18/8/2026
σημειώνει: ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης
- Κάποια μέρα θα κλείσουμε κι εμείς τα μάτια μας. Και τότε ίσως να μην έχει τόση σημασία πόσα αποκτήσαμε ή πόσο πετύχαμε. Θα έχει σημασία τι κάναμε με εκείνο το πρώτο δώρο.
Αν η ζωή που πέρασε κάποτε στα δικά μας χέρια έγινε μέσα από αυτά περισσότερη ζωή ή περισσότερος φόβος.
Αν τα χρησιμοποιήσαμε για να κρατήσουμε ή για να φυλακίσουμε, για να χαϊδέψουμε ή για να επιβληθούμε, για να προσκαλέσουμε ή για να απαιτήσουμε, για να αγκαλιάσουμε ή για να κυριαρχήσουμε.
Και τότε ίσως η μεγαλύτερη ευγνωμοσύνη προς εκείνους που πρώτοι μας κράτησαν να μην είναι τα λόγια που τους είπαμε, αλλά ο τρόπος με τον οποίο κρατήσαμε εμείς τους ανθρώπους που αγαπήσαμε.
Έτσι ώστε κάθε φορά που αγγίζουμε τον αγαπημένο ή την αγαπημένη μας να συνεχίζεται, χωρίς καν να το γνωρίζουμε, μια πολύ παλιά ανθρώπινη ιστορία. Αλλά για να σου πω, με την αρχαιότερη γλώσσα που γνωρίζει ο άνθρωπος: «Είμαι εδώ».
