6/2/2026
- Τα φαινόμενα πράγματα, όπως εμφανίζονται και περιγράφονται, τα παρακολουθώ! Παρακολουθώ το “Σταύρωσον!…” | Οι σκέψεις μου είναι δικές μου και τα συναισθήματα δικά μου κι αυτά! Εισηγούμαι να κρατάμε την ψυχραιμία και τον στόχο μας και να μην βιαζόμαστε σε λιθοβολισμούς! | Δεν θα αφήσουμε να πετάξουν τη Μαρία Καρυστιανού στα σκυλιά ούτε η ίδια να γλιστρίσει σε γκρεμό και να πάει σαν το σκυλί στ’ αμπέλι!… Δεν θα αφήσω, αυτό που χτίστηκε ένα χρόνο τώρα -αυτό που δεν ξανασυνέβη πέντε δεκαετίες – να γκρεμιστεί “στο πι και φι” που λένε!…
“Εγώ είμαι η βάρκα μου, εγώ και τα κουπιά της…
Και η δύναμη μου στην ψυχή, αέρας στα πανιά της!…”
● Θα χαρούν πολλοί να καταρρεύσει η Μαρία Καρυστιανού! Παρακολουθώ την βιασύνη και την ταχύτητα πολλών!… Όμως δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα και ούτε θα συμβεί αυτό! | Είναι παντοδύναμο το Σύστημα, και μας το αποδεικνύει “επί τη εμφανίσει” κάθε μέρα, αποδεικνύεται μία ακόμα φορά!… Ποντάρει στον όχλο και δείχνει να διεμβολίζει τα πάντα! Θα γελούν σαν τους χιλετζήδες στην πρέφα, όμως δεν παίχτηκε η δική μας παρτίδα ακόμα!…
Ποτέ άλλοτε, τόσα πολλά δεν συνέβησαν με τόση συμπύκνωση! Με τέτοια ταχύτητα!… Με τέτοια καταιγίδα θανάτων και διαφθοράς!…
● ΔΕΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΩ λοιπόν την Μαρία Καρυστιανού και δεν θα συρθώ στην απλώστρα του όποιου σερμού… Αυτό, θα ήταν το εύκολο… | Έμαθα όμως στα δύσκολα να διαβάζω ποιήματα και να μετράω μέχρι το 10 πριν αποφασίσω!
“Πάντ’ ανοιχτά, πάντ’ άγρυπνα, τα μάτια της ψυχής μου…
Οπού ‘ν’ ερμιά και σκοτεινιά και του θανάτου σπίτι…
Oι ποιητές, μας έδωσαν πολλά εφόδια για το δρόμο που χρειαζόμαστε νερό! Είναι πολύ νωρίς για απογοητεύσεις, στη θέση τους πρέπει να μείνουν η οργή και ο οργασμός του λαού!… Εμάς “των από κάτω”…
“Και σου μιλώ σ’ αυλές και σε μπαλκόνια
Και σε χαμένους κήπους του Θεού
Κι όλο θαρρώ πως έρχονται τ’ αηδόνια…
Αυτός που σπέρνει δάκρυα και πόνο
Θερίζει την αυγή ωκεανό
Μαύρα πουλιά τού δείχνουνε το δρόμο
Κι έχει τη ζωγραφιά κοντά στον ώμο
Σημάδι μυστικό και ριζικό
Πως ξέφυγε απ’ τον Άδη κι απ’ τον κόσμο”…
…Συνιστώ να μην βιάζεστε! Στην αρχή είμαστε ακόμα! Μάλλον, ούτε καν στην αρχή…
Κι αν παίρνουμε ανάποδα τον δρόμο, βρίσκουμε τον σωστό να επιστρέψουμε!…
Προχωράμε!
