17/11/2019
γράφει: ο Πέτρος Τσολάκης
- Φίλοι μου καλοί γράφει κάπου ο Ι.Μ.Παναγιωτόπουλος ότι το ελληνικό έθνος έχει να επιδείξει ένα μοναδικό κατόρθωμα που επαναλαμβάνεται σε όλο το μήκος της ιστορίας του: καταφέρνει να κερδίζει τον πόλεμο και να χάνει την ειρήνη! Και πράγματι είναι αλήθεια.
Από την επιτυχία των Περσικών Πολέμων στον πόλεμο των ελληνικών κρατών – πόλεων, από το ένδοξο ’21 στις κατοπινές εμφύλιες διαμάχες και από το έπος της Εθνικής Αντίστασης σε έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο. Έχουμε ένα πρόβλημα στο να κεφαλαιοποιήσουμε τις μεγάλες νίκες στα χρόνια της ειρήνης που ακολουθούν.
Μήπως συνέβη το ίδιο και με το Πολυτεχνείο; Μπορεί η χούντα να μην έπεσε την άλλη μέρα, όμως είναι οπωσδήποτε μια νίκη η ανάταση της ψυχής.
Η μαζική κινητοποίηση που ορθώνει ένα ανάστημα απέναντι στο σκοταδισμό, στην υποχρεωτική βλακεία και στην αδιαφορία για τον συνάνθρωπο και συμπατριώτη είναι μια πράξη νίκης. Και όταν έχεις νεκρούς, τραυματίες, βασανισμένους και τα κλομπ να σε περιμένουν μπροστά σου τότε είναι μια ένδοξη νίκη.Μετά όμως;
Πόσο την αξιοποιήσαμε αυτή την πραγματική νίκη του ανθρώπου και της δημοκρατίας; Περάσανε δεκαετίες και έχει καταντήσει όχι απλά γραφικότητα αλλά σχεδόν φολκλόρ να έχουμε γεγονότα στο Πολυτεχνείο κάθε τέτοια μέρα. Ή τουλάχιστον να φοβόμαστε για γεγονότα και οδομαχίες που μπορεί να συμβούν μπορεί και όχι.
Δεν θα πάρω το μέρος κανενός. Βλέπεις όμως ότι αυτό που διαδραματίζεται είναι μια εικόνα εμφύλιας διαμάχης. Χάσαμε άλλη μια ειρήνη.Το γνωστό σύνθημα κυριαρχεί: Το πολυτεχνείο ζει! Με ποια μορφή όμως και μέσα από ποιες διεξόδους αφήσαμε το Πολυτεχνείο να αναπνεύσει;
Μάλλον σαν ένα ακόμα φάντασμα διχόνοιας, όπως τόσα άλλα, που το αφήνουμε να τροφοδοτεί τις αντιπαλότητές μας. Όχι φίλοι μου, το Πολυτεχνείο δεν ζει. Και λυπάμαι πραγματικά για αυτό.
Διότι ήταν πολύ μεγάλη η αλήθεια του για να το αφήσουμε να μας χαλάσει τα πολιτικά, κομματικά και ιστορικά μας αφηγήματα. Το Πολυτεχνείο το σκοτώσαμε σιγά σιγά και γρήγορα με μια σειρά πράξεων και συμπεριφορών. Με τις φανατικές κομματικές φοιτητικές παρατάξεις (πολιτεία,καθηγητές και φοιτητές εμπλεκόμενοι), που η κάθε μία έχει το δικό της Πολυτεχνείο (ανάλογα βέβαια με το τι θα πει το κάθε κόμμα), με τον κομματικό συνδικαλισμό και την αναξιοκρατία.
Το ΨΩΜΙ δεν μας αρκεί πλέον και δεν το τιμούμε. Θέλουμε και το τελευταίο μοντέλο έξυπνου κινητού για να γίνουμε εμείς περισσότερο βλάκες.
Την ΠΑΙΔΕΙΑ την αφήνουμε για το απώτερο ιδανικό εκείνο μέλλον που το δημόσιο θα λειτουργεί άψογα και μέχρι τότε το μόνο που κάνουμε είναι να απαξιώνουμε το δημόσιο σχολείο και να γινόμαστε και εμείς συνένοχοι στο έγκλημα της παραπαιδείας. (Προφανώς υπάρχουν και εξαιρέσεις αλλά πριν τις ψάξουμε ας κοιταχτούμε πρώτα στον καθρέφτη).
Όσο για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, εντάξει ας μη γελιόμαστε, ξέρουμε ότι είναι ένα λάστιχο που το τεντώνουμε όσο θέλουμε και όποτε θέλουμε, όπως αντίστοιχα και με τη δημοκρατία.
Δεν νομίζω πως, σαν κράτος και λαός, την αγαπούμε την ελευθερία της σκέψης και της πράξης.
Μάλλον θέλουμε μόνιμα ένα αφεντικό πάνω από το κεφάλι μας, είτε λέγεται Όθωνας, είτε Τσόρτσιλ, είτε Κομματική γραμμή στις μέρες μας. Ξαναλέω, ήταν μεγάλη η αλήθεια του Πολυτεχνείου για να την αφήσουμε να μας χαλάσει αυτά που ξέραμε.
Για αυτό και το ντύσαμε με ένα ένδυμα συμβατό.Φίλοι μου, ας ελπίσουμε ο επόμενος – συμβολικός εύχομαι- πόλεμος ενάντια στον σκοταδισμό να οδηγήσει και σε μία νικηφόρα ΕΙΡΗΝΗ.
