Η χώρα έχει ανάγκη από ήρωες, νεκρούς και ζωντανούς κι όχι μετριότητες, σύμβολα διχασμού
26/3/2025
γράφει: ο Νίκος Σκαρλάτος*
Θα συμφωνήσω με την ανάρτηση και τον ενθουσιασμό, που πρέπει να διακρίνει τους στρατευμένους νέους. Οι φωτογραφίες όμως δείχνουν ότι δεν ευθύνεται η Τουρκία για την δική μας κακομοιριά και γι’ αυτούς που εκλέγουμε.
Θα προτιμούσα οι στρατευμένοι να είναι και να νιώθουν περήφανοι για την πατρίδα τους και την ηγεσία τους, πολιτική και στρατιωτική. Οι παρελάσεις, όπως αναφέρει η ανάρτηση γίνονται για την απόδοση τιμής σε αυτούς που έπεσαν υπερ πατρίδος και στους ήρωες… Σ’ αυτούς, οι οποίοι την κρίσιμη στιγμή, χρησιμοποιώντας την πείρα και τις ικανότητες τους διακινδυνεύοντας την ζωή τους, έφεραν σε αίσιο πέρας την αποστολή τους ή έπεσαν υπέρ πατρίδος. Θέλουμε ζώντες ήρωες ή νεκρούς;
Από το 1974 η Ελλάδα δεν έχει ζωντανούς ήρωες, αλλά μόνο νεκρούς, διότι τέτοιους ήρωες χρειάζεται η πολιτική μας ηγεσία, για να ασχημονεί εκφωνόντας λόγους και καταθέτοντας στεφάνια στους τάφους και στα μνημεία τους. Οι προτάσεις απονομής μεταλλίων στους επιζώντες ήρωες του 1974 πετάχθηκαν στον κάλαθο των αχρήστων. Γι’ αυτό και δεν βλέπουμε τους βετεράνους του 1974 στις εξέδρες των παρελάσεων, όπως στην αρχαία Σπάρτη, μαζί με άξιους, τιμημένους από την πατρίδα πολιτικούς, επιστήμονες και ευεργέτες, οι οποίο διακρίθηκαν για την προσφορά τους στην πατρίδα. Ενώπιον αυτών έδιναν οι νέοι της Σπάρτης την υπόσχεση “Άμες δε γεσσόμεθα πολλώ κάρονες” και όχι των επιτήδειων αναρριχητών της εξουσίας, οι οποίοι “διαπρέπουν” όταν κυριαρχεί σε μια χώρα ο κανόνας των “ισότιμων μετριοτήτων” αντί της διάκρισης των αξιοτέρων, που αποτελούσε την κορωνίδα του Ελληνικού πολιτισμού, ο οποίος διατήρησε και την ζωτικότητα της φυλής μας, ανά τους αιώνες.
Δεν ευθύνεται η Τουρκία για την κακοδαιμονία μας στο Κυπριακό, αλλά ο ίδιος ο κακός μας εαυτός. Το επιχειρησιακό περιβάλλον σ’ ένα πόλεμο δεν είναι μόνο στρατιωτικό, αλλά και πολιτικό. Η Κύπρος χάθηκε από πολιτικά λάθη το 1964, όταν οι Τ/Κύπριοι αποχώρησαν από την τότε Κυβέρνηση και οργανώθηκαν σε θύλακες περιλαμβάνοντας και ελέγχοντας από αυτούς, όλα τα Ζωτικά Εδάφη, που επιτηρούσαν τις ακτές απόβασης, τον Ζωτικό χώρο Λευκωσίας Αγύρτας και τα κύρια δρομολόγια του νησιού, που εξασφάλιζαν την επιτυχία μιας αποβατικής ενέργειας.
Από πολιτικά λάθη χάθηκε και τον Αύγουστο του 1974 το 38% του νησιού από το 3%, που ήλεγχε ο Τουρκικός στρατός στον Α΄ Γύρο. Η Κύπρος τον Αύγουστο του 1974 έκειτο μακράν, αλλά δεν ήταν μακριά για τους ήρωες της Α΄ Μοίρας Καταδρομών στο Α΄ Γύρο. Δεν χάθηκε συνεπώς το νησί στο πεδίο της μάχης, αλλά στα πολιτικά Τραπέζια.
Προσωπικά, ως βετεράνος του 1974, εκτιμώντας ότι εκφράζω και την άποψη των συμπολεμιστών μου αρνούμαι να συμμετέχω σε εκδηλώσεις, όπου προβάλλονται τα πολιτικά πρότυπα του διχασμού
τύπου Κωνσταντοπούλου και απουσιάζει ο σεβασμός, όπως προβλέπει η εθιμοτυπία όχι μόνο στους ήρωες, αλλά και σ’ αυτούς που παρελαύνουν, όπως ο ανεκδιήγητος πρόεδρος της Βουλής.
* Ο Νίκος Σκαρλάτος αφυπηρέτησε απ’τον Ελληνικό στρατό με τον βαθμό του συνταγματάρχη
