Γράφει: ο Κώστας Τάταρης*
Στην πρώιμη φάση της ” Μεταπολίτευσης” οι πολιτικοί μας επένδυσαν στα “μπλε, πράσινα και κόκκινα καφενεία”, σε μια ανούσια διαίρεση του λαού μας. Στην ύστερη φάση της οι ίδιοι πολιτικοί – και για να ακριβολογούμε οι επίγονοί τους – χρησιμοποιώντας επί της ουσίας την ίδια “επένδυση”, γιατί παραμένει βολική, προσπάθησαν, ταυτόχρονα, να την “υπερβούν”.
Δεν υπάρχουν, μας είπαν, “μπλε, πράσινα και κόκκινα προβλήματα” (καφενεία με τον ένα ή άλλο τρόπο εξακολουθούν να υπάρχουν) υπάρχουν μόνο “λύσεις”. Τεχνοκρατικού τύπου λύσεις, πέρα από “ιδεολογίες” και άλλα κολλήματα. Σημασία έχει “ποιος θα λύσει τα προβλήματα”. Πως το λέει το ρητό της “μετά Μάο κινεζικής εποχής” ; “Άσπρη γάτα, μαύρη γάτα, δεν έχει σημασία, αρκεί να πιάνει ποντίκια”. Αυτό ήταν και είναι το “μότο” των πρωταγωνιστών της “ύστερης Μεταπολίτευσης”, του πασοκικού σοσιαλεκσυγχρονισμού στην αρχή, του μητσοτακικού νεοφιλελευθερισμού σήμερα ( για την “μεταμοντέρνα αριστερά” Συριζαϊκού ή Βαρουφακικού τύπου, δηλαδή τους κλόουν του κλεισίματος του “μεταπολιτευτικού κύκλου” και τους νεοσταλινικούς του ΚΚΕ δεν θα πω τίποτα, γιατί δεν αξίζει τον κόπο να πω τίποτα), γι’ αυτό άλλωστε και η “ώσμωση” μεταξύ των δύο στρατοπέδων, σημιτισμός και μητσοτακισμός αλληλοσυμπληρώνονται…
Σημασία, λοιπόν, έχει “ποιος θα λύσει τα προβλήματα”, ποιος έχει την τεχνοκρατική επάρκεια, βρε αδελφέ ! Να πούμε, κατ’ αρχήν, πως αν είναι έτσι δεν χρειαζόμαστε πολιτικούς και μάλιστα κάποιους “χωρίς ένσημα”. Καλύτερα θα ήταν να μάς κυβερνούσαν τεχνοκράτες, θα γλιτώναμε και τα έξοδα των εκλογών (αν και στη “μεταδημοκρατία” μας, χωρίς να γλιτώσουμε τα έξοδα των εκλογών, εκεί πάει “το πράγμα”. Θα μάς κυβερνάνε τεχνοκράτες και επικοινωνιολόγοι με τους “πολιτικούς” ως βιτρίνα, αλλά ας το αφήσουμε επί του παρόντος).
Μόνο που η “γάτα” (μαύρη ή άσπρη, σοσιαλεκσυγχρονιστική, μετασοσιαλιστική, νεοαριστερή, νεοφιλελεύθερη, μεταφιλελεύθερη) δεν έπιασε ποντίκια και μάς φάγανε οι αρουραίοι. Η χώρα δεν παράγει ούτε καρφίτσα ( ενώ κάποτε “Η ΠΙΤΣΟΣ” και “ΙΖΟΛΑ” παρήγαγαν προϊόντα ακόμα και εξαγώγιμα), “βαριά βιομηχανία” είναι ο τουρισμός, οι “εθνικοί εργολάβοι” έγιναν και καναλάρχες και εκδότες και ιδιοκτήτες αθλητικών ομάδων, ( ” οι πέντε νταβατζήδες που κυβερνούν τη χώρα”, όπως είπε “κάποτε” “κάποιος”, που μετά έγινε σιωπηλός ως Βούδας) , η (παρασιτική) οικονομία ποδηγετεί την πολιτική, μισό εκατομμύριο νέοι έφυγαν και δεν πρόκειται να ξαναγυρίσουν, αντικατάσταση πληθυσμού, “ευημερία” με λεφτά που δεν υπήρχαν, εκμαυλισμός του πόπολου, και ο “κύκλος κλείνει” με πλημμύρες, φωτιές και…Τέμπη).
Οπότε “τεχνοκρατική επάρκεια” και μλκίες….Τι έμεινε για την ιθύνουσα πολιτική τάξη ; ” Η επικοινωνία” και το “αφήγημα” (γενικώς και αορίστως)….
Κάποτε υπήρχαν, τουλάχιστον, σοβαροί προπαγανδιστές με πολιτική παιδεία αλλά και πολιτική στράτευση. Σήμερα υπάρχουν επικοινωνιολόγοι. Αρκούν και αυτοί. Αποδεικνύουν ότι όντως οι πολίτες έχουν αναπτύξει “παυλωφικά” χαρακτηριστικά. Και το “αφήγημα” δεν είναι παρά μια κατασκευή ελλείψει πραγματικού οράματος ( στην υπηρεσία του οποίου θα είχε νόημα και η όποια “τεχνοκρατική επάρκεια”). Αλλά το “οραματικό στοιχείο” (κυρίαρχο, ας πούμε, στην “καθυστερημένη” Τουρκία του Ερντογάν) εδώ εξοβελίζεται ακριβώς ως “καθυστέρηση”, γιατί, πως το λένε ; “Πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού” ( Στη Μάνδρα, στο Μάτι, στα Τέμπη).
Αν κάποιο “νόημα” έχει η ψήφος στις 25 του μήνα είναι το ΟΧΙ στα κατακάθια της “Μεταπολίτευσης” και στα “αφηγήματα” της “Νέας Μεταπολίτευσης”. Αν κάποιο νόημα έχει η ψήφος είναι η αναζήτηση της ΝΕΑΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ. Το “πως” δεν θα το πω εγώ, “γραμμή” δεν θα δώσω.
* Ο Κώστας Τάταρης στα νυν ”πέτρινα χρόνια”, άφησε τη Θέμιδα κι οδεύει προς άλλες ατραπούς.
