Το δικό μου υστερόγραφο:
Δύο φορές είχαμε την ευκαιρία να πάμε στη Μερόη ως σχολική εκδρομή στα έξι χρόνια που έζησα κι εργάσθηκα στα ελληνικά σχολεία του Χαρτούμ. Επισκευές γινόταν τότε αλλά με αργούς ρυθμούς.
Τί ακόμη θυμάμαι; Κοντά στη Μερόη, το καμπ με τα στρατιωτικού τύπου αντίσκηνα, το εστιατόριο, το καρκαντέ, δροσερό κόκκινο τσάι από ιβίσκο.
Τον αέρα να στροβιλίζει την ψιλή άμμο κοντά στα αγκάθια και να χηματίζονται μικρές πυραμιδούλες.
Τις μαθήτριες να κυλιούται στους αμμόλοφους όπως θα έκαναν σε μια χιονισμένη πλαγιά στην Ελλάδα.
Εδώ και 3 χρόνια στα μέρη αυτά βασιλεύει η αλληλοεξόντωση και η φρίκη του πολέμου.
Καλό μας βράδυ.
Πέτρος Ιωάννου διαχειριστής της ιστοσελίδας enotikos.gr
