Πηγή φωτογραφίας TLIFE
30/9/2026
- Η κυρία Ανδρεάτου ξεκίνησε την κατάθεσή δείχνοντας τη φωτογραφία της αδικοχαμένης κόρης της στους δικαστές και σε κατηγορούμενο. Μάλιστα απευθυνόμενη στον κατηγορούμενο κ. Πατέρα του είπε: Αυτή είναι η κόρη μου. Δεν έκανες καλά τη δουλειά σου. Έπρεπε να παραιτηθείς πριν, όχι μετά.
Συνέχισε με την αγωνία που έζησε από το ξημέρωμα και μετά. Οταν είδε το κουφάρι υπέθεσε πως είναι τρένο στο εξωτερικό. Μετά πως έγινε εδώ αλλά όχι το δρομολόγιο της κόρης. Ήθελε εκείνη να ταξιδέψει με αυτοκίνητο αλλά της υποδείξαμε το τρένο για το οποίο μας διαβεβαίωνε ο Καραμανλής.
«Η Αφροδίτη ήταν ένα παιδί μια αγκαλιά για όλους. Είχε μόνο αγάπη και δικαιοσύνη για όλους. Η ζωή χωρίς την Αφροδίτη δεν είναι ζωή. Ήταν 22 ετών, είχε τελειώσει αισθητική και δούλευε κοντά σε έναν πλαστικό χειρουργό. Από μικρή είχε ταλέντο στην ρυθμική. Συνέχισε να ασχολείται με αυτό παράλληλα με την δουλειά της.
Εκείνο το τριήμερο είχε κανονίσει μαζί με την Ερέττα Μόλχο και τον Άγγελο, το αγόρι της να πάνε στην Αθήνα. Η Αφροδίτη θα παρακολουθούσε ένα σεμινάριο.
[Θεωρώ σημαντικό και βάζω και τούτο το απόσπασμα από το TLIFE: Έχω επιλέξει να μην εργάζομαι. Δεν θέλω να βρίσκομαι μέσα στην κοινωνία. Δεν μπορώ να λειτουργήσω. Είμαι στο σπίτι και στο μνήμα της Αφροδίτης. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο. Δεν υπάρχει περίπτωση να συνεχίσω το επάγγελμα μου, για εμένα τελείωσαν όλα. Δύσκολα βιοπορίζομαι, οι υποχρεώσεις είναι πολλές, αλλά δεν μπορώ να μιλάω με κόσμο και να παίξω σοβαρό ρόλο. Δεν μπορώ να παίξω κανέναν ρόλο].
Κάθε μέρα ο θάνατος γυροφέρνει στο μυαλό μου. Περιμένω απλώς την ώρα που θα συναντήσω την Αφροδίτη. Απ’ την άλλη παίρνω δύναμη να είμαι και δίπλα στη Νικολέττα. Κάθε πρωί που ξυπνάω κοιτάζω έξω από το παράθυρο και κάνω εικόνα το πως ερχόταν η Αφροδίτη στο σπίτι από τη δουλειά της. Την κοιτάζω να μπαίνει μέσα. Κάθε μέρα ασχολούμαι με την Αφροδίτη. Θα πλύνω τις κουρτίνες θα τακτοποιήσω όσα πρέπει.
Τις τελευταίες ημέρες την έβλεπα κάπως αναστατωμένη, κουρασμένη. Ήταν περίεργη. Μια μέρα που γύρισε από την δουλειά και της έβαλα να φάει, γύρισε και μου είπε «μαμά να ξέρεις ο χρόνος ζωής μου θα είναι πολύ μικρός». «Τι είναι αυτά που λες;», της είπα και μου απάντησε «πώς κάνεις έτσι, δεν είπα ότι θα πεθάνω τώρα». Την επόμενη ημέρα, μου έκανε μια εξομολόγηση του πόσο καλή μαμά είμαι, πως ήμουν πάντα εκεί για εκείνη, ότι «και εμένα και την αδελφή μου μας άφησες να επιλέξουμε αυτά που θέλαμε, δεν μας πίεσες». Της είπα «παιδί μου τι έπαθες;». Δεν το είχε ξανακάνει αυτό.
Είχε μια αναστάτωση μέσα της και εκείνη και ο σύντροφος της που σκοτώθηκε και αυτός στο ίδιο τρένο. Μέσα από συζητήσεις που έχω κάνει με γονείς άλλου παιδιού, μού λένε και εκείνοι ότι αισθάνονταν κάπως περίεργα και το δικό τους παιδί το τελευταίο διάστημα».
Προσπάθησα στο ναό να ανοίξω το φέρετρο να την αποχαιρετήσω μα δεν άνοιγε. Άλλο να πάρεις αρτιμελή την κόρη κι άλλο αποκαΐδια.
Στα 3,5 χρόνια το κράτος κάνει ότι μπορεί να ξύνει με το μαχαίρι την πληγή. Θα το πω: Δεν εμπιστεύομαι απόλυτα την Δικαιοσύνη. Σας καλώ ν’ αρθείτε στο ύψος των περιστάσεων.
- Την αποστροφή της την απογοήτευση προς την Ελλάδα εξέφρασε η κόρη της Νικολέττα: Η Αφροδίτη ήταν αδελφή, φίλη, τα πάντα. Δε θέλω να ζω στην Ελλάδα αλλά ούτε κι αλλού. Η συνήγορος της οικογένειας παρεκάλεσε τους δικαστές να εκλάβουν πριν την ετυμηγορία των, την κατάθεσή της ως φωνή της νεολαίας.
- Η μητέρα της Αθηνάς Κατσάρα κατέθεσε μεταξύ άλλων σήμερα στη δίκη των Τεμπών. Περιέγραψε τις ώρες αγωνίας που πέρασαν αναζητώντας την Αθηνά. Η απελπισία την Τετάρτης, η χαρά που κράτησε μόνο για λίγο (μισή ώρα) βάσει εσφαλμένης πληροφορίας το πρωί της Πέμπτης και η τελευταία πραγματική συντριπτική πληροφόρηση: Τη βρήκαμε αλλά μέσα στη σακούλα.
Ήταν μια καταστροφή για μας. Ήταν καλό πλάσμα. Γιατί να φύγει; Ο γιος πλέον κάθε φορά σκίζει την καρδιά μας: “Δεν την πήρε ο Χριστούλης, δεν είναι άγγελος στον ουρανό, μου τα είπαν τα παιδιά στο σχολείο. Τη σκότωσε το τρένο”. Κάθε μέρα αγκαλιάζει τη φωτογραφία, τη φιλά, βγάζει την αγάπη του.
Και κατέληξε στην κατάθεσή της η μητέρα της Αθηνάς. Δεν έχουμε να εμπιστευτούμε άλλον από σας. Σε ποιον να πούμε και τί να πούμε… Δεν θέλουμε εκδίκηση, δικαίωση θέλουμε.
Εν συνεχεία κατέθεσε ο Νίκος Ζήσης σύζυγος και συνταξιδιώτης της Αθηνάς.
- Περιέγραψε το απόλυτο σκοτάδι, τη σύγκρουση του τρένου τα τελευταία λόγια της πρόσεχε το Χρήστο. Πως εκσφενδονίστηκε εκτός και καρφώθηκε σε λαμαρίνες. Την εξάντληση τους αφόρητους πόνους στο πεδίο, στο Νοσοκομείο. Την φοβερή, δύσκολη είδηση της νεκρής συζύγου. Το βεβιασμένο εξιτήριο και η επανεισαγωγή του για επέμβαση . Τα τότε και τα νυν προβλήματα υγείας, η πολύ δύσκολη διαχείριση του μικρού που βίαια απογαλακτίστηκε και έχασε τη μητέρα του. “Απ’ την απόλυτη ευτυχία περάσαμε στην απόλυτη δυστυχία”.
Δεν πρόλαβα την κατάθεση του πατέρα του Ιάσονα. Εν συνόλω κατέθεσαν δεκατρείς συγγενείς. Μετά τη Νικολέττα Τσιώμα, το δικαστήριο διέκοψε για την Δευτέρα 5/10/26.
