14/1/2026
Κοινωνικός χώρος Ven,seremos
Καλλιάρχου 14-16, Lárisa, Greece
Ένας νέος κοινωνικός χώρος γεννιέται στην πόλη, το όνομα του ven,seremos που σημαίνει έλα, να υπάρξουμε.
Ven,seremos είναι το σύνθημα που γράφτηκε στους τοίχους στη διάρκεια της κοινωνικής και φεμινιστικής εξέγερσης στη Χιλή το 2019. Με αυτό νοηματοδοτούμε τον κοινωνικό χώρο, που θέλουμε να μας δώσει ξανά, το οξυγόνο που έχουμε στερηθεί.
Ζούμε μια πραγματικότητα στην οποία ασφυκτιούμε και αδυνατούμε να υπάρξουμε, μια δυστοπία που στερεί το οξυγόνο μας και καταστέλλει την ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο.
Βιώνουμε διαρκώς μια κλιμακούμενη επίθεση στις ζωές και τα δικαιώματα μας. Η ανθρώπινη ζωή απαξιώνεται: κρατικές δολοφονίες, εγκλήματα στα σύνορα, εργατικά «ατυχήματα», γυναικοκτονίες. Η αστυνομική, ρατσιστική, έμφυλη, τρανσφοβική και μισαναπηρική βία δημιουργεί μια διαρκή συνθήκη πένθους.
Η ζωή μας γίνεται αναλώσιμη στο βωμό της απληστίας και του κέρδους.
Ο μισθός μας, αν υπάρχει, δεν καλύπτει τον μήνα, ενώ η στέγη είναι απρόσιτο εμπόρευμα.
Όλα τα δημόσια αγαθά ιδιωτικοποιούνται, γη και πόροι σωρεύονται σε ολοένα και λιγότερους.
Συνηθίζουμε τη φρίκη που παράγει η ζοφερή συνθήκη των πολέμων, της βίας, και της αποικιοκρατίας, εκεί όπου οι γενοκτονίες, όπως αυτή στην Παλαιστίνη, μεταδίδονται ζωντανά.
Ζούμε σε πόλεις με πόρτες κλειστές, μάτια κλειστά, αγκαλιές κλειστές. Κοινωνίες της κόπωσης και ματαίωσης, όπου προσπαθούμε να επιβιώσουμε. Πόλεις που μεγεθύνονται καταστρέφοντας κάθε κοινωνικό ιστό. Πόλεις του θεάματος και της εφήμερης διασκέδασης, που φωτίζονται στα εμπορικά κέντρα για να τονώσουν την κατανάλωση, ενώ το σκοτάδι καλύπτει τις γειτονιές των φτωχών, των μεταναστ(ρι)ών, των αποκλεισμένων.
Zούμε τον καπιταλισμό της καταστροφής, που τρέφεται από τις κρίσεις του «τρώγοντας» κάθε μορφή ζωής και γνώσης, την ίδια τη φύση.
Μας παραμυθιάζουν με το καλύτερο αύριο που θα φέρει η διαρκής ανάπτυξη του καπιταλισμού, που ξέρουμε όμως πως θα οδηγήσει στη καταστροφή του πλανήτη μας.
Το όραμα μιας άλλης κοινωνίας που αναμετριόταν με την ουτοπία, που γεννήθηκε με τα ορμητικά επαναστατικά κινήματα του προηγούμενου αιώνα και έκανε το σύνθημα venceremos – θα νικήσουμε, τραγούδι στα χείλη των καταπιεσμένων σε όλο τον πλανήτη, ξεθώριασε.
Στην πορεία οι βεβαιότητες αμφισβητήθηκαν, το όραμα μια κοινωνίας απελευθέρωσης που επένδυσε στο κράτος, απομακρύνθηκε και κατέρρευσε.
Όμως τίποτα δεν τέλειωσε. Τα πρόσφατα εξεγερτικά κινήματα γέννησαν νέα συνθήματα, όπως το ven,seremos που δεν υπόσχονται μια ουτοπία, αλλά χτίζουν καθημερινά το διαφορετικό, διαρρηγνύοντας το υπάρχον.
Γιατί ένας άλλος κόσμος δεν φτιάχνεται με ευχολόγια και διακηρύξεις, ούτε παραπέμπεται στο επέκεινα, παρά μόνο χτίζεται καθημερινά μέσα σε κοινότητες αντίστασης και αλληλεγγύης πολιτιστικής και κοινωνικής αυτοέκφρασης. Κοινότητες χειραφετικές όπου μπορούμε να ζήσουμε συλλογικά, ισότιμα και συμπεριληπτικά, ανακτώντας την καθημερινή ζωή ενάντια σε αγοραίες αξίες και σχέσεις.
Κοινότητες που παίρνουν υπόσταση μέσα σε ριζοσπαστικούς δημιουργικούς χώρους, όπου με άμεση δημοκρατία, παράγονται κοινά και πόροι για την ελευθερία, έξω από τα κλειστά και αντιδραστικά σχήματα της κοινότητας του έθνους και της οικογένειας.
Είμαστε όλα όσα οραματιζόμαστε ένα κόσμο αταξικό, χωρίς αφεντικά, χωρίς κοινωνικό, φυλετικό και έμφυλο ρατσισμό, χωρίς εθνικισμό και μισαλλοδοξία, πολέμους, κυριαρχία και εκμετάλλευση.
Δεν είμαστε λίγα, ούτε αδύναμα, ούτε μόνα. Μόνα είμαστε μέχρι να συναντηθούμε, να ενδυναμωθούμε, να αλληλεπιδράσουμε για να φτιάξουμε στιγμές από το μέλλον που οραματιζόμαστε.
Για αυτό και καλούμε κάθε συλλογικότητα ή ατομικότητα της πόλης που συν-κινείται από αυτά τα προτάγματα να συνυπάρξουμε στο νέο χώρο ισότιμα, να συνδιαμορφώσουμε από κοινού, ώστε να δημιουργήσουμε έναν χώρο αυτοοργανωμένο, ακηδεμόνευτο, αυτοχρηματοδοτούμενο και αντιιεραρχικό.
Ξέρουμε πως δεν ζούμε σε γυάλα γι’ αυτό αναγνωρίζουμε ότι ο δρόμος δεν είναι εύκολος.
Ιεραρχικές, ηγεμονικές και εξουσιαστικές πρακτικές, ρατσιστικές και μισαναπηρικές, πατριαρχικές, σεξιστικές και τρανσφοβικές συμπεριφορές, κυρίαρχες αισθητικές και πολιτισμικές κουλτούρες, όπως και λογικές ανάθεσης, δεν θα σβήσουν με μιας.
Για να αναμετρηθούμε με όλα αυτά αποτελεσματικά χρειάζεται εξαρχής δέσμευση, αλλά και διαρκής διαπραγμάτευση και αυτομόρφωση.
Φανταζόμαστε τον κοινωνικό χώρο ven,seremos ως χώρο ριζοσπαστικής ανοιχτότητας, χώρο των κοινών και του μοιράσματος, περατό και πέρασμα ελευθερίας, πεδίο πολιτικής δράσης που καλλιεργούνται νέοι σπόροι ιδεών. Χώρο που διαρρηγνύει το «κανονικό» και προσεγγίζει το «άλλο».
Μια ετεροτοπία, απαλλαγμένη από αυθεντίες, ιεραρχίες και χωρίς την ιδεολογική έπαρση μιας καλά σχεδιασμένης ουτοπίας.
Ven,seremos ελάτε να υπάρξουμε, να γίνουμε το «πλοίο», σύμφωνα με τους Ζαπατίστας, που θα ριχθεί στα βρώμικα νερά του κοινωνικού αρχιπελάγους για να συναντήσει κάθε λογής πλεούμενα αντίστασης.
Γιατί μόνο τότε μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα νικήσουμε Venceremos!
