οποία βασίζονται σε καλά μελετημένους στόχους, που ακολουθούνται με συνέχεια και συνέπεια. Και είναι αναπόφευκτο να αντιμετωπίζεται από τη διεθνή κοινότητα, ως σοβαρή δύναμη, που ξέρει τι θέλει, και που το επιβάλλει.
Το παρόν σημείωμά μου αναφέρεται κυρίως στη θέση της Γαλλίας, με την οποία είχε συναφθεί αμυντική συμφωνία με τη χώρα μας και η οποία μας πούλησε εξοπλιστικά προγράμματα δισεκατομμυρίων. Υπήρξε δυσαρέσκεια εκ μέρους της Ελλάδας, επειδή παρέστη στη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης, που ενέκρινε σιωπηρώς το παράνομο τουρκολιβυκό (και σε αυτό στόχευε).
Θλιβερή, όντως, αλλά αναπότρεπτη εξέλιξη. Και τούτο, διότι οι διεθνείς σχέσεις δε βασίζονται σε συναισθηματισμούς, αλλά στην προσπάθεια της κάθε χώρας, να εξυπηρετεί με όλα τα μέσα που διαθέτει, και εδώ πρόκειται για τη Γαλλία, τα δικά της συμφέροντα.
Ενώ η Ελλάδα είναι, ουσιαστικά ανύπαρκτη, αν εξαιρέσουμε τους τεμενάδες προ κάθε κατεύθυνση και τους παράλογους ενθουσιασμούς, που πάγια αποδεικνύονται, εκ των υστέρων, αδικαιολόγητοι.
Αν, έτσι εξακολουθήσουμε, χωρίς πυξίδα, χωρίς συγκεκριμένα αιτήματα ανταλλαγμάτων, όταν προσφέρουμε υπηρεσίες σε άλλες χώρες, με άκρα επιπολαιότητα στις συναλλαγές μας, σίγουρα θα έχουμε, και στο μέλλον, την ίδια τύχη με το τουρκολiβυκό. Και τούτο, επειδή, ουδείς πασχίζει να μας είναι ευχάριστος στο διεθνή στίβο, όταν εμείς δεν απαιτούμε, με τη δέουσα σοβαρότητα, συνέπεια και συνέχεια, αυτά που εκάστοτε δικαιούμαστε. Ακόμη, και η μεγάλη φίλη μας η Αμερική, μέσω του State Department, “ξέχασε” να αναγνωρίσει ΑΟΖ στα νησιά μας.
