ΝΑΥΑΓΙΟ ΖΩΗΣ
Ποίηση, Γεωργίας Γιώτα* 17 Ιουνίου Έστιν ουν τραγωδία πράξις θανάτου Κραυγή απόγνωσης ανυπεράσπιστων πλασμάτων και τράγων ωδή μεταμφιεσμένων σε ανθρώπους… Αθώοι και ανυπεράσπιστοι ΗΤΑΝ Στο λαιμό τους φορούσαν μαντήλι ολόλευκο που κυμάτιζε με των γλάρων το ελεύθερο πέταγμα Το΄ νιωθαν μόνο σαν ο κόμπος κατέβαινε να ανταμώσει του λυγμού το αλλόκοτο σφίξιμο Και στο στήθος…
