Ο βατήρας της Μαρίας Καρυστιανού
Γνώμη
από Θοδωρής Γεωργακόπουλος
17/1/2026
- Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες και αποκαλυπτικές δηλώσεις που έχουν γίνει για τον πιθανό σχηματισμό ενός νέου πολιτικού φορέα από τη Μαρία Καρυστιανού διατυπώθηκε λίγες ημέρες πριν από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο. Δεν πρέπει ο συλλογικός πόνος, δήλωσε ο Παύλος Μαρινάκης, να μετατρέπεται σε βατήρα για προσωπική πολιτική ανέλιξη.
Ενδιαφέρουσα άποψη, που μου προκάλεσε αυθόρμητα την απορία: Γιατί; Γιατί δεν πρέπει ο συλλογικός ή και ο ατομικός πόνος να μετατραπεί σε βατήρα για πολιτική ανέλιξη; Και τι πρέπει, δηλαδή, να μετατρέπεται σε βατήρα για πολιτική ανέλιξη. Ποιο είναι το σωστό κίνητρο για να μπει κανείς στην πολιτική, κατά τη γνώμη του κ. Μαρινάκη, και των υπολοίπων εν ενεργεία πολιτικών; Ποιά είναι η αποδεκτή αφορμή; Υπάρχει άραγε ισχυρότερη από την προσωπική εμπειρία της κρατικής ανεπάρκειας, από το να έχεις ζήσει τη δυσλειτουργία και την ανικανότητα στο πετσί σου; Υπάρχει ευγενέστερο πράγμα από το να μετατρέπεις τον πόνο σε πράξη, απ’ το να σηκώνεις μανίκια και να αναλαμβάνεις δράση, για να εξασφαλίσεις ότι κανένας άλλος γονιός και κανένα άλλο παιδί δεν θα υποφέρει ξανά έτσι; Η δήλωση του κ. Μαρινάκη μάλιστα ήταν προβληματική επειδή στην Ελλάδα ζούμε. Όλες και όλοι ξέρουμε τους λόγους και τα κίνητρα όσων μπαίνουν στ’ αλήθεια στην πολιτική. Το να μετατρέπει κάποιος σε βατήρα για πολιτική ανέλιξη το ότι, για παράδειγμα, ο μπαμπάς του ήταν πολιτικός, ή το ότι έχει ζήσει όλη του τη ζωή μέσα στην τοξική φούσκα μιας κομματικής νεολαίας είναι ΟΚ, αλλά το ότι έχει βιώσει συλλογικό πόνο όχι; Στη χώρα μας μπαίνουν στην πολιτική ποδοσφαιριστές και ίνφλουενσερ για να φτιάχνουν content και/ή για να συνεχίσουν να τους αναγνωρίζουν στο δρόμο. Το ότι κάποιος έχει προσωπικό λόγο να προσπαθήσει για να αλλάξουν τα πράγματα μας φαίνεται ανοίκειο και λάθος;
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ: Ο βατήρας της Μαρίας Καρυστιανού
