18/8/2026
Basilis Papazoglou
Γιάννη, σ’ ευχαριστούμε για όλα
Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που περνούν από μια ομάδα και αφήνουν πίσω τους αριθμούς, τίτλους και στατιστικά. Και υπάρχουν κι εκείνοι που αφήνουν κάτι πολύ περισσότερο: συναίσθημα.
Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.Έφυγε από τον ΠΑΟΚ, αλλά δεν φεύγει πραγματικά από τις καρδιές μας. Γιατί ο Ντέλιας δεν ήταν μόνο οι ντρίμπλες του, οι κάθετες πάσες του, οι μαγικές του ενέργειες και εκείνες οι στιγμές που έκανε το ποδόσφαιρο να μοιάζει τόσο απλό και τόσο όμορφο.
Ήταν το χαμόγελό του.Ήταν εκείνη η παιδική χαρά που έβγαζε κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα στα πόδια. Η αίσθηση ότι έβλεπε το γήπεδο λίγο διαφορετικά από τους υπόλοιπους. Ότι μπορούσε, μέσα σε ένα δευτερόλεπτο, να κάνει κάτι που κανείς δεν περίμενε.Μας έκανε να σηκωθούμε από τη θέση μας. Να φωνάξουμε. Να χαμογελάσουμε. Να κοιταχτούμε μεταξύ μας και να πούμε: «Τι έκανε πάλι ο μικρός;»
Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να κάνει ένας ποδοσφαιριστής στον κόσμο μιας ομάδας: να τον κάνει να χαίρεται το ποδόσφαιρο.
Ο Κωνσταντέλιας δεν μας χάρισε μόνο ποδοσφαιρικές στιγμές. Μας χάρισε την ελπίδα ότι ένα παιδί από τις ακαδημίες μπορεί να φορέσει τη φανέλα του ΠΑΟΚ, να σταθεί μέσα στην Τούμπα και να κάνει ολόκληρη την Ελλάδα να μιλάει γι’ αυτό.Και το έκανε χωρίς να χάσει αυτό που ίσως είναι ακόμη πιο σημαντικό από το ταλέντο του: τον χαρακτήρα του.Σε έναν χώρο όπου συχνά η δημοσιότητα αλλάζει ανθρώπους, εκείνος παρέμεινε το παιδί με το χαμόγελο. Ήρεμος, σεμνός, ευγενικός. Ένας άνθρωπος που δεν χρειάστηκε ποτέ να φωνάξει για να δείξει ποιος είναι.
Γι’ αυτό και η αποχώρησή του πονάει.Γιατί δεν αποχαιρετάμε απλώς έναν πολύ καλό ποδοσφαιριστή. Αποχαιρετάμε ένα παιδί που μεγαλώσαμε μαζί του. Ένα παιδί που είδαμε να γίνεται άντρας μέσα στο γήπεδο, να παίρνει ευθύνες, να δημιουργεί, να σκοράρει, να μας κάνει να ονειρευόμαστε.
Γιάννη, μπορεί πλέον να φοράς άλλη φανέλα. Μπορεί να φύγεις μακριά από την Τούμπα και τη Θεσσαλονίκη. Όμως όσα έζησες εδώ και όσα μας χάρισες δεν μεταγράφονται.
Θα μείνουν στις εξέδρες, στις αναμνήσεις μας, στα βίντεο που θα ξαναβλέπουμε και στις ιστορίες που θα λέμε στα παιδιά μας. Και πάνω απ’ όλα, θα μείνει εκείνο το χαμόγελο.Το χαμόγελο του Ντέλια. Γιατί κάποια χαμόγελα δεν τα ξεχνάς ποτέ. Καλή συνέχεια, Γιάννη.
Να είσαι πάντα γερός, ταπεινός και χαμογελαστός.Και όπου κι αν σε βγάλει το ποδόσφαιρο, να θυμάσαι πως κάπου στη Θεσσαλονίκη θα υπάρχει πάντα μια Τούμπα που θα σε περιμένει και ένας κόσμος που θα σε αγαπάει. Ευχαριστούμε για όλα, Ντέλια. Εις το επανιδείν.
Υ.Γ Αυτό Γιάννη δεν θα περάσει έτσι, όχι γιατί μας στέρησαν έναν εξαιρετικό ποδοσφαιριστή αλλά γιατί μας στέρησαν το χαμόγελο σου.
Σ’ αγαπάμε.
