Ποίηση, Γεωργίας Γιώτα*
Έστιν ουν τραγωδία πράξις θανάτου
Κραυγή απόγνωσης ανυπεράσπιστων πλασμάτων
και τράγων ωδή μεταμφιεσμένων σε ανθρώπους…
Αθώοι και ανυπεράσπιστοι ΗΤΑΝ
Στο λαιμό τους φορούσαν μαντήλι ολόλευκο
που κυμάτιζε με των γλάρων το ελεύθερο πέταγμα
Το΄ νιωθαν μόνο σαν ο κόμπος κατέβαινε
να ανταμώσει του λυγμού το αλλόκοτο σφίξιμο
Και στο στήθος φυλαχτό τους πολύτιμο
του ηλίου χρυσό αποτύπωμα,
με τις δεκάξι ακτίνες ολόγυρα
που τις έτρεφαν μνήμες και πάθη και δάκρυα
απ΄αυτά που αναζητούν μια διέξοδο
από πιθάρια Δαναΐδων παρθένων.
Αθώοι και ανυπεράσπιστοι ΗΤΑΝ
Κληρονομιά τους και προίκα και απόκτημα
τα καραβάνια των ισχνών τους ελπίδων
Βλέμματα πράσινα
Χέρια σφιγμένα
Σκέψη παγωμένη
Καρδιά σφαλιστή
Τα αντικλείδια γυρεύανε
μήπως κι ανοίξουν των παραδείσων τις επτάπυργες πύλες.
Φωνή λαού
Οργή Θεού
Θράσος και ύβρις ανθρώπων.
Αθώοι και ανυπεράσπιστοι ΗΤΑΝ
Τα Γιατί τους φαντάζαν αδύναμα
Και τα Πώς σε πολύχρονη κάθειρξη
Και το μόνο παρήγορο έμοιαζε
η αναστολή της ποινής της Πανδώρας.
Γαλάζια θάλασσα
Γαλάζιο σκαρί
Γαλάζιο το καταραμένο κατάρτι
Μα ποιος ανόητος ήταν που ξέχασε
των καταρτιών τα πανιά να αλλάξει,
αγνοώντας του Αιγέα το πρόσταγμα
και της μοίρας τη φίλη Ειμαρμένη;
Αθώοι και ανυπεράσπιστοι ΗΤΑΝ
Μα τώρα… σιωπή!
Οι γλάροι λουφάξανε σε βράχων ρωγμές
Ο ήλιος αποσύρθηκε πίσω από γρίλιες θανάτου
Η Χάρυβδη βρυχάται χορτασμένη από του Άδη
το λουκούλλειο γεύμα
Διακινητές ζωής
Λαθρέμποροι ονείρων
Βιαστές σωμάτων και ψυχών
ορατών τε πάντων… και αοράτων επίσης.
Αθώοι και ανυπεράσπιστοι ΗΤΑΝ
Ποιος τολμά να ταράξει της κυρά Φροσύνης το γαλήνιο ύπνο
και του βυθού την απόκοσμη τάξη;
Σιωπή!
Ευπειθώς αναφέρω
ότι ο Χριστός ξανασταυρώνεται
Ευπειθώς ρωτώ
πώς θα σωθεί ο φτωχούλης του Θεού
με μία και μόνο αναφορά στον άνθρωπο
την ώρα που βασανιστικά αντιστέκεται
στον τελευταίο της ζωής πειρασμό;
Προσδοκώ των νεκρών την ανάσταση
Και αφουγκράζομαι των πλανημένων τη βέβηλη πίστη
ότι είναι και παραμένουν ζωντανοί.
Αθώοι και ανυπεράσπιστοι ΗΤΑΝ.
Αθώοι και ανυπεράσπιστοι
ΕΙΝΑΙ και ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ
Τα ένοχα βράδια του θανάτου
Οι διακόπτες κλείνουν
Και ακούγονται μόνο
Κάποιοι ρυθμικά παλλόμενοι ήχοι.
Έστιν ουν τραγωδία
ολόκληρη η ζωή του ανθρώπου.
Αθώοι και ανυπεράσπιστοι δεδικαίονται
και περιμένουν την αγόρευση του Εισαγγελέα της έδρας.
και του σοφού Δικαστή την τελεσίδικα ισόβια απόφαση. (Γ.Γ. 17/06/2023)
