Επί 52 χρόνια, δεν έγινε καμία επίσημη κριτική. Χωρίς συμπεράσματα είναι πολύ πιθανόν να επαναληφθούν τα ίδια λάθη
σημειώνει: ο Νίκος ΣΚαρλάτος*
- Η έννοια του Στρατοπεδάρχη, όπως αναφέρει παρακάτω η ανάρτηση του εκλεκτού φίλου Σάββα Βλάσση, δεν αναιρεί την έννοια και ευθύνη της Διοίκησης, η οποία δεν εκχωρείται σε υφιστάμενους, επειδή έχουν αναλάβει μια συγκεκριμένη αποστολή.
Ο Διοικητής είναι υπεύθυνος για τα πάντα και επεμβαίνει στον αγώνα, όταν ένα τμήμα του, κατά την εκπλήρωση της αποστολής τους κινδυνεύει. Γι’ αυτό, όπλο του κάθε Διοικητή στα χέρια του είναι η εφεδρεία. Ο Στρατοπεδάρχης είναι υπεύθνος για το Σχέδιο Ασφαλείας του Στρατοπέδου, όταν σ’ αυτό στρατωνίζονται πολλές Μονάδες, χωρίς Διοικητική εξάρτηση μεταξύ τους.
Οι Μονάδες και Υπομονάδες, που στρατωνίονταν στο Στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ ήταν υπό Διοίκηση του Διοικητή της, ο οποίος είχε την υποχρέωση να μεριμνά για τα πάντα. Ήταν οργανικά της κομμάτια.
Όταν κατά τον Α΄ Γύρο η Πυροβολαρχία μου τέθηκε Υπό Διοίκηση (ΥΔ) της ΙΙ ΑΤΔ στη Λεύκα, ο Ταξίαρχος Χίος Χαράλαμπος, Διοικητής της Διοίκησης αυτής φρόντιζε για την προμήθεια των αναγκαίων εφοδίων, αλλά και των Πυρομαχικών μου. Δεν ήμουν απλά προς Υποστήριξη του, αλλά υπό Διοίκηση του.
Στον πόλεμο βέβαια οι Μονάδες εγκαταλείπουν τα στρατόπεδα τους. Η αντίσταση όλων όσων πολέμησαν για την τιμή διατήρησης του στρατοπέδου πρέπει να εκτιμηθεί, όπως κάθε αποστολή, αν ήταν ΕΓΚΑΙΡΗ, ΣΚΟΠΙΜΗ και ΔΥΝΑΤΗ (από πλευράς αναλογίας Δυνάμεων και μέσων).
Δεν στέλνεις, όπως έκανε και το ΓΕΕΦ, τμήματα ξυπόλητα στ’ αγκάθια, αν η αποστολή τους δεν απαντά στα τρία αυτά βασικά ερωτήματα, για να γίνουν “ήρωες”. Στον πόλεμο δεν πας ή δεν στέλνεις τους υφισταμένους σου, για να σκοτωθούν ή ν’ αυτοκτονήσουν, αλλά για να νικήσεις. Η θυσία έχει τα χαρακτηριστικά του κινδύνου, αλλά όχι της βλακείας (απώλειας επαφής με την πραγματικότητα και το περιβάλλον).
Δεν μας περισσεύουν οι άνδρες. Όταν η αναλογία δυνάμεων είναι καταφανώς υπέρτερη υπέρ του αντιπάλου, φροντίζεις να τον αντιμετωπίσεις σε ισχυρό έδαφος ή σε οχυρό, με καλύτερες συνθήκες. Όχι μέσα στον κάμπο, χωρίς άρματα. Το άρμα αντιμετωπίζεται από το άρμα και όχι μόνο με τα Α/Τ όπλα, τα οποία κάνουν δουλειά, όταν εξασφαλίζουν την ασφάλεια στον χειριστή τους.
Κάποτε πρέπει τόσο οι αποστολή των Καταδρομέων στον Άγιο Ιλαρίωνα, χωρίς την εξασφάλιση εφεδρείας, για την σταθεροποίηση, όσο και της ΕΛΔΥΚ, για την ασφάλεια του στρατοπέδου της να εξεταστούν υπό τις προϋποθέσεις αυτές, οι οποίες προσεγγίζουν τα όρια της επιπολαιότητας.
Δυστυχώς όμως επί 52 χρόνια, δεν έγινε καμία επίσημη κριτική, βάζοντας κάτω αυτούς τους τρεις παράγοντες, για κάθε πολεμική αποστολή, από το Ανώτατο κλιμάκιο μέχρι το κατώτατο της Διμοιρίας, ώστε να έχουμε ασφαλή συμπεράσματα!!
*Ο Νίκος Σκαρλάτος είναι Συνταγματάρχης ε.α. – συγγραφέας
