Η Βάντα Ζαχαρακοπούλου απ’ τους ελάχιστους (2-3) Λαρισαίους που συμπαραστέκονται στα θύματα των Τεμπών, στους συγγενείς, προσέρχεται στην δίκη.
4/11/26
- Το τραγικό αυτό συμβάν κατέθεσε μια επιζήσασα επιβάτης του τρένου δεν είναι ατύχημα είναι έγκλημα.
Στη χώρα μου τη Σκωτία (ζει στην Ελλάδα από τη δεκαετία του ’80) οι γραμμές των τρένων είναι σαν τον ιστό της αράχνης κι εδώ έξυπνος λαός δεν μπορεί να ταξιδεύει με ασφάλεια σε δύο γραμμές;
Περιέγραψε της συνθήκες διάσωσής της και στάθηκε στην έντονη μυρωδιά.
Ακολούθως κατέθεσε ο σύζυγός της. Αναφέρθηκε στους τριγμούς την ώρα της σύγκρουσης, στη βοήθεια συνεπιβατών στη διαφυγή τους στην έντονη και πρωτόγνωρη μυρωδιά όταν πήραν τα πονωφόρια τους από το αστυνομικό τμήμα Τεμπών. Δούλεψα χρόνια ως αστυνομικός, βρέθηκα σε αρκετές φωτιές και περιστατικά, τέτοια μυρωδιά δεν συνάντησα. Το τραγικό γεγονός οφείλεται στις ίδιες τις υπηρεσίες που διαχειρίζονται τον σιδηρόδρομο. Δίχως την δέουσα ασφάλεια επόμενο ήταν να γίνει ότι έγινε. Χάθηκαν 57 δεν είναι λίγοι. Ευχαριστώ το Θεό που έζησα.
Μετά το διάλειμμα κατέθεσε άλλος επιζών ο Ρομπέρτο (Φωτομοντέλο). Αισθανόμουν μετά τη σύγκρουση απειλούμενος σαν σε όνειρο. Σαν να έχεις ένα πιστολάκι με καυτό αέρα δίπλα σου. Απ’ τη μια η φωτιά, το βαγόνι έγινε πορτοκαλί, τα τσιρίγματα τα ουρλιαχτά η αίσθηση θανάτου και απ’ την άλλη η φωνή συνεπιβάτιδας (Κατερίνα Αντωνοπούλου) μη φοβάσαι είσαι μακριά από τον κίνδυνο. Έγινε η εισαγωγή μου σε προθανάτια κατάσταση. Νοσηλεύτηκα δυο μήνες με συντριπτικά κατάγματα παντού, με βάλανε σε καταστολή. Τα εγκαύματα ήταν θερμο χημικά. Ακόμη ζω με μετατραυματικό σοκ. Κοιμάμαι λίγο, έχασα αρκετές δουλειές.
