Έως τότε οι νεοέλληνες κρίνουν και κατακρίνουν ζώντες και νεκρούς
5/1/2025
Πέθανες – κι έγινες και συ: ο καλός.
Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Τριάντα έξι στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων,
εφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που προσέφερες.»
Α, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο το ‘ξερα τι κάθαρμα ήσουν,
τι κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα.
Κοιμού εν ειρήνη δε θα ‘ρθω την ησυχία σου να ταράξω.
(Εγώ μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω
πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο).
Κοιμού εν ειρήνη. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,
ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.»
Δε θα ‘σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος.
Επιτύμβιον – Μανώλης Αναγνωστάκης
Δεν ξέρω “αν αντέχει η χώρα την επιλογή της ευρωζώνης είναι τόσο άσχετο όσο και το ερώτημα αν αντέχει ο άνθρωπος στη ζωή. Ο άνθρωπος πρέπει να αντέξει στη ζωή αλλιώς αυτοκτονεί…. Χρειάζεται μια σοβαρή Ελλάδα»… είχε πει στο φόρουμ των Δελφών το 2017, δεν γνωρίζω αν θα θα παραστεί ο Οτσαλάν, κατέω όμως πως όλοι μαζί “πεθαίνουμε “.
Πέρα την οδύνης των οικείων του ας μην λησμονούμε πως κάποιοι υπήρξαν πλέον “πρόθυμοι” και άνοιξαν τις “πύλες” για οτι μας ανταμώνει έως και σήμερα.
Ο “αρχιερέας της διαπλοκής” όπως τον είχε αποκαλέσει ο Καραμανλής… Ο άνθρωπος δηλαδή που μετέτρεψε τους πάντες σε τζογαδόρους με την απάτη του χρηματιστηρίου που ο ίδιος και η κυβέρνησή του δημιούργησε, υπέθαλψε και διαφήμισε, αυτός που υποδούλωσε τον λαό του στις αγορές και μέσα σε λίγες ώρες – ελέω ευρώ – εκτόξευσε το χρέος/ΑΕΠ της χώρας σε δυσθεώρητα ύψη, που “κορόιδεψε” τους πάντες – εν γνώση τους – με πλασματικά στοιχεία για την είσοδο στην τραγωδία του “κοινού νομίσματος” στον οδοστρωτήρα του Μάαστριχτ και του Άμστερνταμ, που το στενό κομματικό του περιβάλλον συναγωνιζόταν σε διαφθορά την καμόρα, που δημιούργησε “στέρεες βάσεις” για το πλιάτσικο της εργολαβικής ολιγαρχίας στα δημόσια έργα και την παραμυθία των ολυμπιακών αγώνων του 2004, που για πρώτη φορά – επί των ημερών του – και με επίσημα καταγεγραμμένα στοιχεία, η ανεργία στην Ελλάδα κινείτο σε διψήφια νούμερα, του οποίου η ευρωπαϊκή πορεία ισοδυναμεί με 20% του ελληνικού πληθυσμού κάτω του ορίου της φτώχειας (μέχρι και ο ίδιος δήλωνε σε μια κρίση ειλικρίνειας, ότι η Ελλάδα από την ένταξή της στην ΕΟΚ, το 1981, έως σήμερα, έγινε 8 φορές φτωχότερη), που έθετε “εθνικούς στόχους” πως στην Ελλάδα του, δε “χωρά” το 50% των αγροτών καθώς και το σύνολο των συνταξιούχων που ζουν πολύ (όπως έχει επανειλημμένως εξηγήσει ο μέντοράς του Σπράος),
που η υποτέλεια στους διεθνείς πατρόνες τους γίνεται “κατοχικός” χαφιεδισμός και σπιουνιά , με την παράδοση του Οτσαλάν στους διώκτες του, το “ευχαριστώ στους αμερικανούς”, τα χειροκροτήματά του στους βομβαρδισμούς του Κλίντον και του Μπλερ κατά της Βαγδάτης, την εμπλοκή της Ελλάδας στις κρίσεις της Βοσνίας, της Αλβανίας, της Γιουγκοσλαβίας, τη μετατροπή της Β. Ελλάδας σε χωράφι του ΝΑΤΟ που οι μισθοφόροι σύμμαχοι, περνούν από το ελληνικό έδαφος για να χτυπήσουν στο Κοσσυφοπέδιο και άλλα τόσα τουλάχιστον”(του Vagelis Poteas) .
Συλλυπητήρια στους οικείους τους…
-Διαβαστε την ιστορία του πατρός Σημίτη (στη 4η φωτογραφία) στη κατοχική Ελλάδα.
Ο Γιώργος Σημίτης πατέρας 2 γιών που ο ένας (Σπύρος) ήταν ο “πατέρας των προσωπικών δεδομένων “στη Γερμανία και ο άλλος (Κώστας)ήταν αυτός που φρόντισε ως πρωθυπουργός η Ελλάδα να μπει στην οικονομική ένωση της Ευρώπης με τους “όρους”που αργά -αργά πλέον “αντιλαμβανόμαστε”…
Στις 12 Οκτωβρίου 1944 ήταν η ημέρα που άρχισαν να αποχωρούν τα γερμανικά στρατεύματα από την Αθήνα.
Ο λαός της Αθήνας, υπό τον χαρμόσυνο ήχο των καμπάνων των εκκλησιών ξεχύθηκε στους δρόμους πανηγυρίζοντας την ελευθερία του.
Την ίδια ημέρα η εφημερίδα «Ριζοσπαστική Ηχώ» είχε ένα άρθρο με τίτλο «Οι Καπάτσοι». Το άρθρο αναφέρονταν στον Γεώργιο Σημίτη, πατέρα του πρώην πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Σημίτη.
Ο Γεώργιος Σημίτης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1899.
Αφού σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, έγινε διδάκτορας το 1928 και το 1936, σε ηλικία 37 ετών εξελέγη υφηγητής του Εμπορικού Δικαίου.
Κατά την διάρκεια του Μεταξικού καθεστώτος υπήρξε φιλοβασιλικός και θιασώτης της 4ης Αυγούστου, λόγω δε της φιλίας του με τον Μεταξά διορίσθηκε καθηγητής της Ανωτάτης Εμπορικής με συνοπτικές διαδικασίες.
Κατά την διάρκεια της κατοχής διατέλεσε στενός συνεργάτης του αγαπημένου θείου της Μελίνας Μερκούρη, Γεωργίου Μερκούρη.
Ο τελευταίος ήταν αρχηγός του μόνου πολιτικού κόμματος του οποίου η λειτουργία επετρέπετο στην κατοχή: του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδος. Τον Δεκέμβριο του 1943 ο Γ. Μερκούρης πέθανε αιφνίδια και ο Γ. Σημίτης έχασε τον προστάτη του.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να χάσει την θέση του στην Ανωτάτη Εμπορική ως «παρανόμως διορισθείς» και να μεταστραφεί στο ΕΑΜ, καθώς το 1944 ανέτειλε ελπιδοφόρο για το ίδιο και τους οπαδούς του.
Ένα αποκαλυπτικό κείμενο για τον πορεία και τις μεταλλάξεις του Γ. Σημίτη μεταξύ 1936-1944 έγραψε ο πατέρας της Μελίνας Μερκούρη και αδελφός του Γεωργίου Μερκούρη στην αντιστασιακή εφημερίδα «Ριζοσπαστική Ηχώ» στις 12 Οκτωβρίου του 1944, ημέρα απελευθέρωσης των Αθηνών με τίτλο «Οι Καπάτσοι». Ιδού:
«Διά μίαν ακόμη φορά διέλαμψε η Ελληνική κουτοπονηριά, την οποία λογιοτίζοντες και μη, ονομάζομεν αθάνατον δαιμόνιον της φυλής. Ιδού λ.χ. όκνον της μαστίζουσης τον τόπον από μίας εικοσαετίας επιτηδιοκρατίας, επεζήτησε και επέτυχε να σφηνωθεί σωρηρόν και αδιακρίτως, εις όλας σχεδόν τας ανωνύμους εταιρίας και ιδιαιτέρως τας τραπεζικάς υπο τον εύηχον τίτλον του νομικού συμβούλου, με αποτέλεσμα να εισπράττει καθόλον το διαρεύσαν μέχρι της Κατοχής, αλλά και μετ΄ αυτήν, και ημείς δεν ηξεύρωμεν πόσα κατά μήνα, πάντως όμως πολύ περισσότερα των όσων, κατά το ισόχρονον διάστημα , εισέπραξε λόγω μισθού το σύνολον των απαρτιζόντων το ανώτατον ημών δικαστήριον, τον Άρειον Πάγον, δικαστών συνυπολογιζομένων και των υπαλλήλων των.
Ήδη ο κ. Γεώργιος Σημίτης αλλάζει δια μιας πορείαν.
Αντιλαμβάνεται ότι το καθεστώς της εμίσθου ραστώνης, του οποίου και χτες ακόμη ήτο αυτός υπέρ πάντα άλλον ο εκλεχτός, βαίνει βιαίως προς την δύσην του.
Και ο υπερεξύπνος κ. Γεώργιος Σημίτης κάμνει τι;
Απλούστατα: Εγκαταλείπε οικεία θελήσει, ως αφήνει να πιστεύεται, τα οχυρά του, θέλομεν να είπωμεν τας παντοειδείς θέσεις του, και μεταπηδά εις το στρατόπεδον, όθεν, καθώς τον συμβουλεύει η αλάθητος όσφρησίς του, φαίνεται εγγίζουσα του κρατούντος οικονομικού συστήματος η ανατροπή.
Γίνεται λοιπόν ο Κ. Γεώργιος Σημίτης – κρατηθείτε καλώς εις το καθισμά σας –κοινοκτήμων.
Και καθόλου απίθανον, οψίας γενομένης, να τον ίδωμεν και μετ’ ου πολύ κομισσάριον, απαγγέλοντα από υψηλού βήματος το ανάθεμα του συγκεντρωμένου κεφαλαίου, δι’ όσα ανόσια και ειδεχθή εξύφανε τούτο εις βάρος του βιοπαλαίοντος λαού!
Αλλά ας μένει ήσυχος ο κ. Γ Σημίτης.
Η ευφυΐα εις τον τόπον μας, δεν είναι προνόμιον των ολίγων.
Ποιος λίγο, ποιος πολύ, όλοι οι Έλληνες είμεθα εξ ίσου εκ της φύσεως προικισμένοι με το είδος εκείνο της εξυπνοκουταμάρας, του οποίου τόσον δα ψιλή χρήσιν έκαμεν ο κ. Γ Σημίτης κατά το πρόσφατον και το απώτερον παρελθόν.
Τον γνωρίζομεν και μας γνωρίζει.
Δεν μας διαφεύγουν τα πανουργήματά του, είτε φέρει την ψευδεπίφασιν του πάσχοντος αστού, είτε παρίσταται ως προσωπιδοφόρος ξένης προς τας αρχάς του ιδεολογίας.
Ο κ. Γ. Σημίτης είναι κάθαρμα.
Όπως καθάρματα κακού ποιού είναι και η συνομοταξία των υπερεξύπνων, όσοι αφού συνέφαγον και συνεκόπρισαν μέχρι σκασίματος επί δύο τρία έτη, εν σφιχτώ εναγκαλισμώ με τον κατακτητήν, ηνοίχθησαν εγκαίρως εις το πέλαγος δια να ευρεθούν, ως πράγματι ευρίσκονται, σήμερον επί αιγυπτιακού εδάφους ασφαλείς, ως εν τη απεράντω αφελεία των πιστεύουν, από πάσης εντεύθεν ενοχλήσεως.
Και αυτοί και εκείνος – ο κ. Γ Σημίτης – και οι όμοιοι των, έχουν ανοικτήν την μερίδα των εις τα μαύρα κατάστιχα της τετραετίας.
Η ημέρα της εκκαθαρίσεως δεν είναι μακράν».
-Για “Καπατσους” θέλησα να πω…
Και ελπίζω να ζήσω να δω την ιστορική “αποκατάσταση” του εγκλήματος του πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη και των υπολοίπων “καθαρμάτων” και “υπερεξυπνων”, που με τη δική μας “συναινεση”-αληθεια ειναι-μας “αλυσοδεσαν” στην “ευρωπαϊκή”
σωστή πλευρά της ιστορίας…και της οικονομίας.
από Βασίλη Λάμπογλου
